Απόσυρση μυαλών…

Τελικά θα πρέπει να κάνουνε και μια απόσυρση μυαλών. Δεν είναι σωστό να το αφήσουνε έτσι ανέγγιχτο το θέμα.

Αναφέρομαι στην την απόφαση της κυβέρνησης να θεσπίσει κίνητρα (?), για να αποσύρουμε τα παλιά (?) αυτοκίνητα. Να τα αντικαταστήσουμε με καινούριας τεχνολογίας (άραγε ένα αυτοκίνητο 5 χρόνων θεωρείται παλιό…?)

Η ποινή- αν δεν αγοράσουμε καινούρια- θα είναι από 50 έως 150 ευρώ το χρόνο…Σε υποχρεώνουν λοιπόν, εν μέσω οικονομικής κρίσης να χρεωθείς (όλοι σχεδόν έχουμε κάποιο δάνειο στις πλάτες μας) ακόμη περισσότερο.

Προστάσουν ως αιτία την προστασία του περιβάλλοντος. Αλίμονο. Για τα εργοστάσια ,ταξί ,άθλιες συγκοινωνίες,καλύτερο οδικό δίκτυο ούτε κουβέντα. Αυτό έλειπε άλλωστε.

Δεν έχουν-από τα παραπάνω- όφελος οι εταιρείες εισαγωγής αυτοκινήτων. Ο κλάδος πρέπει αν στηριχθεί. Συνεπώς, ο τζίρος είναι μεγάλος. Ναι, σωστά το καταλάβατε…

Αυτό που κατάλαβα όμως, είναι ότι θα πάρω και άλλο δάνειο για να στηρίξω τις αυτοκινητοβιομηχανίες. Μόνο αν γίνει απόσυρση... αυτών που αποφάσισαν τα μέτρα….

Παγωμένο πλήκτρολόγιο...

"Παγωμένο πληκτρολόγιο" φαίνεται να είναι-τις τελευταίες μέρες- αυτό που χρησιμοποιώ στον υπολογιστή μου. Δεν υπάρχει όρεξη για να αποτυπωθούν οι σκέψεις στο ηλεκτρονικό χαρτί...

Σκέψεις πολλές. Θέληση σχεδόν ανύπαρκτη.

Μάλλον, θα βγαίνει η (πνευματική) κούραση της χρονιάς.

Ας ελπίσω, ότι μετά τις διακοπές, θα επιστρέψω πιο ανανεωμένος.

Ίδωμεν...

Αυτός είναι ο Ψωμιάδης.

Μαθαίνω ότι ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης (όπως αρέσκεται να λέει) Παναγιώτης Ψωμιάδης υποδέχθηκε στους “κήπους της Νομαρχίας” τις πανέμορφες φιναλίστ καλλιστείων Μις Παγκόσμιος Τουρισμός.

Αυτό ήταν που έλειπε από τον Νομό κατά τον Ψωμιάδη. Μία κοινωνική (?) εκδήλωση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον...Ίσως για τον ίδιο,ίσως για τις κάμερες και τα τηλεοπτικά συνεργεία (και για τις αντίστοιχες τηλεθεάσεις....).

Εμείς εκεί, ανήμποροι (και μάλλον αποδεχόμενοι πια) τον ιδιόρρυθμο αυτόν άνθρωπο. Να κάνει τις δικές του φιέστες. Να θέλει να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μας (με θετικό ή αρνητικό αντίκτυπο για αυτόν...).

Όλα αυτά βέβαια με χρήματα δικά μας. Χρήματα που πληρώνουμε από τον μηνιαίο μισθό μας. Το ίδιο και οι εργοδότες μας.

Χρήματα που προέρχονται, από τις κρατήσεις των ελεύθερων επαγγελματιών.

Αυτό είναι το “φαινόμενοΨωμιάδης” (κατά τον Γιώργο Αυτιά,γνωστό λιβανιστήρι του...).

Ένας εγωκεντρικός τύπος με αντιφατικές αντιλήψεις, για πολλά πράγματα.

Πολλοί -συντοπίτες κυρίως-ίσως αναρωτηθούν, μέχρι πότε θα τον ( ή θα τους ) ανεχόμαστε...

Μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε ,θα απαντήσω εγώ...

Να πανηγυρίζουμε ή να ανησυχούμε...?

(Εικόνα από το www.santorini-culture.gr όπου μιλάει γιατην ιστορία της σπείρας...του Αρχιμήδη)

Τελικά θα πρέπει να πανηγυρίζει ή να ανησυχεί -το επίσημο κράτος- για την (ν)τροπή που παίρνουν τα πράγματα σχετικά με την “σπείρα των 15”.

Σίγουρα και είναι μια επιτυχία η σύλληψη τους. Από όποιους και αν σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε.

Αυτό όμως, που τρομάζει περισσότερο είναι η κάλυψη (και η πληροφόρηση) που τους παρείχαν οι διάφοροι συνεργάτες τους.

Δύο, είναι τα σημαντικά στοιχεία, που αναδύονται από αυτήν την ιστορία.

Πρώτον, ο παράγοντας χρήμα. Τέτοιου είδους οργανώσεις, χρειάζονται ατελείωτο χρήμα για να καλύψουν τις ανάγκες (είτε στον επιχειρησιακό, είτε στον υποστηρικτικό τομέα).Θα πρέπει να υπάρχουνε κρουνοί χρημάτων (φυσικά μετρητών) οι οποίοι δεν έχουνε βρεθεί ακόμη...

Δεύτερο,το νούμερο των ανθρώπων που ήταν εμπλεκόμενοι άμεσα ( άνθρωποι του υποκόσμου κυρίως), αλλά και πόσοι άλλοι (ακόμα δεν ξέρουμε,πολιτικοί δικηγόροι...;) που συνεργαζόντουσαν μαζί τους...Φανταστείτε λοιπόν, μία καλοστημένη μηχανή με πολλά “κρατικά” γρανάζια μέσα της. Να την στηρίζουν και να της δίνουν τις κατάλληλες στροφές, στα δύσκολα σημεία....

Οι σκέψεις και μόνο τρομάζουν. Το κουβάρι -ίσως-ξετυλιχθεί (φυσικά μέχρι σε ένα σημείο...).Ως πού όμως φτάνει αυτή η σήψη..? Πιο βαθιά...?

Εμείς...?Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς...?

Μάλλον θα πρέπει να ανησυχούμε...

Πόση βλακεία να αντέξει ακόμα ο κόσμος...?

Ο τίτλος, αναφέρεται στην εκδήλωση που έγινε την Δευτέρα 30 Ιουνίου στο Δημοτικό κολυμβητήριο Πανοράματος.

Φυσικά όχι για το κολυμβητήριο, αλλά για αυτούς που βγάζουν τους διάφορους λόγους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Δήμαρχος Πανοράματος και ο υφυπουργός Αθλητισμού (;).

Ο μεν πρώτος, μίλησε για πάνω από μισή ώρα λιβανίζοντας συνεχώς τον υφυπουργό.
Ο μεν δεύτερος, για μόνο (;) 20 λεπτά λέγοντας πάνω-κάτω τις ίδιες ασυναρτησίες.

Στην μέση, τα παιδιά και οι γονείς (όπως και εγώ) που πήγαν να δουν τα παιδιά τους για το “ευ αγωνίζεσθαι”.Αντί αυτού όμως, οι αγώνες άρχισαν με καθυστέρηση μίαμισης ώρας περίπου και τα μικρά παιδιά να αρχίσουν να κρυώνουν. Ο καιρός δεν ήταν και στα καλύτερα του.

Πολλοί βέβαια έλεγαν για τον “κακό τους τον καιρό”...Αναφερόμενοι πάντα στους εξουσιομανείς που ταλανίζουν τον κόσμο...
Έναν κόσμο που -σιγά σιγά-αρχίζει και καταλαβαίνει...
Αν κρίνουμε από το γεγονός ότι οι χειροκροτητές τους ήταν μια πολύ μικρή μειοψηφία, σε σχέση με αυτούς που έδειχναν την δυσαρέσκεια τους...

Αυτό το τελευταίο, ήταν μια ευχάριστη εξέλιξη που δεν το περίμενα.
Ελπίζω τέτοιες στάσεις (δυσαρέσκειας) να συνεχιστούν και να γίνονται ακόμα πιο έντονες...

Όχι για εμάς, αλλά για τις επόμενες γενιές...

Δεν ήταν μήνυμα, ήταν κραυγή...

Πολλές φορές γίνεται σχολιασμός γεγονότων -από αυτό το blog-όταν έχει καταλαγιάσει ο θόρυβος και τα πάθη.
Έτσι και τώρα, θέλησα να γράψω δυο λόγια για το μήνυμα των εκλογών (αν το πήρε ή δεν το πήρε η κυβέρνηση ...).

Δεν ήταν λοιπόν ένα απλό μήνυμα. Ένα SMS το χαρακτήρισαν κάποιοι...
Ήταν μια κραυγή αποδοκιμασίας. Από αυτούς που ψήφισαν, αλλά και από αυτούς που δεν ψήφισαν...
Παρόλα αυτά ,οι κυβερνητικοί μιλούσαν σαν να έχουν στο χέρι όλους αυτούς που απείχαν. Σίγουροι, ότι θα επανέλθουν στην πατρική εστία...Μόνο τον μόσχο τον σιτευτό, δεν είπαν πότε θα σφάξουν για την επικείμενη επιστροφή τους...

Ο κόσμος λοιπόν, είπε ένα μεγάλο ΟΧΙ την συγκεκριμένη μέρα...Γιατί δεν αντέχει την ΚΟΡΟΪΔΙΑ.

Δεν αντέχει την ΚΟΡΟΪΔΙΑ ,στις καθημερινές του δραστηριότητες (μέσα μαζικής μεταφοράς, συναλλαγή με το Δημόσιο,απουσία ανταγωνισμού στις αγορές και μοίρασμα της τράπουλας σε λίγους).

Δεν αντέχει την ΚΟΡΟΪΔΙΑ, όταν βλέπει ότι πολιτικοί (ιδίως κυβερνητικοί) κάνουν έναν υπερβολικά χλιδάτο βίο (το διαφημίζουν και στο Facebook μάλιστα) που δε δικαιολογείται από τον μισθό τους..


Δεν αντέχει την ΚΟΡΟΪΔΙΑ, όταν ξεσπάει ένα σκάνδαλο με οφθαλμοφανείς ενόχους (Βατοπέδι), αλλά ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν ήξερε τίποτα, ότι έφταιγαν κάποιοι χαμηλόβαθμοι Δημόσιοι υπάλληλοι.

Δεν αντέχει την ΚΟΡΟΪΔΙΑ , γιατί όταν μας λένε ότι δεν θα ψηφισθούν και άλλοι φόροι,μετά από μια εβδομάδα τους βρίσκει μπροστά τους...

Είναι τελικά η αξιοπρέπεια που θέλει και πρέπει να προασπίσει ο κόσμος. Είναι το μοναδικό και πιο πολύτιμο αγαθό. Να είναι σίγουροι ότι θα το κάνει....

Γιατί θα πρέπει να ψηφίσουμε την Κυριακή.

Τις τελευταίες μέρες, ακούγονται και διαβάζονται αρκετά, σχετικά με την αποχή αλλά και παρουσία στις Ευρωκάλπες. Πολλές είναι οι απόψεις για να ψηφίσουμε και λιγότερες -ίσως- κατά.

Προσωπικά, θα πάω να ψηφίσω -όπως έκανα σχεδόν σε όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις-για τους παρακάτω λόγους.

Γιατί, αμέτρητοι άνθρωποι σκοτώθηκαν μέχρι τώρα, για να έχουμε το δικαίωμα (ή ακόμα και την επιλογή) να εκλέγουμε τους ανθρώπους που θέλουμε να μας εκπροσωπήσουν, στα διάφορα κοινοβουλευτικά όργανα...

Γιατί -με την αποχή-πριμοδοτούνται οι ακραίες ομάδες, που βρίσκουν το κατάλληλο υπόστρωμα για να αναδειχθούν...

Γιατί είναι -ίσως -από τις λίγες φορές στην ζωή μας, που μας δίνεται η ευκαιρία να τιμωρήσουμε (γιατί όχι) κάποιους, ψηφίζοντας το αντίπαλο κόμμα....

Γιατί ατομικά, η ισχύς μας θα είναι πολύ μικρότερη, από μια μαζική προσέλευση στις κάλπες...

Θα μπορούσε να είναι πιο πολλά τα γιατί. Αυτά είναι τα πρώτα που μου ήρθαν στο μυαλό.

Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα βρείτε εσείς.

Ίσως μπροστά από την κάλπη...

Με το Ξυστό...για την ανάπτυξη.

Θα μπορούσε να είναι το κεντρικό σύνθημα του κυβερνώντος κόμματος, για τις επερχόμενες ευρωεκλογές .Η κυβέρνηση λοιπόν, εξετάζει την επανακυκλοφορία του “στιγμιαίου” αυτού λαχείου.Άλλο ένα κομμάτι, στο παζλ των απέλπιδων προσπαθειών για εξεύρεση οικονομικών πόρων.

Πόροι ,οι οποίοι όμως θα προέρχονται από τον επίσημο (;)-μάλλον μέσω αδειών σε ιδιώτες- κρατικό τζόγο. Ένα κομμάτι, το οποίο ευελπιστούν ότι θα αποδώσει περί τα 200-300 εκατομμύρια στον κρατικό κορβανά. Δεν θα εξετάσουμε τώρα τι θα γίνουν τα κέρδη από το Ξυστό (είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση).

Θα πρέπει όμως να τονίσουμε, την προσπάθεια -και εμμονή -της κυβέρνησης να καλύψει τις “δικές” της οικονομικές ανάγκες, μέσω του τζόγου και όχι μέσω της ανάπτυξης.

Θα μπορούσε να θεσπίσει μέτρα, που να ευνοούν τον τομέα των υπηρεσιών (π.χ. άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων) αλλά και καιτον τομέα της παραγωγικής δραστηριότητας (με έμφαση σε τουρισμό και αγροτικές βιολογικές καλλιέργειες).

Αντί αυτού, κλείνει το μάτι σε κάθε λογής “επιχειρηματία” να επενδύσει στην αγορά των τυχερών παιχνιδιών. Έτσι, δεν θα παράγουμε τίποτα αλλά μόνο θα καταναλώνουμε. Αυτό που δεν μας έπιανε είναι μέχρι πότε...

Καλό θα ήτανε λοιπόν, αντί να επαναφέρουν το Ξυστό , να ξύσουν λίγο το κεφάλι τους οι κρατικοί ιθύνοντες, μήπως και μπορέσουνε να ορθοποδήσουν την χώρα.

Γιατί αλλιώς, στο τέλος το μόνο που θα κάνουμε, είναι να ξυνόμαστε...

Παυλίδης και Βερελής ,δύο βίοι παράλληλοι...?

Ασφαλώς πολλοί από εσάς, θα γνωρίζετε τα τελευταία γεγονότα που αφορούν τους δύο αυτούς άνδρες της πολιτικής μας ζωής.

Ο πρώτος (Παυλίδης), αθωώθηκε πανηγυρικά από την ολομέλεια της βουλής και επέστρεψε στην εκλογική του περιφέρεια μέσα σε πανηγυρικά πυροτεχνήματα...

Ο δεύτερος (Βερελής), παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας (;), και μάλλον θα επιστρέφει και αυτός στα δικά του μέρη...

Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Ο πρώτος την “γλύτωσε”, παρά τις αποκαλύψεις του εφοπλιστή (και πρώην φίλου του) Μανούση. Έμεινε όμως στο αξίωμα του, καταγγέλλοντας μάλιστα και όσους ήθελαν να τον μπλέξουν, ζητώντας να αποδοθεί “δικαιοσύνη”.

Ο κόσμος γνωρίζει βέβαια ποιος έχει δίκιο στην υπόθεση. Το κριτήριο του είναι αλάνθαστο. Άλλωστε τα ίδια (υποθέσεις δωροδοκίας), αντιμετωπίζουμε όλοι σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Ανάλογα με την σπουδαιότητα της ενέργειας μας.

Ο δεύτερος -κάνοντας μια κίνηση ματ κατά τη γνώμη μου-παραιτείται χωρίς να το έχει κοινοποιήσει ούτε στο κόμμα του (έτσι τουλάχιστον φαίνεται).Δεν ξέρουμε αν είναι από ευθιξία ή οτιδήποτε άλλο. Απλά, έκανε μια κίνηση που επικροτήθηκε από το σύνολο της κοινής γνώμης.

Μία κοινή γνώμη που έχει τον δικό του ηθικό και αξιακό κώδικα σαν μέτρο σύγκρισης για τους πολιτικούς. Που ξέρει να γνωρίζει (αλάνθαστο κριτήριο είπαμε) ποιος είναι ο μεμπτός.

Δεν ξέρουμε αν ο Βερελής είναι ο ηθικός ή απόλυτος αυτουργός του νέου σκανδάλου...

Ξέρουμε όμως, ότι ο πολιτικός του βίος δεν είναι παράλληλος με του Παυλίδη, αλλά αντίθετος...

Ποιος θέλει να συλληφθεί ο Παλαιοκώστας ?

Δεν είναι μια ερώτηση ρητορικού τύπου. Απλά, εκτός από τους γνωστούς-γνωστούς (πολιτικοί ιδίως κυβερνητικοί, αστυνομικοί ιδίως αποτυχημένοι και συντηρητικοί γεννημένοι αποτυχημένοι...).

Υπάρχει όμως, και μια σιωπηλή -συντριπτική-πλειοψηφία που δεν θέλει να συλληφθεί ο Παλαιοκώστας. Δεν θέλει γιατί είναι αυτός που έδωσε -αλλά θα δώσει ακόμα πιο πολλές-σφαλιάρες στο “σύστημα”.Ένα σύστημα, με χίλια δυο πρόσωπα αλλά με μία πάγια και μόνιμη επιδίωξη. Την διατήρηση της καταπίεσης του πολίτη.

Δεν θέλουμε να συλληφθεί ο Παλαιοκώστας, γιατί ξέρουμε ότι δεν χρησιμοποιεί τα λεφτά από τα λάφυρα των τραπεζών ( λάφυρα γιατί, ληστές δεν είναι και οι τραπεζίτες με την ανοχή του κράτους...?) για δικό του και μόνο όφελος. Απλά, κάνει και αγαθοεργίες σε άτομα με μικρή (ή και ελάχιστη) οικονομική επιφάνεια.

Δεν θέλουμε να συλληφθεί ο Παλαιοκώστας, γιατί ξέρουμε ότι ενώ τον κυνηγάνε τόσοι πολλοί, αυτός δεν πυροβόλησε ΠΟΤΕ του αστυνομικό. Δεν λέρωσε, τα χέρια του με αίμα από τους διώκτες του. Υπάρχει άραγε, κάτι παρόμοιο στα παγκόσμια χρονικά...?

Δεν θέλουμε να συλληφθεί ο Παλαιοκώστας, γιατί αποτελεί μια ελπίδα αμφισβήτησης απέναντι στην συνεχή ρομποτοποίηση που επιχειρήται να γίνει, καθοδηγούμενη από την κεντρική εξουσία...

Τέλος, δεν θέλουμε να συλληφθεί ο Παλαιοκώστας, γιατί αποτελεί το alter ego μας.. Θα θέλαμε πολύ να του μοιάσουμε .Είναι κατά κάποιο τρόπο, ο superman των παιδικών μας χρόνων.
Μία φιγούρα που χάθηκε, από το μυαλό μας -μεγαλώνοντας-την οποία ξαναβρίσκουμε στο πρόσωπο του.

Άραγε, ποιος θέλει να συλληφθεί ο Παλαιοκώστας ?

Καλό σου ταξίδι Βασίλη...

Συγκλονισμένος από τον άδικο χαμό του Έλληνα φοιτητή στην πόλη L'Aquila. Συγκλονισμένος γιατί πέρασα και εγώ κάποια χρόνια -σε άλλη πόλη βέβαια- της Ιταλίας.

Φοιτητής και εγώ, όπως ο Βασίλης. Μια φοιτητική ζωή, γεμάτη από πολύ δυνατές συγκινήσεις. Απογοητεύσεις,νοσταλγία για την Ελλάδα,δοκιμασμένες φιλίες,δυσκολίες στην προσαρμογή του εκεί τρόπου ζωής. Φυσικά και κάποιες χαρές. Ελάχιστες όμως. Η καθεμιά με το δικό της ειδικό βάρος.

Έτσι λοιπόν ,βλέποντας στο διαδίκτυο τις εικόνες από τα χαλάσματα συγκινήθηκα. Θυμήθηκα και το δικό μου πέρασμα από εκείνη την χώρα. Για λίγο, ταυτίστηκα με τον Βασίλη. Ένας νέος άνθρωπος με τον δικό του σκοπό (φοιτητής στην σχολή Πολιτικών Μηχανικών που ετοίμαζε την πτυχιακή του) και όνειρα για το μέλλον.

Ένα μέλλον που κατέρρευσε ,όπως τα σπίτια της μεσαιωνικής αυτής πόλης. Μέσα στην νύχτα, από έναν αδυσώπητο σεισμό. Θέλοντας ίσως να προλάβει τον ερχομό μιας καινούριας μέρας. Να μην αφήσει ούτε το παραμικρό ίχνος αισιοδοξίας.

Στο τέλος, η τραγική φιγούρα της μητέρας του. Να στέκεται εκεί .Πάνω από τα χαλάσματα. Περιμένοντας για κάποιο ελπιδοφόρο μήνυμα. Που δεν ήρθε όμως ποτέ...

Καλό σου ταξίδι Βασίλη, buon viaggio. Όταν μας κοιτάς από ψηλά, κέρνα και κανένα espresso στους αγγέλους. Να είσαι σίγουρος ότι θα το εκτιμήσουν....

Η αξιοπρέπεια απεργεί....

Σήμερα, είναι η 42η ημέρα της απεργίας πείνας του Θοδωρή Τενέζου. Ενός ανθρώπου, που έφτασε στο έσχατο σημείο της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας.

Μία σταδιοδρομία, η οποία άρχισε με πάρα πολλές δυσκολίες και τελείωσε άδοξα. Γιατί ο Θοδωρής προσπάθησε να εξελίξει και να δώσει μια ώθηση στην επιχείρηση του.

Λογάριασε όμως, χωρίς την σύμφωνη γνώμη των καρτέλ. Το αποτέλεσμα ήταν, να του δημιουργήσουν προσκόμματα και χτυπήματα κάτω από την μέση για να τον γονατίσουν...

Δεν γονάτισαν όμως την αξιοπρέπεια του. Άρχισε πριν από 42 μέρες μια απεργία πείνας. Για να καταγγείλει την τακτική των καρτέλ αλλά και την -ένοχη-αδιαφορία του κράτους.

Κατασκήνωσε λοιπόν, έξω από την επιτροπή ανταγωνισμού. Στο κέντρο της Αθήνας. Δίνοντας έτσι το δικό του στίγμα,κάνοντας την δική του διαμαρτυρία.

Είναι κάτι πρωτόγνωρο για την χώρα μας. Ένας άνθρωπος, να βρίσκει το σθένος να διαμαρτυρηθεί για να σώσει πια την αξιοπρέπεια του. Το μόνο που του έμεινε άλλωστε...

Φυσικά, ΚΑΝΕΝΑΣ πολιτικός δεν έκανε καμία αναφορά στο πρόβλημα του. Βλέπετε δεν μπορούνε να φανταστούνε, ότι ένας απλός πολίτης έχει το σθένος να διαμαρτυρηθεί με αυτόν τον τρόπο. Μπορεί και να τους "κλέψει" λίγο από την λάμψη τους...

Ούτε όμως, και τα "παραδοσιακά" ΜΜΕ δεν αναφέρουν κάτι για την περίπτωση του. Άλλωστε δεν "πουλάει" (;) , ή φοβούνται αυτούς που ο Θοδωρής καταγγέλει με την στάση του...?

Μόνο η μπλογκόσφαιρα, απλοί πολίτες και η οργάνωση STOP CARTEL είναι μαζί του στον δύσκολο αυτό δρόμο...Ένα δρόμο, του οποίου το τέρμα δεν το γνωρίζουμε.

Ελπίζουμε να έρθει η δικαίωση σε αυτό το τέρμα. Όχι μόνο για τον Θοδωρή,αλλά και για την δική μας αξιοπρέπεια...

Όταν καταργηθεί το άσυλο...

Όταν καταργηθεί το άσυλο,πάλι τι άσυλο θα φταίει. Τελικά ,γιατί αυτό το μένος εναντίον του Πανεπιστημιακού ασύλου ; Γιατί, τόση επιμονή να καταργηθεί ; Θα λυθούν δηλαδή όλα τα προβλήματα, από τα βίαια επεισόδια διατάραξης της τάξης ;

Δεν υπάρχει περίπτωση να ησυχάσουν. Τα επεισόδια θα συνεχιστούν, όσο αυτό το κράτος θα είναι ΑΠΩΝ από όλους του τομείς της δημόσιας ζωής. Ένα κράτος που βαδίζει -εδώ και πολλά χρόνια-σε αυτόματο πιλότο...

Ένα κράτος, όπου η επαφίεται στην καλή θέληση πολλών πολιτών, και δεν έχει μεταβληθεί σε μιά ατελείωτη σύγχρονη ζούγκλα ( ή μήπως θέλουν αυτό ακριβώς να πετύχουν... ;).Οι αντοχές όμως όλο και πιο πολύ αρχίζουν να υποχωρούν. Τι θα γίνει μετά, ίσως δεν το ξέρουμε...

Βέβαια, το θέμα θα είναι-πάντα- η κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου. Το ζήτησε -άλλωστε – και ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ. Εκεί εστιάζει ο πρόεδρος τα προβλήματα του κλάδου. Θέλοντας να δημιουργήσει-τεχνηέντως- έναν εχθρό, για να στραφούν εναντίον του οι ιδιοκτήτες καταστημάτων. Δεν φταίνε βέβαια -κατά τον πρόεδρο του ΕΒΕΑ-η στρέβλωση της αγοράς και οι πολύ υψηλές τιμές που υπάρχουν στην χώρα....Ας είναι καλά το άσυλο...

Και μετά το άσυλο, τι...? Ποιος θα είναι ο νέος εχθρός...?
Το σίγουρο είναι, ότι κάτι θα σκεφθούν οι εκάστοτε πρόεδροι. Δεν ξέρουνε όμως, τι θα σκεφθούν και οι πολίτες...

Έκανε λοιπόν την εμφάνιση της η οργάνωση ΑΣ.ΠΙ.Σ η οποία γεννήθηκε από “άσπιλους' αστυνομικούς. Το ανήγγειλε,όπως θα διαβάσετε στο άρθρο του tvxs μέσα από μια εφημερίδα. Εφημερίδα η οποία πρόσκειται -πάντα-φιλικά σε τέτοιου είδους κινήσεις.

Τάξις και ασφάλεια λοιπόν...Ποιος δεν θέλει να ακούσει αλλά και να νιώσει αυτές τις δύο-παρεξηγημένες κατά τα άλλα-έννοιες. Ποιος δε θέλει, την τάξη στην καθημερινή ζωή. Ποιος δεν θέλει, να νιώθει ασφαλής.

Ωραία,αλλά με ποιους και από ποιους, θα μπορέσουμε να τα νιώσουμε ;
Για αυτό δημιουργήθηκε η σκοτεινή αυτή οργάνωση ( ή μήπως κίνημα...;). Ανατριχιαστικό και ανησυχητικό μαζί. Φανταστείτε λοιπόν.Αστυνομικοί (ή μήπως και στρατιωτικοί μαζί...;) που αυτονομούνται και ενεργούν αυτοβούλως. Για να καθαρίσουν το σάπιο-κατά την γνώμη τους -τοπίο άλλα και για να υπερασπιστούν, την χαμένη τους τιμή από τους προδότες συνδικαλιστές τους, οι οποίοι -τις δύσκολες μέρες- “έκαναν πολιτική” .

Δεν είναι συνεπως παράξενο, να δημιουργούνται γεγονότα όπως αυτά στην Λάρισα. Το άσβεστος μίσος βλέπετε, δεν αφήνει να δούνε τα πράγματα-οι “άσπιλοι”- με μια πιο λογική ματιά και κρίση.

Ελπίζουμε να διαψευστούν, και να είναι -και αυτοί-μια ξεπερασμένη μόδα...
Μένει να δούμε.

Όταν οι ανίκανοι κυβερνούν...

Τελικά, βρέθηκε η λύση. Γίνονται αποδράσεις από τις φυλακές ; Καταργήστε την ανωνυμία στα καρτοκινητά. Μόνο έτσι θα αποτραπούν (;) οι αποδράσεις από τις φυλακές. Με αυτό τον τρόπο, θα σωθεί η χαμένη τιμή της Ελληνικής αστυνομίας, αλλά και του κράτους γενικότερα.

Υπάρχει όμως η αξιοπιστία για να δώσουν -αλλά και να εμπιστευθούν-οι πολίτες τα προσωπικά τους δεδομένα, σε υπηρεσίες ιδιωτικών συμφερόντων ; Την απάντηση, δεν την ξέρει μάλλον κανείς. Να αναφέρουμε -σε αυτό το σημείο- το παράδειγμα της παρακολούθησης, των κινητών του πρωθυπουργού και άλλων παραγόντων της της κυβέρνησης...

Αν δηλαδή, οι δραπέτες είχανε “συνεννοηθεί” μέσω καρτοτηλεφώνου (το δικαίωμα στην επικοινωνία. δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς) μιλώντας μόνο με “συνθηματικά”,θα έπρεπε να ενοποιήσουμε και τις τηλεκάρτες ;
Θα έπρεπε να δίνουμε τα προσωπικά στοιχεία μας, κάθε φορά που αγοράζουμε και μια τηλεκάρτα ;

Αστειότητες, θα έλεγε κανείς...

Επικίνδυνα πράγματα, λέω εγώ...

Υ.Γ. Ευτυχώς, που δεν απαγόρεψαν και την χρήση πάσης φύσεως ελικοπτέρων. Ή μήπως, θα είναι το επόμενο βήμα...;

Οι νέοι παγκόσμιοι εχθροί ?

Mάλλον, έχουν κατασκευαστεί οι καινούριοι εχθροί.Είναι οι άνεργοι διαδηλωτές,ακτιβιστές ,συνδικαλιστές και όσοι θέλουν να διαμαρτυρηθούν για την ανεξέλεγκτη οικονομική ζούγκλα που επικρατεί...

Λέγοντας μάλιστα ζούγκλα, μου έρχεται στο μυαλό την εικόνα πολλών-Ελλήνων αφεντικών οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση, τονίζουν άλλοτε άγαρμπα και άλλοτε με διαρροές (στο εκάστοτε εταιρικό περιβάλλον) την ανάγκη περικοπών....

Περικοπές οι οποίες, αφορούν πάντοτε το έμψυχο δυναμικό, αλλά ποτέ τα χλιδάτα αμάξια και τα υπερλουσάτα γραφεία (τις ερωμένες τις αφήνουμε, αυτές δεν "ακουμπιούνται", παρά μόνο...).

Έτσι, δημιουργείται τεχνηέντως μια ανασφάλεια ανάμεσα στους εργαζόμενους. Εργαζόμενοι, οι οποίοι μπορούν να βρεθούν-από την μια στιγμή στην άλλη- στην σκληρή πραγματικότητα του ταμείου ανεργίας....

Και ύστερα τι ; Έξοδα -δηλαδή δάνεια- που απαιτούν την αποπληρωμή, χαμηλή αυτοεκτίμηση.Γενικότερα, ένα συνεχές ηλεκτροσόκ.Ο παραλογισμός, σε όλο του το μεγαλείο.

Προβλέπονται χρόνια δύσκολα. Όχι μόνο για τους εργαζόμενους ,αλλά και για τα "αφεντικά"...

Εμείς το ξέρουμε ,"αυτοί" μάλλον όχι.

Δύο ζωές με διαφορετική αξία....

Πόση να είναι άραγε, η αποτίμηση -σε αξία ζωής-δύο ανθρώπων με διαφορετική κοινωνική και οικονομική όμως πορεία ?
Πολλοί από εσάς, θα απαντούσατε ότι είναι ίδια, χωρίς καμιά διαφοροποίηση...

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μάλλον όχι, αν ανατρέξουμε στην δολοφονική επίθεση που δέχθηκε η -άγνωστη μέχρι τώρα - Κωνσταντίνα Κούνεβα από “αγνώστους” συγκρίνοντας με την περίπτωση απαγωγής του γνωστού -από καιρό- εφοπλιστή Περικλή Παναγοπούλου....

Ας προσπαθήσουμε, να κάνουμε μία σύγκριση μεταξύ αυτών των δύο γεγονότων. Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε μια εκνευριστική αδιαφορία των αστυνομικών αρχών. Μία αστυνομία, η οποία “ποιεί την νήσσαν” -προστατεύοντας (;) ποιους άραγε- δίνοντας ελάχιστα στοιχεία για την υπόθεση στις δικαστικές αρχές...

Από την άλλη πλευρά,γενική κινητοποίηση της αστυνομίας, ειδικοί διαπραγματευτές και “κρυφοί” ερευνητές προερχόμενοι από τον χώρο της δημοσιογραφίας (οι τελευταίοι έδειξαν μεγάλη συμπαράσταση στον εφοπλιστή, όλες εκείνες τις ημέρες κράτησης του,ενώ για την Κωνσταντίνα...)

Άρα, υπάρχουν δυο μέτρα και δύο σταθμά. Φυσικό, -θα πει κάποιος-η ζωή είναι γεμάτη από τέτοιου είδους αδικίες. Η αδικία είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα ,και υπάρχει ίσως από την δημιουργία του πρώτου ανθρώπινου κοινωνικού συνόλου....

Το άσχημο όμως, είναι η σιωπή. Μια σιωπή, που έχει γίνει πια φυσιολογική από τους “απλούς” πολίτες. Χωρίς να αρθρώνουν -έστω και για λίγο-κάποιες λέξεις συμπαράστασης για τους πιο αδικημένους και ανίσχυρους. Σε ανθρώπους που δεν έχουν την αναγνωρισιμότητα -και ίσως την ισχύ-για να φαντάζει η δική τους ζωή πιο σημαντική και με μεγαλύτερη αξία.

Ας ελπίσουμε, ότι το παρελθόν θα μας διδάξει, πως θα πρέπει να φερόμαστε στο μέλλον...
Δίνοντας σε όλους τους ανθρώπους, την ίδια αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Ένας (υποψήφιος) τρομοκράτης γεννιέται...

Παρακαλώ, δείτε με προσοχή τις παρακάτω φωτογραφίες...

Oι εικόνες που είδαμε παραπάνω, είναι τρομακτικές. Ασύλληπτες ,ίσως για την δική μας φαντασία, και το δικό μας μυαλό. Ένα μυαλό, συνηθισμένο σε πολύ λιγότερο σκληρές εικόνες -ευτυχώς-στην χώρα μας...

Τι συμπεράσματα όμως μπορούμε να βγάλουμε...? Εντάξει, η θηριωδία των Ισραηλινών είναι απερίγραπτη. Ο πόνος όμως που νιώθουν χιλιάδες παιδιά -όσα επέζησαν-από τον άδικο χαμό των γονιών τους,πού θα τους οδηγήσει ?

Είναι βέβαιο, ότι θα τους οδηγήσει κατευθείαν στους κόλπους της Χαμάς. Θα θέλουν ΟΠΟΣΔΗΠΟΤΕ να εκδικηθούν, για τον θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων...Γιατί μέσα από τον θάνατο της Παλαιστίνιας αυτής μάνας γεννιέται ένας (υποψήφιος... ;) τρομοκράτης (κατά τους Ισραηλινούς όσον αφορά την έννοια)

Για αν δημιουργηθεί, ένας νέος κύκλος αίματος αργότερα, με περισσότερους νεκρούς....

Αν λοιπόν, ο στόχος της Ισραηλινής ηγεσίας ήταν, να “πολλαπλασιάσει” τους εχθρούς του Ισραήλ το κατάφερε.

Αν ήθελε να αφανίσει τους εχθρούς της μάλλον απέτυχε...

(Οι φωτογραφίες είναι από το blog http://taxalia.blogspot.com/ )

Βιέννη,μια ονειρεμένη πόλη.

Οποιοσδήποτε έχει επισκεφθεί αυτή την πανέμορφη πόλη,σίγουρα δεν θα μπορέσει να εκφράσει με πλήρη πιστότητα, το μεγαλείο που εμπνέει .Παντού, κυριαρχεί το χαρακτηριστικό χρώμα της παλιάς Αυστρουγγρικής Αυτοκρατορίας. Μπορεί να το δει κανείς (όχι μόνο στο κέντρο),αλλά και στα διάφορα μνημεία που υπάρχουν στα περίχωρα, όπως και έξω από την Βιέννη.

Είναι τα ανάκτορα του Σενμπρούν,το Belvedere το Χόλφμπρουκ που σε κάνουν να πιστεύεις ότι ζεις σε μια άλλη εποχή, τόσο μακρινή. Βλέπετε, οι Αυστριακοί δεν κατέστρεψαν-παρά την τεράστια εμπλοκή στους στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο-τα κτίρια τους..Γιατί αυτά τα κτίρια αποτελούν την πολιτιστική τους κληρονομιά , αλλά και παρακαταθήκη για τις μελλοντικές γενιές.. Γενιές οι οποίες θα έχουν “ζωντανό” υλικό, για να διδαχθούν την ιστορία της χώρας τους, πορευόμενοι στο μέλλον...

Σίγουρα, πρέπει να γίνει και μια επίσκεψη, στα Μουσεία Φυσικής Ιστορίας και στο Μουσείο της Ιστορίας της Τέχνης.Είνια ότι καλύτερο έχω δει μέχρι τώρα...Πίστέψτε το.

Οι Αυστριακοί-τολμώ να πω -ότι είναι πολλοί ήρεμοι σαν άνθρωποι. Δείχνουν να μην βιάζονται καθόλου,σαν να μην νιώθουν την πίεση του χρόνου (πίεση που νιώθουμε εμείς, σε μεγάλο βαθμό στην χώρα μας, και ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις).

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι ο Δήμος της Βιέννης, είναι ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης κατοικιών στον κόσμο. Το ύψος των ενοικίων -για ένα διαμέρισμα-είναι πολύ χαμηλό (ο ξεναγός ανέφερε ότι το μηνιαίο οικονομικό τίμημα ανέρχεται σε 200 ευρώ περίπου).Έτσι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να ασκήσει ο Δήμος κοινωνική πολιτική...Σας θυμίζει κάτι παρόμοιο, να γίνεται στην Ελλάδα...? (να δώσουμε και ένα τόνο ιλαρότητας, δεν κάνει κακό...)

Για το δίκτυο του μετρό τι μπορεί να πει κανείς. Απλά, μπορείς να κατευθυνθείς οπουδήποτε θέλεις, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα...

Είπαμε, οι συγκρίσεις που -είμαι σίγουρος-γίνονται στο μυαλό μας με την χώρα μας, αφήνουν μια πικρή γεύση...Τι να κάνουμε όμως. Μάλλον έχουμε και εμείς ένα μικρό -έστω -μερίδιο ευθύνης...
Δεν έχουμε...?

Κλειστόν λόγω διακοπών...

Μία μικρή ανάπαυλα, με ένα ταξίδι στην χειμωνιάτικη Βιέννη...Σίγουρο ότι θα γυρίσω, με ανάμεικτα συναισθήματα.

Οι συγκρίσεις βλέπετε είναι πάντα αυθόρμητες...

Η ζαρντινιέρα και τα μηνύματα της....

Πολλοί από εσάς, θα έχετε ακούσει την απόφαση των δικαστηρίων, για την υπόθεση της "ζαρντινιέρας" στην Θεσαλονίκη. Μια υπόθεση, που εκτυλίχθηκε πριν από ένα περίπου χρόνο στην Θεσσαλονίκη, και αποτέλεσε προπομπός-κατά την γνώμη μου-για τα πρόσφατα επεισόδια που έλαβαν χώρα σε όλη την Ελλάδα....

Προσωπικά ,πιστεύω ότι δεν της δόθηκε η απαραίτητη δημοσιότητα από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης (τηλεόραση , εφημερίδες και ραδιόφωνα).Ένα περιστατικό, το οποίο το θεωρώ -χωρίς να γίνεται συμψηφισμός-ισάξιο αν όχι χειρότερο, από την άδικη δολοφονία του Αλέξη.

Ο λόγος είναι, ότι στην δολοφονία του Αλέξη εμπλέκεται ένα -ίσως και δύο άτομα- με άμεση ευθύνη. Στην υπόθεση όμως του άτυχου φοιτητή που ξυλοκοπήθηκε, εμπλέκονται πάρα πολλοί αστυνομικοί (κατώτερης , μεσαίας και ανώτερης βαθμίδας).Εμπλέκεται ακόμη και το συντεταγμένο-αλλά και ασύντακτο, βλέπε παρακράτος-κράτος το οποίο προσπάθησε να συγκαλύψει όλους τους υπεύθυνους (από την αρχή μάλιστα) για τον ξυλοδαρμό του φοιτητή...

Και μετά, τι...? Μια ποινή-χάδι ( και κλείσιμο του ματιού ταυτόχρονα) στους τραμπούκους αστυνομικούς. Δηλαδή, χτυπάτε παιδιά, εδώ είμαστε εμείς, μην ανησυχείτε...Για τα "άλλα" θα τα σκεφτούμε εμείς...

Το ζήτημα είναι εμείς πότε θα τους "σκεφτούμε"...?

Καλοί -κακοί,αναρχικοί-έντιμοι πολίτες...

Μάλλον σε αυτού του τύπου δίπολα πηγαίνουμε...Καλοί -κακοί,αναρχικοί-έντιμοι πολίτες...

Εκεί που είχαμε τελειώσει (?) με αντιπαραθέσεις όπως Δεξιός-Αριστερός τώρα δημιουργούνται -τεχνηέντως (?)-καινούριες αντιθέσεις...

Είναι κακό, πολύ κακό...Γιατί στην ουσία, δεν βασίζονται πάνω σε ιδεολογικές διαφορές, αλλά σε διαφορετικές αντιλήψεις. Αντιλήψεις υποστηριζόμενες, από άκρως δογματικές θέσεις οι οποίες είναι και πολλές φορές δυσδιάκριτες...

Πώς μπορείς π.χ. να μην συμφωνήσεις με τις θέσεις αναρχικών, (ή αντιεξουσιαστών) σχετικά με τις υπερβολικές χρεώσεις των τραπεζών, συνοδευόμενες από κατασχέσεις σπιτιών για εξευτελιστικά μικροποσά. Γιατί να διαφωνήσεις, όταν αυτοί είναι που καταγγέλουν συνεχώς την καταλήστευση του εισοδήματος από τα μεγάλα Σούπερ Μάρκετς...?

Από την άλλη, υπάρχουν και οι -αληθινοί και όχι "βαλτοί"-φιλήσυχοι πολίτες που ζητάνε να μπει μια τάξη, σε όλο αυτό το χάος που βασιλεύει στην κοινωνία...Μια κοινωνία που κοιτάει συνεχώς με απάθεια, υπομένοντας την σκληρή εκμετάλευση της...

Ποιος έχει δίκιο δεν το γνωρίζω...

Ερωτήματα "εν βρασμώ ψυχής..."

Είναι μια πάγια τακτική μου, να μην εκφράζομαι στο διαδίκτυο αλλά ούτε και σε συζητήσεις, όταν υπάρχουν τόσο μεγάλα συνταρακτικά γεγονότα . Ο λόγος είναι, ότι η συναισθηματική φόρτιση σε οδηγεί να πεις και να γράψεις σχόλια και θέσεις, χωρίς καθαρό μυαλό,χωρίς να δεις τα πραγματικά αίτια του προβλήματος.

Ένα πρόβλημα-αυτό της αστυνομικής συμπεριφοράς-το οποίο είναι πάντα σε πρωταγωνιστικό ρόλο, για την αρνητική πάντα χροιά του...Σε αυτό το σημείο, έρχονται και τα διάφορα ερωτήματα σε άτακτους πάντα σχηματισμούς,απόρροια της ψυχικής διάθεσης που βρίσκεται ο καθένας...

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον, η τεταμένη αυτή περίοδος να λήξει σύντομα, και με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ...

"Εγώ σε αυτούς δεν δίνω ούτε 1 ευρώ..."

-Εγώ σε αυτούς δεν δίνω ούτε 1 ευρώ,Χάρη...

-Καλύτερα. Μην τους δώσεις τίποτα...

Αυτό είναι ένα μέρος από ένα διάλογο, που είχα με έναν συνάδελφο σχετικά με τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές.Ο συνάδελφος λοιπόν, σκόπευε να περάσει κάποιες μέρες από τις διακοπές του στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα,είχε επιλέξει για προορισμό το Καρπενήσι. Τηλεφώνησε σε ένα ξενοδοχείο (5 αστέρων, είναι η αλήθεια) για να μάθει πληροφορίες...Οι τελευταίες, εστιάζονται πάντοτε στην ημερήσια δαπάνη για την διαμονή σε αυτό όπως καταλάβατε...Μόλις όμως έμαθε το ύψος του ποσού που έπρεπε να πληρώσει, για να νιώσει τον κοσμοπολίτικο (!!!) αέρα του Καρπενησίου παραλίγο να πάθει έμφραγμα (καθότι είναι και σε επικίνδυνη-για τους άνδρες -ηλικία.

- 240 ευρώ την ημέρα μου ζήτησαν...

-Μήπως ήταν τύπου "μικρό διαμερισματάκι"...?

-Όχι ρε Χάρη, ένα απλό δίκλινο είναι...και ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο....?

-Ποιο...?

-Ζητάνε μίνιμουμ 4 διανυκτερεύσεις...το καταλαβαίνεις...?

-Τρελάθηκαν τελείως αυτοί...

Όπως καταλάβατε, εκτός από την διαμονή το ποσό θα ανέβαινε κι άλλο...απελπιστικά μάλιστα...σε πολύ απαγορευτικά επίπεδα.

-Δηλαδή δεν θα πάτε πουθενά...?

-θα πάμε στην Ρώμη Χάρη...Με λιγότερα λεφτά. Εγώ σε αυτούς δεν δίνω ούτε 1 ευρώ...Έρχεστε...?

-Μετά χαράς να ερχόμουν. Όμως εμείς κλείσαμε για Βιέννη...

Μια ζωή σε τεντωμένο σκοινί...

Σήμερα το μεσημέρι αγαπητοί, ήλθα σε επαφή με τον θάνατο (δεν πρόκειται για μένα. Απλά -λόγω δουλειάς-κάποιες φορές χρειάζεται να είμαστε παρόντες σε κάποιες επεμβάσεις, για να επιλύουμε πιθανά προβλήματα που ίσως-και τις περισσότερες φορές-συμβαίνουν κατά την διάρκεια της επέμβασης...

Τον "είδα" λοιπόν, να προσπαθεί να πάρει μαζί του την ασθενή. Σε μια στιγμή που όλα πήγαιναν καλά και είχαν ομαλή πορεία..Ξαφνικά "αυτό¨ς" να κάνει την επίθεση του απρόσμενα. Εκεί που δεν το περιμένεις. Με αδυσώπητο τρόπο και μεγάλη ορμή...Να ρίχνει την πίεση της ασθενούς...ευθεία γραμμή.'Οχι ,μαλάξεις... κάτι κινείται στο μόνιτορ...Οι σφυγμοί δεν επανέρχονται...Οι ιατροί όμως, με πείσμα και ψύχραιμοι να προσπαθούν να σώσουν την κατάσταση. Με όλα τα μέσα και τις υπάρχουσες τεχνικές...

Εμείς από έξω,-ανήμποροι- να κοιτάμε τις προσπάθειες τους, και να έχουμε παγώσει από το σκηνικό που επικρατούσε...Να παρακολουθούμε την μάχη που δινόταν μεταξύ τόσων ανθρώπων, και την επιμονή του θανάτου για να επικρατήσει...

Μια μάχη που τελικά κερδήθηκε-προς το παρόν-τουλάχιστον από την θέληση του ανθρώπου για να απολαύσει περισσότερες ευτυχισμένες, αλλά και να νιώσει και τις δυσάρεστες στιγμές της ζωής ...

Εικόνες αξέχαστες και συγκλονιστικές, που δεν θα ξεχαστούν και δεν θα σβηστούν από την μνήμη μου...για πάντα...

Σύσταση προς τις τράπεζες...

Έγινε σήμερα -από πλευράς πρωθυπουργού -"...μια σύσταση προς τις τράπεζες ,για να επιδείξουνε εμπράκτως την κοινωνική τους ευθύνη...."



Δηλαδή σαν να γνωρίζουμε -από την αρχή-τον δολοφόνο αλλά να τον παρακαλάμε να σκοτώσει το θύμα, με έναν πιο αναίμακτο και λιγότερο οδυνηρό τρόπο. Να πριμοδοτηθεί -ίσως -για την συγκεκριμένη ενέργεια και να του απονεμηθεί -γιατί όχι- και κάποιος τίτλος τιμής...



Κύριε πρωθυπουργέ, έπρεπε να το είχατε καταλάβει ή τουλάχιστον να σας είχανε ενημερώσει, ότι οι τράπεζες εδώ και πολύ καιρό δεν υπακούουν, σε καμία πρωθυπουργική ή δικαστική εντολή...



Σαφέστατα, θα αγνοήσουν -και αυτή την φορά -τις δικές συστάσεις προς αυτές. Ένα μόνο πρέπει να γίνει. Δεν χρειάζονται συστάσεις. Χρειάζεται εφαρμογή των κανόνων, και έλεγχος όλων των προβλεπόμενων διαδικασιών για μια ομαλή λειτουργία του συστήματος.



Από συστάσεις χόρτασαν, τα καθαρά λόγια και οι γενναίες πράξεις τους λείπουν..

Θα τους δοθούν ?

Διάφανες σκέψεις σε ένα μαύρο τοπίο...

Νίκησε τελικά ο Ομπάμα. Κατά κράτος μάλιστα...Είναι αλήθεια ότι το άξιζε. Ναι το άξιζε, γιατί αντιμετώπισε ένα σωρό από ανυπέρβλητες δυσκολίες. Ισχυρά ρατσιστικά και πολιτικο-οικονομικά λόμπυς (των οποίων την δύναμη και εξουσία γνωρίζουμε πολύ καλά...),ο συντηρητικός χαρακτήρας του μέσου Αμερικάνου (δεν τους αρέσουν πολύ οι μεγάλες αλλαγές στην πολιτική).

Τώρα, για να πούμε την αλήθεια, προσωπικά κρατάω μια επιφυλακτική στάση απέναντι στον Ομπάμα. Ο λόγος είναι ότι από την μια πλευρά οι υποσχέσεις του είναι γενικόλογες (όπως όλων των πολιτικών).Άλλωστε το ρήμα change ήταν το βασικό του μότο. Βέβαια, αν θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει, τι συγκεκριμένα θα αλλάξει θα του ήμουνα ευγνώμων...

Από την άλλη πλευρά ξαφνιάζομαι γιατί πολλοί -εκτός Αμερικής -εναποθέτουν τις ελπίδες τους για έναν πιο "ειρηνικό" κόσμο στον Ομπάμα (μετά από την αλαζονεία που έδειξε ο Μπους, στα τελευταία οκτώ χρόνια στην εξωτερική πολιτική).Μάλλον δεν μπορούν να δούνε ότι οι ΗΠΑ δεν θα θελήσουν να ΄"χάσουν" ποτέ την παγκόσμια κυριαρχία, προς όφελος των άλλων κρατών...

Πολύ απλά ο Ομπάμα -γνωρίζοντας πολύ καλά- ότι το παιχνίδι παίζεται στο οικονομικό πεδίο, και όχι στο στρατιωτικό. Αυτό σημαίνει ότι θα πιθανώς θα περιορίσει τις επιθέσεις των "γερακιών"του.Θα εξοικονομήσει έτσι σημαντικούς οικονομικούς πόρους(455 δις δολάρια!!!) που θα διαθέσει στο μέλλον για κοινωνικές παροχές...

Ίσως, φαίνονται λίγο παρατραβηγμένα όλα αυτά. Ίσως, εκτός πραγματικότητας

Το μέλλον όμως, είναι αυτό που θα δείξει την πραγματικότητα. Με την ελπίδα, αυτή η πραγματικότητα να μην είναι εφιάλτης...

Σχέδιο σωτηρίας τραπεζών και κατασχέσεις σπιτιών...

Ενώ βρισκόμαστε στην αρχή μιας οικονομικής κρίσης, στην χώρα μας συμβαίνουν κάποια παράδοξα πράγματα.

Συγκεκριμένα, το κράτος προσπαθεί να σώσει τις τράπεζες δανείζοντας (;),επενδύοντας (;),28 δις ευρώ με αδιευκρίνιστους μέχρι τώρα όρους. Συνεχείς-κυβερνητικές- συσκέψεις για να βρεθεί η "καλύτερη" λύση για την επιβίωση τους ,αφού πρώτα αφαίμαξαν με ληστρικούς και καταχρηστικούς όρους τον απλό κόσμο (που βρέθηκε σε μια στιγμή οικονομικής αδυναμίας), αλλά και τον καθε επιχειρηματία που -με ή χωρίς την θέληση του-βρέθηκε στον δρόμο τους...

Από την άλλη -μόλις προχθές -δόθηκε εντολή κατάσχεσης σπιτιού, για ένα συνταξιούχο ο οποίος χρωστούσε ένα ευτελές -για την τράπεζα χρέος- των 1849 ευρώ...Καμιά κυβερνητική σύσκεψη για το θέμα. Μόνο ένα πρωτοσέλιδο από τη εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ", και πολλές αναφορές στα μπλογκς από συμπολίτες μας.

Δηλαδή, η τράπεζα διεκδικεί τι σπίτι ενός Έλληνα φορολογούμενου πολίτη, του οποίου τα χρήματα (από τους φόρους που πλήρωσε) θα συνεισφέρουν, για την οικονομική επιβίωση της τράπεζας που του κάνει την κατάσχεση...

Είναι παράλογο ? Είναι εκτός πραγματικότητας ? Πάντως, είναι κάτι για το οποίο δεν μπορούν να εξαχθούν λογικά συμπεράσματα. Σε αυτό το παράλογο κράτος...

Καλύτερα με την δική μας Visa (την πιστωτική...)

Μάθαμε λοιπόν τις τελευταίες μέρες ότι η Αμερική δεν αναβάθμισε την χώρα μας ,(δηλαδή την έκοψε) για ελεύθερη είσοδο των Ελλήνων πολιτών χωρίς την απαιτούμενη visa η οποία είναι υποχρεωτική. Υποχρεωτική, για να επισκεφθεί κανείς την Αμερική για επαγγελματικούς,οικογενειακούς και τουριστικούς λόγους...

Η δυσφορία βέβαια της Ελληνικής κυβέρνησης μεταφέρθηκε- μην περιμένουμε και πολλά πράγματα όμως -στην αντίστοιχη Αμερικανική, με άγνωστο το αποτέλεσμα μέχρι τώρα...

Από όλη αυτή την ιστορία μπορούμε να συμπεράνουμε τα εξής : Oι ΗΠΑ δείχνουν για ακόμη μια φορά τον ηγεμονικό τους χαρακτήρα. Έναν χαρακτήρα, ο οποίος δεν φαίνεται να "τσαλακώνεται" από την πρόσφατη οικονομική κρίση που χτύπησε την Αμερικανική κοινωνία (και όχι μόνο).

Η στάση τους είναι-σίγουρα-μια ανταπόδοση για την άρνηση της χώρας μας να δεχθούν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ ,αλλά και η σύναψη θερμών σχέσεων με την αναταγωνίστρια τους Ρωσία...

Απαντήσεις ίσως δεν μπορέσουμε να δώσουμε, για την αντίδραση που θα πρέπει να δείξει η χώρα απέναντι στην σκληρή στάση που αποδεικνύει-η πρώην πλέον -υπερδύναμη. Ίσως να περιμένουμε την αλλαγή φρουράς ,ελπίζοντας ότι οι "καινούριοι" θα είναι πιο σοφοί και πιο ρεαλιστικοί για να δούνε τα πράγματα με μια πιο διαφορετική ματιά...

Το ερώτημα που προκύπτει είναι ,θα το δούνε...?

Άλλοι με laptop και άλλοι με την σάκα...

Έτσι έχουν τα πράγματα. Άλλοι (στην Ιταλία) θα πηγαίνουν με mini laptop στα σχολεία τους και άλλοι -για μαντέψτε-θα χρησιμοποιούν τις ογκώδεις και καθόλου πρακτικές τσάντες.

Οι διαφορές όπως βλέπετε -όχι μόνο στην κουλτούρα-αλλά και στον τρόπο σκέψης είναι εμφανείς. Από την μια πλευρά τα παιδιά στην Ιταλία, θα χρησιμοποιούν όλα τα ηλεκτρονικά μέσα για να κάνουν τις σχολικές τους εργασίες. Δηλαδή τα κείμενα σε ηλεκτρονική μορφή,χρησιμοποίηση του διαδικτύου για έρευνα σχετικά με τις εργασίες τους.

Αυτό σημαίνει ότι θα έχουν όλες τις εργασίες κάθε στιγμή μπροστά τους-αφού θα είναι σε αρχεία κειμένου-για επεξεργασία. Οι εργασίες θα γίνονται σε μικρότερο χρόνο (αφού θα μπορούν να αντλούν κάθε πληροφορία από το διαδίκτυο).

Τα οφέλη πολλαπλάσια, γιατί δεν θα έχουν τα ογκοδέστατα βιβλία που πιάνουν αρκετό χώρο,θα μαθαίνουν την χρήση του Η/Υ από μικρή ηλικία.Επίσης θα περισσεύει και περισσότερος "ελεύθερος χρόνος" για να ασχοληθούν με άλλες δημιουργικές απασχολήσεις.Το κυριότερο όμως θα είναι η απαλλαγή από το ασήκωτο σακίδιο που είναι υποχρεωμένα να παίρνουν κάθε μέρα στο σχολείο.Περιττό να αναφερθεί ότι τοκόστος κτήσης για το laptop, είναι σαφώς πιο μικρό απο την αγορά βιβλίων αλλά και αναλώσιμων υλικών...

Οι συγκρίσεις με την δική μας κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της παιδείας είναι -το λιγότερο -απογοητευτικές...

Τι μας μένει λοιπόν να κάνουμε? Υπομονή και παρεμβάσεις -όπου μπορούμε -για να μπορέσουν τα παιδιά να έχουν ζήσουν μια πιο ανθρώπινη σχολική ζωή.

Όταν χάνεται η επαφή με την πραγματικότητα...

Ο τίτλος αναφέρεται σε μία προσωπική εμπειρία που είχα την προηγούμενη εβδομάδα. Συγκεκριμένα παρουσίαζα την διπλωματική εργασία για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο ΕΑΠ (στην Διοίκηση Μονάδων Υγείας).

Το περιστατικό αφορά έναν "καθηγητή" ο οποίος μάλλλον έχει χάσει την επαφή με τη πραγματικότητα. Στη εργασία λοιπόν, υπήρχαν τα αποτελέσματα για την ποιότητα υγείας που έχουν ορισμένοι ασθενείς με αιματολογικά-ανοσολογικά προβλήματα.

Η ένσταση του ήταν, ότι οι ασθενείς παρουσίαζαν αρκετά "υψηλά"-και δυσανάλογα κατά την γνώμη του-αποτελέσματα βάση του ερωτηματολογίου (το οποίο συμπληρωνόταν με την μέθοδο της προσωπικής συνέντευξης).

Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι οι ασθενείς - οι οποίοι μπορούν να έχουν μια κατά τα άλλα φυσιολογική ζωή-δεν έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας,όπως αφόδευσης ,ούρησης (!!!) (τις οποίες περιελάμβανε το ερωτηματολογιο).Οι απορίες του ήταν, ότι αδυνατούσε να σκεφτεί πώς μπορούσαν να αισθάνονται -εκτός της κύριας πάθησης τους- καλά.Δεν σκέφθηκε ότι ίσως, να μην δίνουν τόση σημασία για την σοβαρότητα άλλων πιθανών ενοχλήσεων...

Ενοχλήσεις που για άλλους ανθρώπους-ιδίως αυτούς οι οποίοι δεν έχουν προσβληθεί από σοβαρές ασθένειες να θεωρούνται πολύ μεγάλο "αθεράπευτες"...

Αδιανόητο για τον καθηγητή να σκεφτεί, ότι οι καρκινοπαθείς μπορούν να είναι και αυτόνομοι αλλά και να μπορούν να κάνουν με ευκολία κάποιες συνηθισμένες ασχολίες...Βλέπετε τα νούμερα και οι αριθμοί -που είχε αυτός- έλεγαν διαφορετικά πράγματα και καταστάσεις...

Αυτά είναι λοπόν τα αποτελέσματα, όσων αποκόπτονται από τη πραγματικότητα και περιχαρακώνονται στον δικό τους μικρόκοσμο. Έναν μικρόκοσμο που συνεχώς τους απομονώνει και τους αδρανοποιεί αποξενώνοντας τους από τη υπόλοιπη κοινωνία.

Η οικονομία και οι "γκουρού" της ...

Όλοι γνωρίζουμε τις τελευταίες μέρες τι γίνεται-λίγο ή πολύ- στην παγκόσμια οικονομία με τις πρόσφατες(αλλά και μελλοντικές) πτωχέυσεις ασφαλιστικών εταιρειών αλλά και επενδυτικών τραπεζών.

Το κοινό στοιχείο είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτών δραστηριοποιούνται κυρίως στην Αμερικανική αγορά. Μια αγορά που αποτελεί δείκτη (γιατί άλλωστε ?) για την παγκόσμια ευμάρεια (εξαιρουμένου του Τρίτου κόσμου φυσικά) ενώ για άλλους αποτελεί την Μέκκα του Παγκόσμιου Καπιταλισμού.

Ίσως δεν ξέρουμε αν πρόκειται γαι ένα οικονομικό κραχ όμοιο με αυτό του 1929,αλλά ένα είναι το σίγουρο. Οι μεγάλοι μανατζερς-για άλλους "γκουρού" της οικονομίας - που διεύθυναν τους κολοσούς αυτους απέτυχαν, και μάλιστα απτετυχαν οικτρά.Δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τις εξελίξεις, οι οποίες κατά τα άλλα δεν ήταν και τόσο παραπλανητικές ώστε να τους εξαπατήσουν...

Η αιτία ήταν ότι παρασύρθηκαν από την απληστία για μεγαλύτερα κέρδη υποκύπτοντατ στην αριθμολαγνεία των μετοχών που διαχειρίζονταν, προσπαθώντας -με κάθε κόστος -να αυξήσουν τα μερίδια αγοράς τους "χαρίζοντας" δάνεια στον κόσμο. Δάνεια σε ανθρώπους, οι οποίοι ήταν σίγουρο ότι δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στην εξόφληση των δανειακών απαιτήσεων...

Το αποτέλεσμα γνωστό, με χιλάδες-όπως φαίνεται απολύσεις-και πτωχεύσεις εταιρειών με πάνω από 100 χρόνια δραστηριότητας...Απληστία... ? Υπεροψία... ? Άγνοια κινδύνου... ? Ποιος το ξέρει...Το σίγουρο είναι ότι από "γκουρού" της οικονομίας μάλλον μεταμορφώθηκαν σε "γκουρού" της αποτυχίας...

Βαρκελώνη όπως Θεσσαλονίκη...

Ο τίτλος είναι όντως περίεργος και μάλλον λίγο προκλητικός. Αφορμή, είναι οι εντυπώσεις που αποκομίσαμε από το πρόσφατο ταξίδι στην Βαρκελώνη.

Καμία σχέση βέβαια δεν υπάρχει μεταξύ των δύο αυτών πόλεων. Η μία γεμάτη αξιοθέατα (δεν χρειάζεται να πω ποια ), η άλλη χαμένη στον τυφώνα Παπαγεργοπουλοψωμιάδηδων...

Η Βαρκελώνη λοιπόν είναι μια πόλη όπου- αρχιτεκτονικά- κυριαρχεί η υψηλή αισθητική και ο σεβασμός στον πολίτη αλλά και στον επισκέπτη.

Υπάρχει ένα εκτεταμένο δίκτυο μετακινήσεων το οποίο περιλαμβάνει μετρό (με ατέλειωτους σταθμούς), τραμ (με συχνές ανταποκρίσεις με το μετρό) και αστικά λεωφορεία. Την επισκέπτονται καθημερινά δεκάδες χιλιάδες τουρίστες από όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά και από την Ισπανία. Άλλωστε το αεροδρόμιο τους έχει δύο πίστες προσγείωσης. Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά την επιστροφή στο αεροδρόμιο κοιτώντας τον πίνακα των αφίξεων,από τις 20.30 έως τις 21.30 προσγειώθηκαν 24 αεροπλάνα,δηλαδή περίπου ένα αεροπλάνο κάθε 2,5 λεπτά...!

Ο Δήμος Βαρκελώνης δίνει την δυνατότητα στους πολίτες του-αλλά και στους επισκέπτες-να κινηθούν με ποδήλατο παρέχοντας -έναντι αντιτίμου φυσικά-μια ηλεκτρονική κάρτα την οποία χρησιμοποιεί κάποιος -παραλαμβάνοντας το από κάποιο από τα πολλά σημεία-για να κάνει μια διαδρομή με το ποδήλατο και να το αφήσει σε άλλο συγκεκριμένη σημείο "κλειδώνοντας" το πάλι με την ηλεκτρονική κάρτα...

Μέσα στην πόλη υπάρχουν ενυδρείο και ένας απέραντος ζωοολογικός κήπος με πάρα πολλά ζώα από ΟΛΟ τον κόσμο. Περιττό να πούμε ότι ήταν γεμάτος από οικογένειες και επισκέπτες, με τα παιδάκια να κάνουν εκπαιδευτικές εκδρομές στο εσωτερικό του κήπου...

Επιστρέφοντας λοιπόν από το ταξίδι όπου προσγειώνεσαι στην μίζερη πραγματικότητα αυτής της πόλης, αναρωτιέσαι γιατί δεν έχουμε τις ίδιες ευκολίες και στην πόλη μας.

Απαντήσεις ας παρουμε (;) από τους βουλευτές και Δημάρχους που εκλέγουμε...

Θα πάρουμε...?

Φουσκωμένα σώματα,ξεφούσκωτα μυαλά...

Ασφαλώς ο τίτλος αναφέρεται στο περιστατικό, που έγινε πριν από λίγες μέρες στο νησί της Μυκόνου με τον 20χρονο Αυστραλό και τους "μπράβους" ενός μπαρ όπου οι τελευταίοι δούλευαν (;)...

Γνωρίζουμε όλοι την κατάληξη που είχε το επεισόδιο αυτό. Τραγικός χαμός για τον νεαρό από την Αυστραλία,δυσφήμηση για την Μύκονο -αλλά και στο εξωτερικό,ποιος νοιάζεται τώρα για τους ξενέρωτους τους ξένους, ε;-όπως και για ολόκληρη την χώρα

Έκτοτε συζητήσεις επί συζητήσεων σε τηλεοράσεις ,,ραδιόφωνα αλλά και ρεπορτάζ στις εφημερίδες με πάρα πολλές αναλύσεις. Αναθεματισμοί, πόνος για τον νεαρό συνάνθρωπο μας, για τον πατέρα του 20χρονου (τι τραγική φιγούρα) και κάποιες "συλλήψεις" πάντα για τα μάτια του κόσμου...

Ενός κόσμου που ΠΡΕΠΕΙ να πιστέψει ότι κάτι έγινε επιτέλους. Το ερώτημα όμως μένει αναπάντητο.Έγινε κάτι ? Σκεφτείτε και εσείς οι ίδιοι. Όσοι πηγαίνετε -στα νυχτερινά κέντρα μετά το περιστατικό- άλλαξε τίποτα όσον αφορά την παρουσία των μπράβων;

Η απάντηση είναι ότι ΤΙΠΟΤΑ δεν άλλαξε,αλλά και ΤΙΠΟΤΑ δεν θα αλλάξει όσο αυτό το κράτος επιτρέπει την παρουσία των "φουσκωτών" στις εισόδους των νυχτερινών κέντρων. Ίσως σε κάποιους συμφέρει να υπάρχουν τέτοιοι τύποι. Τύποι οι οποίοι φουσκώνουν το σώμα τους την ημέρα (για να φαίνονται ίσως πιο επιβλητικοί) για να παρουσιάζονται με ξεφούσκωτο μυαλό την νύχτα...

Δυστυχώς δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τηνπαρουσία τους καταγγέλοντας τους στις επίσημες αρχές (αφού και αυτές είναι ανανεμιγμένες).Απλά ίσως θα πρέπει να αρχίζουμε να σκεφτόμαστε να κάνουμε ένα είδος "μπουκοτάζ", σε όσα νυχτερινά μαγαζιά διατηρούν-στο μισθολόγιο τους- τέτοιου είδους ανθρώπων. Μόνο τότε θα εξαλειφθεί αυτή η νοσηρή κατάσταση που επικρατεί στη νύχτα.

Λοιπόν θα το κάνουμε ?

Γιατί Συνέλληνες...?

Γιατί Συνέλληνες...ανέκραξα (εντός μου...) όλη αυτή την εβδομάδα κάνοντας κάποιες σκέψεις.

Σκέψεις οι οποίες- ως συνήθως- γίνονται όταν είμαστε σε κατάσταση χαλαρότητας και περισυλλογής.

Σε μια τέτοια κατάσταση βρισκόμουν και εγώ (κατά το πρώτο μέρος των διακοπών μου στην Χαλκιδική), βλέποντας την συμπεριφορά κάποιων παραλιουμένων και μονίμως διακοπούντων (στο μυαλό) Ελλήνων. Συμπεριφορά η οποία δεν θα έπρεπε να υπόβαλλόταν ούτε από το πιο μικρό χιλιοστό της εγκεφαλικής μας λειτουργίας

Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην συνήθεια που έχουν κάποιοι -να μην γενικοποιήσουμε κιόλας-να αφήνουμε διάφορα σκουπίδια στην παραλία λες και δεν θα επέστρεφαν την επόμενη μέρα για να πάρουνε το υγιεινό τους μπάνιο ,αυτοί και τα τρυφερούδια τους.

Συγκεκριμένα έβλεπες καλαμάκια από τους παγωμένους φραπέ πεταμένα στην άμμο,διάφορα χαρτάκια από παγωτά, τσιγάρα και σελίδες από περιοδικά, αφημένα πλαστικά φτυαράκια (θα πάρουμε άλλα για το μικρό μας αγγελούδι,ε ίμαστε πλούσιοι...).Το χειρότερο όλων?Οι γόπες από τα τσιγάρα. Ενώ τους φέρνουν σταχτοδοχείο,αυτοί επιμένουν να τις πετάνε -και να τις παραχώνουν-στην άμμο μολύντας ακόμα περισσότερο την παραλία...

Υπάρχει λύση?Υπάρχει γιατρειά ?Δεν το γνωρίζω για να σας το μεταφέρω. Μένει όμως μια πικρία και ένας θυμός. Όπως επίσης και μία ερώτηση που θα πλανάται συνεχώς,"γιατί Συνέλληνες ?"...

Αμερική Νο 2...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή της λύτρωσης όπου φτάσαμε λίγο πριν τα μεσάνυχτα στην Αριζόνα. Αφού παραλάβαμε τις βαλίτσες επιβιβαζόμαστε σε ένα ταξί ,όπου πριν μπούμε μας πλησιάζει ένας τύπος και μας δίνει ένα χαρτί λέγοντας μας ότι αν μας φανούνε πολλά τα χρήματα που πρέπει να πληρώσουμε να τηλεφωνήσουμε ΑΜΕΣΩΣ σε κάποια τηλεφωνικά νούμερα!

Η έκπληξη όμως προήλθε από τον ταξιτζή ένα Σομαλό μετανάστη ο οποίος μόλις έμαθε ότι είμαστε Έλληνες άρχισε να μας "ζητάει τον λόγο" γιατί δεν επέτρεψε η Ελλάδα στην σύνοδο του ΝΑΤΟ την είσοδο της FYROM με το όνομα Μακεδονία!Το εκπληκτικό ήταν ότι μιλούσε και συμπεριφερόταν σαν τον πιο συντηρητικό Αμερικανό...

Αφού φτάνουμε στο ξενοδοχείο τα μεσάνυχτα καταλαβαίνουμε ότι αρχίζουν τα σοβαρά προβλήματα. Η αρχή του Jet lag. Διήρκεσε όλες τις μέρες που μείναμε εκεί. Να ξυπνάς δηλαδή στις 02:30 το πρωί γεμάτος όρεξη και ενέργεια περιμένοντας όμως το πρωί να πάρεις το αμάξι για να πας στην δουλειά...Βέβαια η κούραση κατά την διάρκεια της μέρας να είναι αφόρητη και να σου δημιουργεί μια αφόρητη κατάσταση

Την επόμενη μέρα (Κυριακή) ξεκούραση στην πισίνα του ξενοδοχείου (δεν είχαμε κουράγιο να κάνουμε ούτε ένα εκατοστό έξω από τον χώρο...) όπου βλέπαμε τους Αμερικάνους να "λιάζονται", γιατί μόνο αυτό έκαμναν...Δηλαδή δεν είδαμε ΚΑΝΕΝΑΝ να κολυμπά. Απλά, μόνο "έβρεχαν" τα σώματα τους και τίποτα άλλο...

Οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες με εξουθενωτικές εκπαιδεύσεις (όπου δεν μάθαμε και κάτι το απόλυτο καινούριο βέβαια...) και κάποιες βόλτες στα τεράστια Malls. Μεγάλη εντύπωση μας έκανε το γεγονός, ότι τα περισσότερα αμάξια ήταν πολύ μεγάλου κυβισμού, δείχνοντας την εμμονή των Αμερικάνων και την επίδειξη τους, ως προς την έκταση που χαρακτηρίζει την χώρα τους. Αυτό έχει και σαν αποτέλεσμα την κατασπατάληση- άσκοπα- μεγάλων ενεργειακών πόρων.

Οι άνθρωποι είναι πολύ ευγενικοί, δείχνοντας μια -επίπλαστη κατά πολλούς-αλλά πολύ θετική συμπεριφορά απέναντι στον άλλον. Σίγουρα είναι η χώρα όπου τα πάντα κινούνται με μεγάλη ταχύτητα. Μην νομίζετε ότι δουλεύουν πολύ περισσότερο από εμάς. Απλά έχουν πολλά μέσα τα οποία διευκολύνουν την δουλειά τους, και έτσι γίνονται πιο αποδοτικοί.

Γενικά όλες οι ημέρες τις οποίες μείναμε στην Αμερική ήταν πολύ κουραστικές. Ίσως ήταν η καταπόνησης από το ταξίδι,ίσως το γεγονός ότι δεν είχαμε προσαρμοστεί ολοκληρωτικά στο κλίμα, στην νοοτροπία αλλά και στον τρόπο σκέψης. Ας είναι όμως, το κέρδος ήταν ότι γνωρίσαμε-έστω και για λίγο -έναν λαό για τον οποίο έχουν ειπωθεί τόσα πολλά,θετικά και αρνητικά.

Αμερική Νο 1...

Ήρθε λοιπόν η ώρα για να σας διηγηθώ τις εντυπώσεις από το επαγγελματικό ταξίδι που έκανα μέσα Μαΐου στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Phoenix στην Arizona...

Καταρχήν, πρέπει να ειπωθεί πως ότι έχετε ακούσει για τους Αμερικάνους -αρνητικό φυσικά- δεν είναι προϊόν Αντιαμερικανικής προπαγάνδας και υστερίας...Οι εξηγήσεις θα δοθούν παρακάτω.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή του ταξιδιού. Αναχώρηση -την προηγούμενη μέρα-από την θεσ/νίκη για Αθήνα (θα ήταν υπερβολικό να υπήρχε πτήση απ' ευθείας από την πόλη μας...) και την επόμενη μέρα πτήση για Philadelphia και από εκεί- μετά από τέσερις ώρες αναμονής-την ανταπόκριση για το Phoenix.

Στο Ελ.Βενιζέλος λοπόν οι απαραίτητες διαδικασίες που αφορούν τις πτήσεις για Αμερική. Φυσικά συνεχείς ερωτήσεις σχετικά με την ασφάλεια των πτήσεων. Δηλαδή, αν γνωρίζαμε τα μέτρα που ισχύουν, αν καταλάβαμε ότι κάποιος άνοιξε την βαλίτσα μας (!!),αν ετοιμάσαμε την βαλίτσα εμείς οι ίδιοι και όχι κανένας άλλος (!!!!!)...Επιτέλους μετά από κάποια ώρα επιβίβαση στο αεροπλάνο και τακτοποίηση των χειραποσκευών μας στην διακεκριμένη θέση, την οποία πολύ ευγενικά μας είχε βάλει η εταιρεία για την οποία δουλεύουμε..

Οι αεροσυνοδές ήταν κυρίες- πιστέψτε με -πολύ "περασμένης" ηλικίας, φοβερά ευγενικές και γεμάτες νεέργεια.¨Διαρκώς στο πόδι και έτοιμες να σε εξυπηρετήσουν...Ένα καλό μάθημα για την δική μας ραθυμία και απροθυμία για δουλειά...

Στο αεροπλάνο ένα ζευγάρι Αμερικανών δίπλα μας, κατά την διάρκεια της πτήσης πίνει τουλάχιστον 4 ποτήρια ουίσκι ο καθένας. Τους βλέπαμε και ανακατευόμασταν μόνο με την εικόνα του γεμάτου ποτηριού.

Μετά από οκτώμισι περίπου ώρες πτήσης φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Philadelphia. Ένας αχανές , βρώμικο και πολύβουο αεροδρόμιο. Στεκόμαστε για μισή ώρα περίπου στην ουρά ,για έλεγχο στη βίζα και μετά οι συνηθισμένες ερωτήσεις από τον αστυνομικό,"τι ήρθες να κάνεις στην Αμερική","πού θα μείνεις", τι σεμινάριο θα παρακολουθήσεις" κλπ. Περιττό να αναφερθεί, ότι όλα αυτά ήταν γραμμένα...Στο τέλος, με αυστηρό βλέμμα και ύφος να σου λέει ότι η βίζα θα λήξει αυτόματα μετά από 10 μέρες (τι χαρά και τι ευτυχία για μας...

Ο έλεγχος τελειώνει και μετά παίρνουμε τις βαλίτσες για να βρούμε την ανταπόκριση για Phoenix. Σε μια στιγμή κατά την διάρκεια του ελέγχου προσωπικών χειραποσκευών βλέπουμε τους Αμερικανούς να βγάζουν τα παπούτσια και να κυκλοφορούν ξυπόλυτοι...Τραγικό!Είναι ότι πιο εξευτελιστικό έχω νιώσει...

Έτσι λοιπόν περιμένουμε για άλλες τεσσεράμισι περίπου ώρες στο αεροδρόμιο κάνοντας βόλτες και κοιτάζοντας τους Αμερικάνους (?) ταξιδιώτες. Κάπου όμως - αφού έχουμε τακτοποιηθεί και βρει την έξοδο για το αεροπλάνο- παθαίνουμε ένα είδους πολιτισμικού σοκ...Αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε -εμείς οι λευκοί- μειοψηφία σε σχέση με τους έγχρωμους που κυκλοφορούσαν...Είτε ήταν ταξιδιώτες ,είτε ήταν εργαζόμενοι...Εναι η πρώτη φορά που νιώθεις ότι είσαι από την πλευρά των λίγων , και όχι των πολλών όπως ήσουν μέχρι πριν.Ένα πολύ καλό μάθημα, για να γνωρίζεις πως νιώθουν και οι άλλοι όταν έρχονται στην δική σου θέση.Αυτό που δεν μπορείς να ξεπεράσεις όμως είναι η πολύωρη αναμονή για την πτήση σου...

Mια αναμονή που δεν βλέπεις την ώρα να τελειώσει.Να κοιτάς συνέχεια την οθόνη των αναγγελιών και να περιμένεις την δική σου πτήση...Δεν θα την ξεχάσω ποτέ...

(συνεχίζεται...)

Μποϋκοτάζ...

Διαβάζω λοιπόν σε ανακοίνωση της Γενικής Ομοσπονδίας Καταναλωτών Ελλάδος-ΙΝΚΑ. Συγκεκριμένα είναι σε ένδειξη αντίδρασης για την ακρίβεια...

Κάθε Πέμπτη λοιπόν. Τις επόμενες μέρες δηλαδή, ξεσπαθώστε και βγάλτε τα σπασμένα της Πέμπτης. Να αναπληρώσουν οι επιχειρήσεις και την "χασούρα" από την αποχή από τις αγορές...

Μα, είναι δυνατόν να γίνονται τέτοιου είδους μποϋκοτάζ...; Τι μπορούμε να κερδίσουμε εμείς οι καταναλωτές από μια τέτοια ενέργεια ;Μάλλον τίποτα.

Ίσως ένα μικρό μειδίαμα από τους επιχειρηματίες και την ψευδαίσθηση ότι χτυπήσαμε και αυτή την φορά την ακρίβεια...

Κλειστό λόγω φόρτου εργασίας...

Κλειστό λόγω φόρτου εργασίας λοιπόν...Πνευματικής όμως και όχι σωματικής...

Ποιο από τα δύο είναι χειρότερο, δεν το γνωρίζω.

Προσωπικά θα προτιμούσα το δεύτερο...

Λίγες ημέρες υπομονή...

Λίγες ημέρες υπομονή λοιπόν -για μένα -γιατί το μπλογκ μου έλειψε και δεν θέλω να το βλέπω έτσι ανημέρωτο.

Είναι βλέπετε οι υποχρεώσεις-διπλωματική εργασία για το μεταπτυχιακό οποίες καταναλώνουν ένα μεγάλο μέρος της φαιάς ουσίας σε μεγάλο βαθμό...

Συμβαίνει δηλαδή να θέλεις να γράψεις, αλλά όταν ακουμπάς τα πλήκτρα του υπολογιστή να τα νιώθεις σαν να είναι ηλεκτροφόρα καλώδια...

Σε αναμονή λοιπον...

Αμαλία...

Σήμερα θυμόμαστε την Αμαλία...
Τίποτε άλλο...