Εν,δυο στα 18....

Μεγάλος σάλος, και προβληματισμός έχει ξεσπάσει σχετικά με την στράτευση των Ελληνίδων και Ελλήνων πολιτών, μόλις αυτοί έχουν συμπληρώσει τα 18 τους χρόνια.
Καταρχήν, σαν ιδέα μπορώ να πω ότι συμφωνώ.Από την δική μου εμπειρία-όπου εγώ πήγα στον Στρατό, σχετικά μεγάλος,στα 27 χρόνια- είναι καλύτερα, κάποιος να κάνει την θητεία του μικρός ,παρά μεγάλος...
Θα έλεγα, ότι θα έπρεπε να επεκταθεί και ως δια βίου εκπαίδευση, κάθε 3 ή 4 χρόνια, με έμφαση κυρίως στο διασωστικό κομμάτι της εκπαίδευσης, αλλά και στα πλαίσια της Πολιτικής Προστασίας.
Για να γίνουν όμως όλα τα παραπάνω, θα έπρεπε :το στράτευμα να έχει σύγχρονες εγκαταστάσεις, εκπαιδευμένο και συνειδητοποιημένο προσωπικό, έτοιμο να βοηθήσει και όχι να βγάζει κάθε φορά το κόμπλεξ του στους στρατιώτες,διαφάνεια στην διαχείριση οικονομικών,αληθινή οικονομική βοήθεια στους στρατιώτες, άριστο και σύγχρονο υλικοτεχνικό υλικό,στρατιωτικό και μη), και τέλος σεβασμός σε ανθρώπους που θα χάσουν κάποιο παραγωγικό κομμάτι της ζωής τους για να το θυσιάσουν στον βωμό της μητέρας Πατρίδας...
Πιστεύει κανείς, ότι μπορούν να γίνουν όλες αυτές οι αλλαγές...?
Μα , και βέβαια δεν τα πιστεύει κανένας...
Τότε προτείνω, τα παιδιά μας να μην πάνε ποτέ στον στρατό για να γίνουν τα σκαλιά όπου θα πατάνε πάντα οι πολιτικοί (και ενίοτε και οι στρατιωτικοί) έτσι ώστε να γίνει πιο εύκολη η αναρρίχηση τους...
Μια αντίστροφη αναρρίχηση, που αντί να τους οδηγήσει στον τελικό τους στόχο θα τους φέρει ακριβώς αντίθετα, εκεί όπου θέλουν να φτάσουν...

Παιδεία χωρίς το αυτονόητο....

Τον τελευταίο καιρό, έχω παρακολουθήσει αρκετές θα έλεγα συζητήσεις σχετικά με την παιδεία,νόμο πλαίσιο κλπ.
Εκτός του γεγονότος ότι οι περισσότερες ήταν ανιαρές, οι οποίες όπως πάντα, απομακρύνονταν από το κυρίως θέμα (σε αυτό, ευθύνη μεγάλη έχουν και οι συντονιστές της συζήτησης),παρατήρησα τα εξής...
ΚΑΝΕΝΑΣ, μα ΚΑΝΕΝΑΣ δεν αναφέρθηκε στην πλήρη απελευθέρωση-αποδέσμευση του Πανεπιστημίου, από την ψυχοφθόρα και κοστοβόρα διαδικασία των Πανελληνίων εξετάσεων.
Η διάχυση της γνώσης, αλλά και η έρευνα (δύο θεμελιώδη στοιχεία του Πανεπιστημίου),θα πρέπει να είναι σε ελεύθερη πρόσβαση από τον κάθε πολίτη, και σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του αυτός θελήσει...
Δεν μπορεί, κανένα κράτος να περιορίζει και απαγορεύει την είσοδο στον κόσμο της γνώσης σε κάποιον, ο οποίος αποφάσισε να επιμορφωθεί ή και αλλάξει επαγγελματικό προσανατολισμό...
Θα ήταν βέβαια περιττό, να τονίσω ότι δεν αναφέρθηκε και η πρόταση της "εξ'αποστάσεως εκπαίδευση"...
Θα ζητούσα πολλά, όπως πολλά ζητάνε και οι οι ιδιοκτήτες φροντιστηρίων κάθε χρόνο για να πουλήσουν τις ψεύτικες ελπίδες, χαρισμένες αφειδώς από ένα ανάλγητο και αδιάφορο κράτος...

Γεια σου ρε ...Πολύδωρα!

"Γεια σου ρε Πολύδωρα, είσαι παληκάρι
γεια σου ρε Πολύδωρα, βάρα όσο μπορείς..."

Θα μπορούσε να είναι το καινούριο τραγούδι του συγκροτήματος "Τα Παιδιά από την Πάτρα", παραφράζοντας ένα άλλο δικό τους που είχανε τραγουδήσει, με πρωταγωνιστή τον Αλέφαντο.
Θέλει λοιπόν, να τους πλακώσει όλους στο ξύλο ο μεγάλος (ΤάΪσον) Πολύδωρας...
Δεν "μασάει" (κατά τον προσφιλή σε αυτόν πρωθυπουργό του...) από διαδηλωτές,κόμματα, θεσμούς και διαφορετικές αντιλήψεις.
Είναι ΑΥΤΟΣ, ο ΕΝΑΣ και ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ.
Γιατί όλα αυτά? Μα ο λόγος είναι προφανής...
Θέλει να αλιεύσει ψήφους (με την ευχή ίσως του Πρωθυπουργού) από το ακροδεξιό ακροατήριο του ΛΑΟΣ (τρέμε Καρατζαφέρη, μήπως είναι δάκτυλος των Ισραηλινών...?) το οποίο είναι και πολυπληθές, στην περιοχή στην οποία δραστηριοποιείται...
Θα μου πείτε πού είναι το πρόβλημα...πρώτη φορά είναι...;
Το πρόβλημα δεν είναι βέβαια, τόσο μεγάλο στις δηλώσεις του Πολύδωρα,αλλά στις δηλώσεις που θα ακολουθήσουν (και να είστε σίγουροι για αυτό...) από εσωτερικούς ανταγωνιστές του ίδιου του Υπουργού που έχουν κοινή εκλογική πελατεία...
Εκεί είναι το πρόβλημα...
Η λύση όμως που θα είναι ...;

Κρεατομηχανή...

Λένε ότι η εικόνα είναι αδιάψευστος μάρτυρας.Είναι μάρτυρας, σε περιστατικά που συμβαίνουν και που δύσκολα πολλές φορές, λόγω της απόστασης να μπορούσε κανείς να αντιληφθεί.
Αναφέρομαι συγκεκριμένα στις πορείες (φοιτητών ) κυρίως, όπου διαδραματίζονται σκηνές άκρατης βίας, αλλά και ανοησίας...
Για να εξηγηθώ καλύτερα, εννοώ την συντεταγμένη κίνηση που κάνει πάντα η εμπροσθοφυλακή της πορείας, για να σπάσει την άλλη συντεταγμένη διάταξη των ανδρών των ΜΑΤ κυρίως...
Το αποτέλεσμα γνωστό,ψεκασμοί,χτυπήματα με γκλομπς και μη, ενίοτε και σιδερογροθιές, κλωτσιές και την ένταση να χτυπάει κόκκινο, μεταξύ των δύο μερών...
Ερωτώμαι λοιπόν, γιατί πρέπει να γίνεται αυτού του είδους η επίθεση (θυμίζοντας για δευτερόλεπτα παιδάκια του Δημοτικού που μαλώνουν...) από τους διαδηλωτές, γνωρίζοντας ότι η προσπάθεια τους είναι μάταιη...
Γιατί δεν εφευρίσκουν άλλους πιο "έξυπνους" τρόπους, να σπάσουν αυτήν την αλυσίδα...?
Εχω την εντύπωση ότι αυτό γίνεται μόνο στην Ελλάδα.Στο εξωτερικό γίνονται "αληθινές" μάχες, (που φέρνουν και λίγο προς το αντάρτικο πόλης)συνήθως από μακριά και για τα δυο μέρη που κρατάει όμως αρκετή ώρα...
Μήπως οι εκάστοτε αρχηγοί που στέλνουν την εμπροσθοφυλακή θέλουν και κάποιο "τυχαίο-άτυχο" θύμα για να τονώσουν το κίνημα των διαδηλωτών (και στην συγκεκριμένη περίπτωση των φοιτητών...) δικαιολογώντας έτσι την ύπαρξη τους...?
Ελπίζω να βρω κάποτε την απάντηση στο ερώτημα αυτό.
Φτάνει να μην είναι όμως αργά, για τα ανθρώπινα κρέατα που τα κατευθύνουν, στην κρεατομηχανή του κατασταλτικού μηχανισμού...

Το τηλεφώνημα...

Είναι μερικές φορές, που ένα μόνο τηλεφώνημα, από ένα «άγνωστο» σχετικά πρόσωπο μπορεί να σου δώσει, μια απερίγραπτη ικανοποίηση…
Για να εξηγούμαι καλύτερα, πρόκειται για μια κλήση που δέχθηκα την προηγούμενη εβδομάδα (και ακόμα την σκέφτομαι…) από μια ιατρό, την οποία την οποία την επισκεπτόμουν αρκετές φορές, για επαγγελματικούς λόγους.
Οι διάλογοι είναι οι εξής…:
Εγώ: Παρακαλώ…?
Ιατρός : Ναι. παρακαλώ τον κύριο Γρ…..?
Εγώ: Ο ίδιος…
Ιατρός : Χάρη ,καλησπέρα ,είμαι η κυρία Μα…,σε ενοχλώ μήπως…?
Εγώ: Κυρία Μα…,αλλοίμονο, τι λέτε… ?
Ιατρός : Χάρη ,εδώ και λίγες μέρες έμαθα για τον λόγο της απουσίας σου, και γιατί δεν έρχεσαι άλλο να μας δεις…Λυπήθηκα κιόλας πολύ, δεν έπρεπε…
Εγώ: Δεν πειράζει κυρία Μα…,συμβαίνουν αυτά, στην ζωή υπάρχουν και απρόοπτα …
Ιατρός :Τώρα… από δουλειά , τι κάνεις…?
Εγώ: Έχω βρει δουλειά και εκπαιδεύομαι- μάλιστα με πετυχαίνετε στην Αθήνα- στα καινούρια προϊόντα…
Ιατρός : Μπράβο Χάρη, χαίρομαι ίσως να είναι καλύτερα…
Εγώ: …και βέβαια είναι καλύτερα, κυρία Μα…
Ιατρός : Πάντως να ξέρεις Χάρη όπως το συζήτησα, και με άλλους συναδέλφους μου στεναχωρεθήκαμε, γιατί μας ήσουνα τόσο αγαπητός….
Εγώ: Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια κυρία Μα…με συγκινείτε, αληθινά…
Ιατρός : Θα σου πω και κάτι άλλο Χάρη… Σε αυτόν τον ενάμισυ χρόνο άφησες το στίγμα σου το οποίο θα το θυμόμαστε…
Εγώ: …..
Ιατρός : Σε χαιρετώ τώρα και ελπίζω να έρθεις να μας δεις…
Εγώ: ΣΙΓΟΥΡΑ , θα έρθω να σας δω κυρία Μα…,σίγουρα…!

Ίσως, είναι η τελευταία αναφορά, που κάνω σχετικά με την άσχημε εμπειρία που έζησα η οποία όμως όπως θα είδατε,από τα παραπάνω είχα ένα αίσιο αλλά και καλύτερο τέλος…
Μερικές φορές ίσως, μας χρειάζεται να περνάμε από δύσκολες καταστάσεις για να δούμε ποιοι μας εκτιμούν…
Εγώ ,το είδα …

ΤΕΛΟΣ…

Καινούρια αρχή....

Καινούρια αρχή λοιπόν στην επαγγελματική μου καριέρα.
Η θετική απάντηση για συνεργασία, από μέρους μου δόθηκε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, στην εταιρεία για την οποία δουλεύω.
Τελικά κάποια πράγματα που μας συμβαίνουν, γίνονται για να συμβούν κάποια καλύτερα πράγμα τα από τα προηγούμενα.Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση...
Μετά την επαγγελματική ατυχία που είχα και τις πολλές συνεντεύξεις που έδωσα η συγκεκριμένη εταιρεία, ήταν αυτή που όχι μόνο μου έκανε την καλύτερη οικονομική προσφορά (αυτό δεν είναι το ζητούμενο...) αλλά έδειξε ότι με "ήθελε" περισσότερο, και έτσι επικοινώνησε μαζί μου πιο γρήγορα.
Το παράξενο είναι, ότι αμέσως μετά την προσφορά είχα άλλες τρεις προτάσεις για τελικές συνεντεύξεις ή και θετικές απαντήσεις από άλλες εταιρείες.
Μου αρέσει όμως το οικογενειακό κλίμα που υπάρχει σε αυτήν την εταιρεία, και το γεγονός ότι επιμένουν πολύ στο να προσλαμβάνουν άτομα με "καλό" χαρακτήρα.
Μεγαλύτερη εντύπωση όμως μου κάνει, ότι υπάρχουν και πολλά άτομα άνω των 45-50 ετών (οι οποίοι δουλεύουν γεμάτοι με όρεξη...) στην εταιρεία.
Όσον αφορά εμένα με περιμένει πολύ διάβασμα για να εκπαιδευτώ σωστά, πράγμα που το θέλω και εγώ...
Προσωπικά, πιστεύω ότι έκανα την καλύτερη επιλογή, ο χρόνος θα δείξει...
Καλό διάβασμα ,λοιπόν Χάρη...!

Υ.Γ. Σκέφτομαι να στείλω λουλούδια, και ένα μπουκάλι καλό κρασί για να το πιει στην υγειά μου αυτή που μου "έσπρωξε" με τον τρόπο της στην καινούρια εταιρεία...
Την ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά...

Καλή Χρονιά γεμάτη υγεία...

Καλή Χρονιά γεμάτη υγεία να έχουμε για όλους τους ανθρώπους.
Η λέξη υγεία, πάντα τονισμένη για να δοθεί έμφαση σε κάτι το οποίο πολλές φορές το έχουμε σαν δεδομένο και πολλές φορές το αμελούμε, με συνέπεια να έχουμε τραγικά αποτελέσματα...
Να οπλιστούμε καλύτερα με γερές δόσεις αισιοδοξίας, έτσι ώστε να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες με μεγαλύτερη ευκολία.
Καλή χρονιά λοιπόν!!!

Υ.Γ.Δουλεύω ακόμα με PSTN γιατί κάποιοι από την προηγούμενη εταιρεία δεν έκοψαν την σύνδεση ADSL, και έτσι δεν μπορώ να κάνω δική μου...

Απουσία

Θα απουσιάσω για κάποιες μέρες από το δίκτυο, επειδή αλλάζω provider...
Ελπίζω να τα πούμε σύντομα...
Χαιρετίσματα...

Σαββατοκύριακο στο σπίτι...

Αναρωτιέμαι πολλές φορές, εγώ και άλλοι φίλοι μου που έχουμε μωρά παιδιά αν νιώθουν και αυτοί το ίδιο με εμένα κάποια Σαββατοκύριακα.
Δηλαδή όταν λόγω παιδιών-είτε γιατί είναι άρρωστα,είτε γιατί η "πεθερά" δεν μπορεί να τα κρατήσει- μένεις σχεδόν έγκλειστος μέσα στο σπίτι...
Νιώθεις ότι πέρασε μια εβδομάδα ανεκμετάλλευτη, χωρίς να έχεις δει ή να έχεις κάνει κάτι διαφορετικό για τον εαυτό σου.Είναι μια αίσθηση κενού μέσα σου σε συνδυασμό με ένα είδος απογοήτευσης.Σκέφτεσαι, "...καλά, έτσι θα πάει η ζωή μας...?" για να έρθει η απάντηση αυθόρμητα, "...ε,βέβαια όχι,θα μεγαλώσουν τα παιδιά και τότε...".
Τότε, όμως δεν θα μπορούμε να βγαίνουμε εμείς, γιατί από τις πολλές αρρώστιες θα πρέπει να διασκεδάζουμε σε κάποιο νοσοκομείο, κοντά για να προλάβουμε κανένα έκτακτο καρδιακό επεισόδιο...
Και ως γνωστόν τα περισσότερα νυχτερινά κέντρα δεν βρίσκονται κοντά σε νοσοκομεία,μάλλον μακριά βρίσκονται...
Καλή διασκέδαση σε όλους σας...

Good night , and Good luck...

Good night , and Good luck λοιπόν...
Πολλοί θα έχετε ήδη καταλάβει, ότι είναι ο τίτλος ταινίας που προβλήθηκε στην Ελλάδα στις αρχές του χρόνου.Εγώ βέβαια την είδα μόλις εχθές το βράδυ στο DVD ( φοβερή έμπνευση το DVD, τελικά...) και μπορώ να πω ότι είναι από τις καλύτερες ταινίες που παρακολούθησα τελευταία...
Στην ουσία, αναφέρεται στον αγώνα που δίνει μία ομάδα δημοσιογράφων-που δουλεύουν στο τηλεοπτικό σταθμό CBS- κατά του γερουσιαστή Μακάρθυ,γνωστός αμερικανός γερουσιαστής ,υπέρμαχος του σκοταδισμού και των διώξεων, με όποιον δεν συμφωνούσε μαζί του.
Ένας αγώνας λοιπόν που δικαιώνεται, (διώκεται τελικά ο Μακάρθυ) αλλά στο τέλος η ομάδα των δημοσιογράφων παραγκωνίζεται, από τον ίδιο τον σταθμό.
Δύο είναι τα σημεία όπου εντυπωσιάστηκα.Πρώτον ο σκοταδισμός και η παράνοια μερικών ανθρώπων που για διάφορους λόγους κρατάνε την τύχη στα χέρια τους ή επηρεάζουν την ζωή μας έμμεσα ή άμεσα.Δεύτερον η μαχητικότητα και ηαποφασιστικότητα κάποιων δημοσιογράφων, που με περισσή τόλμη υπερασπίζονται το δικαίωμα της πληροφόρησης, και την μετάδοση αυτής στον κόσμο με οποιοδήποτε κόστος...
Οι συνειρμοί που μου ήρθαν αυθόρμητα μετά το τέλος της ταινίας ήταν οι εξής:Τους πρώτους (πολιτικού σκοταδιστές) τους βλέπουμε και σήμερα παντού...
Τους δεύτερους όμως...?

Χρηματιστήριο της Βίας...

Περίμενα όλες αυτές τις μέρες, τις εξελίξεις σχετικά με το θέμα του ξυλοδαρμού του άτυχου φοιτητή στην Θεσ/νίκη.
Δεν περίμενα βέβαια, να δω ευαισθησία από την πλευρά της επίσημης αστυνομίας, αυτό δεν με παραξένεψε...
Μου έκανε όμως αλγεινή εντύπωση η κωλυσιεργεία στην απόδοση, αλλά και το είδος των "ποινών" που επιβλήθησαν στους "πρωταγωνιστές" του επεισοδίου. Να τις αναφέρουμε λοιπόν:διαθεσιμότητα και άμεση μετακίνηση...
Μάλιστα!Τόση αυστηρότητα σχετικά με τις ποινές δεν έχω ακούσει πουθενά στον κόσμο...
Δηλαδή θα μετακινηθούν κάπου αλλού-πάντα κοντά στο σπίτι τους,ίσως και πιο κοντά από πριν- για να συνεχίσουν και σε άλλες περιοχές της Θεσ/νίκης να προστατεύουν ζαρντινιέρες και μηχανάκια από αλητόβιους φοιτητές...
Άλλωστε, όπως πολλοί λένε "ο χρόνος είναι γιατρός...",και θα επουλώσει τις πληγές που άφησε στις ψυχές των αστυνομικών αυτός ο φοιτητής...
Τόσο αποτιμούν λοιπόν ένα τέτοιο επεισόδιο φρίκης και ανεξέλεγκτης αστυνομικής βίας...
Αυτό λοιπόν είναι το limit up στο χρηματιστήριο της βίας, αλλά και το limit down στο χρηματιστήριο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας...

Αστυνομία και ψυχραιμία...

Εδώ και πολύ καιρό, βλέπουμε να συμβαίνουν διάφορα γεγονότα στον χώρο της αστυνομίας, τα οποία μόνο θλίψη μπορούν να προκαλέσουν.
Θλίψη ,γιατί το σώμα της αστυνομίας θα πρέπει αν εμπνεέι την ασφάλεια ,το αίσθημα δικαιοσύνης, αλλά και προστασίας σε όλους τους πολίτες.
Αναφέρομαι συγκεκριμένα στο χθεσινό επεισόδιο-την ημέρα του εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου στην Θεσ/νίκη- με τον άγριο ξυλοδαρμό (τον οποίο παρακολούθησα τυχαία στην τηλεόραση) ενός νεαρού, από αστυνομικούς με πολιτικά και με θεατές ένστολους αστυνομικούς.Να σημειωθεί ότι παρόντες ήταν και καθηγητές πανεπιστημίου οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν για τον ξυλοδαρμό, για να εισπράξουν απειλές και ύβρεις από την πλευρά των αστυνομικών...
Προσωπική μου άποψη, λοιπόν είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της αστυνομίας έχει αυτονομηθεί, και ακολουθεί δική του στρατηγική και διαδικασίες όσον αφορά την αντιμετώπιση τέτοιων συμβάντων, με ταυτόχρονη καταστρατήγηση προσωπικών ελευθεριών του πολίτη.
Θεωρώ ότι η συμπεριφορά αυτή των αστυνομικών οδηγεί στα άκρα την όλη κοινωνία, και να την θέτει συνεχώς απέναντι τους δημιουργώντας ένα αίσθημα καχυποψίας από την πλευρά των πολιτών.
Ελπίζω οι υπεύθυνοι να δράσουν πριν είναι αργά, και τα πράγματα πάρουν ανεξέλεγκτη τροπή και μία κατεύθυνση χωρίς επιστροφή...

Φόρος τιμής...

Σημαντική η σημερινή μέρα.
Πιστεύω όχι μόνο για μένα, αλλά για όλη την χώρα.Αν σκεφτούμε και αναλογιστούμε τι κατόρθωσαν εκείνα τα "παιδιά" με την εξέγερση του Πολυτεχνείου μόνο ρίγος θα πρέπει να μας προκαλέσει.
Ίσως όμως θα πρέπει να μας προκαλέσει και ένα αίσθημα ευθύνης για όλους μας.
Ας δει ο καθένας μας την καταπίεση που υφίσταται σε όλα σχεδόν τα επίπεδα της ζωής, (κοινωνικό ,επαγγελματικό, οικογενειακό) και ας σκεφτούμε τι έχουμε κάνει εμείς για τους εαυτούς μας.
Σίγουρα πολλοί θα απαντήσουν ΤΙΠΟΤΑ...
Αυτό όμως δεν απάντησαν και οι φοιτητές μαζί και με μια μερίδα εργαζόμενων την ημέρα εκείνη.
Αψήφισαν πολλά πράγματα, ακόμη και την ίδια τους την ζωή, με απότερο σκοπό το δικαίωμα όχι μόνο στην ελεύθερη έκφραση αλλά και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια..
Μια αξιοπρέπεια που στις μέρες μας φθίνει, και γίνεται είδος μιας χρήσης με προορισμό το καλάθι με τα σκουπίδια...
Εύχομαι λοιπόν στον καθένα σήμερα καλή προσωπική εξέγερση...

Η ανία του ...άνεργου

Συμπληρώνω λοιπόν αισίως(;) την δεύτερη εβδομάδα, χωρίς δουλειά και μπορώ να πω ότι αρχίζω να βαριέμαι.
Ο χρόνος απεριόριστος, αλλά χωρίς να έχω βρει να κάνω κάτι το ξεχωριστό από ότι έκανα πριν...
Διαβάζω βέβαια περισσότερο για το μεταπτυχιακό μου (κάτι είναι και αυτό), αλλά δεν έχω την υπομονή που είχα πέρσι (και με μεγαλύτερο όγκο δουλειάς), και έτσι οι ρυθμοί μελέτης έχουν επιβραδυνθεί απελπιστικά.
Το παράξενο είναι ότι προσπαθώ να "μοιράσω" κάποιες δουλειές που έχω να κάνω.
Με αυτό τον τρόπο ελπίζω να "γεμίσει η μέρα μου και να φαίνεται πιο παραγωγική...
Μάλλον θα πρέπει να βρω κάτι άλλο για να περάσει η ανία που με περιβάλλει...
Υπομονή...

ΟΑΕΔ...

Σήμερα λοιπόν πήγα στον ΟΑΕΔ για να κάνω εγγραφή στο ταμείο ανεργίας...
Ομολογώ, ότι ένιωθα κάπως παράξενα,μπορώ να πω ότι ντρεπόμουν κιόλας...
Τώρα βέβαια θα μου πει κάποιος ποιος ο λόγος να ντρέπεται...
Δεν το λέω με υποτιμιτικό ύφος,αλλά επειδή είμαι συνηθισμένος να "δουλεύω" (μου θυμίζει λίγο από μουλάρι που μεταφέρει προμήθειες...), απλά νόμιζα ότι ήταν κάποιος άλλος που υπέβαλε τα χαρτιά του.
Ναι, τα χαρτιά του για την κάρτα ανεργίας,για την εγγραφή του στο ταμείο και όλες τις γνωστές γραφειοκρατικές διαδικασίες που επικρατούν σε μία δημόσια υπηρεσία.
Συγκεκριμένα ένιωθα ότι έβλεπα τον εαυτό μου έξω από το σώμα μου ,σαν θεατής που βλέπει ένα έργο του Αγγελόπουλου, και που περιμένει με ανυπομονησία την επόμενη σκηνή...
Μια σκηνή,την οποία άκουσα από μερικούς...
"Θέλω να κάνω διακοπή του ταμείου..."
Αυτή την σκηνή θέλω να ζήσω, και να βγω από το έργο...

Βαρεμάρα...

Το έχω προσέξει, και μου κάνει μεγάλη εντύπωση.Όταν δεν έχω κάτι να κάνω (τώρα που είμαι άνεργος) κυριαρχεί το αίσθημα της ανίας και της βαρεμάρας γενικότερα.
Ίσως επειδή έμαθα να δουλεύω σε γρήγορους ρυθμούς και τώρα δεν μπορώ να προσαρμοστώ στις καινούριες συνθήκες...
Συγκεκριμένα οι δουλειές που κάνω γίνονται με πολύ αργό ρυθμό και έχω μάλιστα και την τάση να τις αναβάλλω συνέχεια.Οπότε καταλαβαίνετε ότι μαζεύονται σιγά-σιγά και μετά πρέπει να τρέξω για να τις προλάβω.
Μάλλον, πρέπει να βρω ΟΠΟΣΔΗΠΟΤΕ δουλειά για να επιστρέψω στην ίδια κατάσταση που ήμουν πριν.
Μήπως είμαι και λίγο workaholic ?
Ποιος ξέρει...

Η ώρα της αλήθειας,,,

Ήλθε λοιπόν η ώρα της αλήθειας,η στιγμή για να πω κάποια πράγματα,κάποιες σκέψεις που με προβλημάτισαν την τελευταία ταραχώδη για μένα περίοδο...
Διάλεξα επίτηδες να το κάνω τώρα πιστεύοντας ότι έχω αποφορτισθέι συναισθηματικά και αποφεύγοντας τον κίνδυνο να μην εκφρασθώ όσο πιο αντικειμενικά γίνεται.
Την περασμένη Πέμπτη λοιπόν είχε προγραμματισθεί συνάντηση με την διευθύντρια τμήματος.Στην συνάντηση αυτή η κυρία Δ. ήθελε να με πείσει ότι μου είχε δώσει αρκετό χρόνο (10 μήνες) για να βρω μια κάποια άλλη θέση, πράγμα τελείως ανυπόστατο.
Φυσικά της απάντησα ότι η ειδοποίηση για να βρω "άλλη εταιρεία" άρχιζε από τις 13 Ιουλίου.
Αυτή επέμενε, αλλά και εγώ ήμουνα σταθερός στις απόψεις μου.Φυσικά και δεν τα έλεγα όλα αυτά από αντίδραση (δεν είναι τέτοιος ο χαρακτήρας μου) αλλά γιατί δεν θέλω να υποτιμάνε την νοημοσύνη μου και ξευτελίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μου.
Αφού όπως της είπα ότι υπάρχει σαφής διάσταση απόψεων (και σε αυτό το θέμα)μου ανακοίνωσε (sic) την "λύση της συνεργασίας μας"και ότι η απόλυση (επιτέλους!) θα υπογραφόταν αύριο...
Την επόμενη μέρα (Παρασκευή) ξαναπήγα(!) (γιατί με ξανακατέβασαν δύο φορές σε δύο μέρες , δεν το κατάλαβα αυτό) στην Αθήνα για να υπογράψω τα έγγραφα που χρειάζονται σε αυτές τις περιπτώσεις.
Πάντως, μέσα σε όλα αυτά μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι ήρθαν να με χαιρετήσουν πάρα πολλοί εργαζόμενοι της εταιρείας...
Ήταν ίσως η μεγαλύτερη δικαίωση μου, μέχρι τώρα, από αυτή την άθλια ιστορία.Μια ιστορία όχι τόσο δραματική (είμαι σίγουρος ότι έχουν βιώσει ακόμα χειρότερες καταστάσεις από την δική μου, άλλοι εργαζόμενοι...) αλλά γιατί την έζησα τόσο έντονα επειδή μου συνέβαινε για πρώτη φορά, αλλά και επειδή πίστευα ότι δεν θα μου συμπεριφερθούν ποτέ έτσι σε μένα, γιατί είμαι από την φύση μου χαμηλών τόνων.
Ίσως το τελευταίο να θεωρήθηκε και ως μειονέκτημα, ίσως και ως αδυναμία.
Eυτυχώς που υπάρχει όρεξη για να συνεχίσω, και να αγωνισθώ όπως πάντα για την μεγαλύτερη ίσως αξία σε αυτή την ζωή, την ΑΝΘΡΏΠΙΝΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Οι δυο μας...

Και τώρα οι δυο μας...
Την Πέμπτη κατεβαίνω στην Αθήνα αυθημερόν για να μιλήσω με την Διευθύντρια (την συνάντηση την ζήτησε αυτή), και πιθανώς να μου ανακοινώσει και το τυπικό τέλος της συνεργασίας με την εταιρεία και να μου δώσει πια την n;omimh αποζημίωση απόλυσης που αρνούνται πεισματικά...
Τα νεώτερα σε λίγες ώρες λοιπόν...
Υ.Γ. Ούτε ένα βήμα πίσω!!!

Εκδρομή στο βουνό...

Το Σάββατο, κάναμε μαζί με φίλους μια πολύ ωραία εκδρομή στο βουνό στα Άνω Πορόϊα,τα οποία βρίσκονται στον Δήμο Κερκίνης στον Νομό Κιλκίς.
Η φύση καταπληκτική,πολλά τρεχούμενα νερά ενώ υπήρχε η δυνατότηττα να περιηγηθούμε στο δάσος με άλογα.
Δυστυχώς είχαμε την μικρή και δεν μπορέσαμε να ανεβούμε στα συμπαθητικά αλογάκια που υπήρχαν για αυτόν τον σκοπό.
Αποζημιωθήκαμε όμως με τα υπέροχα φαγητά που δοκιμάσαμε, σε ταβέρνα της περιοχής (από τις πολλές που υπάρχουν στο χωριό).
Γενικά το Σάββατο ήταν μια καλή μέρα για όλη την οικογένεια...
Θα το ξαναπροσπαθήσουμε!

Λογοκρισία...

Πολύ ωραία πράγματα...
Η λογοκρισία στο διαδίκτυο σε όλο της το μεγαλείο...
Ο φασισμός είναι πάλι εδώ...