Όταν οι ανίκανοι κυβερνούν...

Τελικά, βρέθηκε η λύση. Γίνονται αποδράσεις από τις φυλακές ; Καταργήστε την ανωνυμία στα καρτοκινητά. Μόνο έτσι θα αποτραπούν (;) οι αποδράσεις από τις φυλακές. Με αυτό τον τρόπο, θα σωθεί η χαμένη τιμή της Ελληνικής αστυνομίας, αλλά και του κράτους γενικότερα.

Υπάρχει όμως η αξιοπιστία για να δώσουν -αλλά και να εμπιστευθούν-οι πολίτες τα προσωπικά τους δεδομένα, σε υπηρεσίες ιδιωτικών συμφερόντων ; Την απάντηση, δεν την ξέρει μάλλον κανείς. Να αναφέρουμε -σε αυτό το σημείο- το παράδειγμα της παρακολούθησης, των κινητών του πρωθυπουργού και άλλων παραγόντων της της κυβέρνησης...

Αν δηλαδή, οι δραπέτες είχανε “συνεννοηθεί” μέσω καρτοτηλεφώνου (το δικαίωμα στην επικοινωνία. δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς) μιλώντας μόνο με “συνθηματικά”,θα έπρεπε να ενοποιήσουμε και τις τηλεκάρτες ;
Θα έπρεπε να δίνουμε τα προσωπικά στοιχεία μας, κάθε φορά που αγοράζουμε και μια τηλεκάρτα ;

Αστειότητες, θα έλεγε κανείς...

Επικίνδυνα πράγματα, λέω εγώ...

Υ.Γ. Ευτυχώς, που δεν απαγόρεψαν και την χρήση πάσης φύσεως ελικοπτέρων. Ή μήπως, θα είναι το επόμενο βήμα...;

Οι νέοι παγκόσμιοι εχθροί ?

Mάλλον, έχουν κατασκευαστεί οι καινούριοι εχθροί.Είναι οι άνεργοι διαδηλωτές,ακτιβιστές ,συνδικαλιστές και όσοι θέλουν να διαμαρτυρηθούν για την ανεξέλεγκτη οικονομική ζούγκλα που επικρατεί...

Λέγοντας μάλιστα ζούγκλα, μου έρχεται στο μυαλό την εικόνα πολλών-Ελλήνων αφεντικών οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση, τονίζουν άλλοτε άγαρμπα και άλλοτε με διαρροές (στο εκάστοτε εταιρικό περιβάλλον) την ανάγκη περικοπών....

Περικοπές οι οποίες, αφορούν πάντοτε το έμψυχο δυναμικό, αλλά ποτέ τα χλιδάτα αμάξια και τα υπερλουσάτα γραφεία (τις ερωμένες τις αφήνουμε, αυτές δεν "ακουμπιούνται", παρά μόνο...).

Έτσι, δημιουργείται τεχνηέντως μια ανασφάλεια ανάμεσα στους εργαζόμενους. Εργαζόμενοι, οι οποίοι μπορούν να βρεθούν-από την μια στιγμή στην άλλη- στην σκληρή πραγματικότητα του ταμείου ανεργίας....

Και ύστερα τι ; Έξοδα -δηλαδή δάνεια- που απαιτούν την αποπληρωμή, χαμηλή αυτοεκτίμηση.Γενικότερα, ένα συνεχές ηλεκτροσόκ.Ο παραλογισμός, σε όλο του το μεγαλείο.

Προβλέπονται χρόνια δύσκολα. Όχι μόνο για τους εργαζόμενους ,αλλά και για τα "αφεντικά"...

Εμείς το ξέρουμε ,"αυτοί" μάλλον όχι.

Δύο ζωές με διαφορετική αξία....

Πόση να είναι άραγε, η αποτίμηση -σε αξία ζωής-δύο ανθρώπων με διαφορετική κοινωνική και οικονομική όμως πορεία ?
Πολλοί από εσάς, θα απαντούσατε ότι είναι ίδια, χωρίς καμιά διαφοροποίηση...

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μάλλον όχι, αν ανατρέξουμε στην δολοφονική επίθεση που δέχθηκε η -άγνωστη μέχρι τώρα - Κωνσταντίνα Κούνεβα από “αγνώστους” συγκρίνοντας με την περίπτωση απαγωγής του γνωστού -από καιρό- εφοπλιστή Περικλή Παναγοπούλου....

Ας προσπαθήσουμε, να κάνουμε μία σύγκριση μεταξύ αυτών των δύο γεγονότων. Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε μια εκνευριστική αδιαφορία των αστυνομικών αρχών. Μία αστυνομία, η οποία “ποιεί την νήσσαν” -προστατεύοντας (;) ποιους άραγε- δίνοντας ελάχιστα στοιχεία για την υπόθεση στις δικαστικές αρχές...

Από την άλλη πλευρά,γενική κινητοποίηση της αστυνομίας, ειδικοί διαπραγματευτές και “κρυφοί” ερευνητές προερχόμενοι από τον χώρο της δημοσιογραφίας (οι τελευταίοι έδειξαν μεγάλη συμπαράσταση στον εφοπλιστή, όλες εκείνες τις ημέρες κράτησης του,ενώ για την Κωνσταντίνα...)

Άρα, υπάρχουν δυο μέτρα και δύο σταθμά. Φυσικό, -θα πει κάποιος-η ζωή είναι γεμάτη από τέτοιου είδους αδικίες. Η αδικία είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα ,και υπάρχει ίσως από την δημιουργία του πρώτου ανθρώπινου κοινωνικού συνόλου....

Το άσχημο όμως, είναι η σιωπή. Μια σιωπή, που έχει γίνει πια φυσιολογική από τους “απλούς” πολίτες. Χωρίς να αρθρώνουν -έστω και για λίγο-κάποιες λέξεις συμπαράστασης για τους πιο αδικημένους και ανίσχυρους. Σε ανθρώπους που δεν έχουν την αναγνωρισιμότητα -και ίσως την ισχύ-για να φαντάζει η δική τους ζωή πιο σημαντική και με μεγαλύτερη αξία.

Ας ελπίσουμε, ότι το παρελθόν θα μας διδάξει, πως θα πρέπει να φερόμαστε στο μέλλον...
Δίνοντας σε όλους τους ανθρώπους, την ίδια αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Ένας (υποψήφιος) τρομοκράτης γεννιέται...

Παρακαλώ, δείτε με προσοχή τις παρακάτω φωτογραφίες...

Oι εικόνες που είδαμε παραπάνω, είναι τρομακτικές. Ασύλληπτες ,ίσως για την δική μας φαντασία, και το δικό μας μυαλό. Ένα μυαλό, συνηθισμένο σε πολύ λιγότερο σκληρές εικόνες -ευτυχώς-στην χώρα μας...

Τι συμπεράσματα όμως μπορούμε να βγάλουμε...? Εντάξει, η θηριωδία των Ισραηλινών είναι απερίγραπτη. Ο πόνος όμως που νιώθουν χιλιάδες παιδιά -όσα επέζησαν-από τον άδικο χαμό των γονιών τους,πού θα τους οδηγήσει ?

Είναι βέβαιο, ότι θα τους οδηγήσει κατευθείαν στους κόλπους της Χαμάς. Θα θέλουν ΟΠΟΣΔΗΠΟΤΕ να εκδικηθούν, για τον θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων...Γιατί μέσα από τον θάνατο της Παλαιστίνιας αυτής μάνας γεννιέται ένας (υποψήφιος... ;) τρομοκράτης (κατά τους Ισραηλινούς όσον αφορά την έννοια)

Για αν δημιουργηθεί, ένας νέος κύκλος αίματος αργότερα, με περισσότερους νεκρούς....

Αν λοιπόν, ο στόχος της Ισραηλινής ηγεσίας ήταν, να “πολλαπλασιάσει” τους εχθρούς του Ισραήλ το κατάφερε.

Αν ήθελε να αφανίσει τους εχθρούς της μάλλον απέτυχε...

(Οι φωτογραφίες είναι από το blog http://taxalia.blogspot.com/ )

Βιέννη,μια ονειρεμένη πόλη.

Οποιοσδήποτε έχει επισκεφθεί αυτή την πανέμορφη πόλη,σίγουρα δεν θα μπορέσει να εκφράσει με πλήρη πιστότητα, το μεγαλείο που εμπνέει .Παντού, κυριαρχεί το χαρακτηριστικό χρώμα της παλιάς Αυστρουγγρικής Αυτοκρατορίας. Μπορεί να το δει κανείς (όχι μόνο στο κέντρο),αλλά και στα διάφορα μνημεία που υπάρχουν στα περίχωρα, όπως και έξω από την Βιέννη.

Είναι τα ανάκτορα του Σενμπρούν,το Belvedere το Χόλφμπρουκ που σε κάνουν να πιστεύεις ότι ζεις σε μια άλλη εποχή, τόσο μακρινή. Βλέπετε, οι Αυστριακοί δεν κατέστρεψαν-παρά την τεράστια εμπλοκή στους στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο-τα κτίρια τους..Γιατί αυτά τα κτίρια αποτελούν την πολιτιστική τους κληρονομιά , αλλά και παρακαταθήκη για τις μελλοντικές γενιές.. Γενιές οι οποίες θα έχουν “ζωντανό” υλικό, για να διδαχθούν την ιστορία της χώρας τους, πορευόμενοι στο μέλλον...

Σίγουρα, πρέπει να γίνει και μια επίσκεψη, στα Μουσεία Φυσικής Ιστορίας και στο Μουσείο της Ιστορίας της Τέχνης.Είνια ότι καλύτερο έχω δει μέχρι τώρα...Πίστέψτε το.

Οι Αυστριακοί-τολμώ να πω -ότι είναι πολλοί ήρεμοι σαν άνθρωποι. Δείχνουν να μην βιάζονται καθόλου,σαν να μην νιώθουν την πίεση του χρόνου (πίεση που νιώθουμε εμείς, σε μεγάλο βαθμό στην χώρα μας, και ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις).

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι ο Δήμος της Βιέννης, είναι ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης κατοικιών στον κόσμο. Το ύψος των ενοικίων -για ένα διαμέρισμα-είναι πολύ χαμηλό (ο ξεναγός ανέφερε ότι το μηνιαίο οικονομικό τίμημα ανέρχεται σε 200 ευρώ περίπου).Έτσι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να ασκήσει ο Δήμος κοινωνική πολιτική...Σας θυμίζει κάτι παρόμοιο, να γίνεται στην Ελλάδα...? (να δώσουμε και ένα τόνο ιλαρότητας, δεν κάνει κακό...)

Για το δίκτυο του μετρό τι μπορεί να πει κανείς. Απλά, μπορείς να κατευθυνθείς οπουδήποτε θέλεις, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα...

Είπαμε, οι συγκρίσεις που -είμαι σίγουρος-γίνονται στο μυαλό μας με την χώρα μας, αφήνουν μια πικρή γεύση...Τι να κάνουμε όμως. Μάλλον έχουμε και εμείς ένα μικρό -έστω -μερίδιο ευθύνης...
Δεν έχουμε...?

Κλειστόν λόγω διακοπών...

Μία μικρή ανάπαυλα, με ένα ταξίδι στην χειμωνιάτικη Βιέννη...Σίγουρο ότι θα γυρίσω, με ανάμεικτα συναισθήματα.

Οι συγκρίσεις βλέπετε είναι πάντα αυθόρμητες...

Η ζαρντινιέρα και τα μηνύματα της....

Πολλοί από εσάς, θα έχετε ακούσει την απόφαση των δικαστηρίων, για την υπόθεση της "ζαρντινιέρας" στην Θεσαλονίκη. Μια υπόθεση, που εκτυλίχθηκε πριν από ένα περίπου χρόνο στην Θεσσαλονίκη, και αποτέλεσε προπομπός-κατά την γνώμη μου-για τα πρόσφατα επεισόδια που έλαβαν χώρα σε όλη την Ελλάδα....

Προσωπικά ,πιστεύω ότι δεν της δόθηκε η απαραίτητη δημοσιότητα από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης (τηλεόραση , εφημερίδες και ραδιόφωνα).Ένα περιστατικό, το οποίο το θεωρώ -χωρίς να γίνεται συμψηφισμός-ισάξιο αν όχι χειρότερο, από την άδικη δολοφονία του Αλέξη.

Ο λόγος είναι, ότι στην δολοφονία του Αλέξη εμπλέκεται ένα -ίσως και δύο άτομα- με άμεση ευθύνη. Στην υπόθεση όμως του άτυχου φοιτητή που ξυλοκοπήθηκε, εμπλέκονται πάρα πολλοί αστυνομικοί (κατώτερης , μεσαίας και ανώτερης βαθμίδας).Εμπλέκεται ακόμη και το συντεταγμένο-αλλά και ασύντακτο, βλέπε παρακράτος-κράτος το οποίο προσπάθησε να συγκαλύψει όλους τους υπεύθυνους (από την αρχή μάλιστα) για τον ξυλοδαρμό του φοιτητή...

Και μετά, τι...? Μια ποινή-χάδι ( και κλείσιμο του ματιού ταυτόχρονα) στους τραμπούκους αστυνομικούς. Δηλαδή, χτυπάτε παιδιά, εδώ είμαστε εμείς, μην ανησυχείτε...Για τα "άλλα" θα τα σκεφτούμε εμείς...

Το ζήτημα είναι εμείς πότε θα τους "σκεφτούμε"...?

Καλοί -κακοί,αναρχικοί-έντιμοι πολίτες...

Μάλλον σε αυτού του τύπου δίπολα πηγαίνουμε...Καλοί -κακοί,αναρχικοί-έντιμοι πολίτες...

Εκεί που είχαμε τελειώσει (?) με αντιπαραθέσεις όπως Δεξιός-Αριστερός τώρα δημιουργούνται -τεχνηέντως (?)-καινούριες αντιθέσεις...

Είναι κακό, πολύ κακό...Γιατί στην ουσία, δεν βασίζονται πάνω σε ιδεολογικές διαφορές, αλλά σε διαφορετικές αντιλήψεις. Αντιλήψεις υποστηριζόμενες, από άκρως δογματικές θέσεις οι οποίες είναι και πολλές φορές δυσδιάκριτες...

Πώς μπορείς π.χ. να μην συμφωνήσεις με τις θέσεις αναρχικών, (ή αντιεξουσιαστών) σχετικά με τις υπερβολικές χρεώσεις των τραπεζών, συνοδευόμενες από κατασχέσεις σπιτιών για εξευτελιστικά μικροποσά. Γιατί να διαφωνήσεις, όταν αυτοί είναι που καταγγέλουν συνεχώς την καταλήστευση του εισοδήματος από τα μεγάλα Σούπερ Μάρκετς...?

Από την άλλη, υπάρχουν και οι -αληθινοί και όχι "βαλτοί"-φιλήσυχοι πολίτες που ζητάνε να μπει μια τάξη, σε όλο αυτό το χάος που βασιλεύει στην κοινωνία...Μια κοινωνία που κοιτάει συνεχώς με απάθεια, υπομένοντας την σκληρή εκμετάλευση της...

Ποιος έχει δίκιο δεν το γνωρίζω...

Ερωτήματα "εν βρασμώ ψυχής..."

Είναι μια πάγια τακτική μου, να μην εκφράζομαι στο διαδίκτυο αλλά ούτε και σε συζητήσεις, όταν υπάρχουν τόσο μεγάλα συνταρακτικά γεγονότα . Ο λόγος είναι, ότι η συναισθηματική φόρτιση σε οδηγεί να πεις και να γράψεις σχόλια και θέσεις, χωρίς καθαρό μυαλό,χωρίς να δεις τα πραγματικά αίτια του προβλήματος.

Ένα πρόβλημα-αυτό της αστυνομικής συμπεριφοράς-το οποίο είναι πάντα σε πρωταγωνιστικό ρόλο, για την αρνητική πάντα χροιά του...Σε αυτό το σημείο, έρχονται και τα διάφορα ερωτήματα σε άτακτους πάντα σχηματισμούς,απόρροια της ψυχικής διάθεσης που βρίσκεται ο καθένας...

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον, η τεταμένη αυτή περίοδος να λήξει σύντομα, και με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ...

"Εγώ σε αυτούς δεν δίνω ούτε 1 ευρώ..."

-Εγώ σε αυτούς δεν δίνω ούτε 1 ευρώ,Χάρη...

-Καλύτερα. Μην τους δώσεις τίποτα...

Αυτό είναι ένα μέρος από ένα διάλογο, που είχα με έναν συνάδελφο σχετικά με τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές.Ο συνάδελφος λοιπόν, σκόπευε να περάσει κάποιες μέρες από τις διακοπές του στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα,είχε επιλέξει για προορισμό το Καρπενήσι. Τηλεφώνησε σε ένα ξενοδοχείο (5 αστέρων, είναι η αλήθεια) για να μάθει πληροφορίες...Οι τελευταίες, εστιάζονται πάντοτε στην ημερήσια δαπάνη για την διαμονή σε αυτό όπως καταλάβατε...Μόλις όμως έμαθε το ύψος του ποσού που έπρεπε να πληρώσει, για να νιώσει τον κοσμοπολίτικο (!!!) αέρα του Καρπενησίου παραλίγο να πάθει έμφραγμα (καθότι είναι και σε επικίνδυνη-για τους άνδρες -ηλικία.

- 240 ευρώ την ημέρα μου ζήτησαν...

-Μήπως ήταν τύπου "μικρό διαμερισματάκι"...?

-Όχι ρε Χάρη, ένα απλό δίκλινο είναι...και ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο....?

-Ποιο...?

-Ζητάνε μίνιμουμ 4 διανυκτερεύσεις...το καταλαβαίνεις...?

-Τρελάθηκαν τελείως αυτοί...

Όπως καταλάβατε, εκτός από την διαμονή το ποσό θα ανέβαινε κι άλλο...απελπιστικά μάλιστα...σε πολύ απαγορευτικά επίπεδα.

-Δηλαδή δεν θα πάτε πουθενά...?

-θα πάμε στην Ρώμη Χάρη...Με λιγότερα λεφτά. Εγώ σε αυτούς δεν δίνω ούτε 1 ευρώ...Έρχεστε...?

-Μετά χαράς να ερχόμουν. Όμως εμείς κλείσαμε για Βιέννη...

Μια ζωή σε τεντωμένο σκοινί...

Σήμερα το μεσημέρι αγαπητοί, ήλθα σε επαφή με τον θάνατο (δεν πρόκειται για μένα. Απλά -λόγω δουλειάς-κάποιες φορές χρειάζεται να είμαστε παρόντες σε κάποιες επεμβάσεις, για να επιλύουμε πιθανά προβλήματα που ίσως-και τις περισσότερες φορές-συμβαίνουν κατά την διάρκεια της επέμβασης...

Τον "είδα" λοιπόν, να προσπαθεί να πάρει μαζί του την ασθενή. Σε μια στιγμή που όλα πήγαιναν καλά και είχαν ομαλή πορεία..Ξαφνικά "αυτό¨ς" να κάνει την επίθεση του απρόσμενα. Εκεί που δεν το περιμένεις. Με αδυσώπητο τρόπο και μεγάλη ορμή...Να ρίχνει την πίεση της ασθενούς...ευθεία γραμμή.'Οχι ,μαλάξεις... κάτι κινείται στο μόνιτορ...Οι σφυγμοί δεν επανέρχονται...Οι ιατροί όμως, με πείσμα και ψύχραιμοι να προσπαθούν να σώσουν την κατάσταση. Με όλα τα μέσα και τις υπάρχουσες τεχνικές...

Εμείς από έξω,-ανήμποροι- να κοιτάμε τις προσπάθειες τους, και να έχουμε παγώσει από το σκηνικό που επικρατούσε...Να παρακολουθούμε την μάχη που δινόταν μεταξύ τόσων ανθρώπων, και την επιμονή του θανάτου για να επικρατήσει...

Μια μάχη που τελικά κερδήθηκε-προς το παρόν-τουλάχιστον από την θέληση του ανθρώπου για να απολαύσει περισσότερες ευτυχισμένες, αλλά και να νιώσει και τις δυσάρεστες στιγμές της ζωής ...

Εικόνες αξέχαστες και συγκλονιστικές, που δεν θα ξεχαστούν και δεν θα σβηστούν από την μνήμη μου...για πάντα...

Σύσταση προς τις τράπεζες...

Έγινε σήμερα -από πλευράς πρωθυπουργού -"...μια σύσταση προς τις τράπεζες ,για να επιδείξουνε εμπράκτως την κοινωνική τους ευθύνη...."



Δηλαδή σαν να γνωρίζουμε -από την αρχή-τον δολοφόνο αλλά να τον παρακαλάμε να σκοτώσει το θύμα, με έναν πιο αναίμακτο και λιγότερο οδυνηρό τρόπο. Να πριμοδοτηθεί -ίσως -για την συγκεκριμένη ενέργεια και να του απονεμηθεί -γιατί όχι- και κάποιος τίτλος τιμής...



Κύριε πρωθυπουργέ, έπρεπε να το είχατε καταλάβει ή τουλάχιστον να σας είχανε ενημερώσει, ότι οι τράπεζες εδώ και πολύ καιρό δεν υπακούουν, σε καμία πρωθυπουργική ή δικαστική εντολή...



Σαφέστατα, θα αγνοήσουν -και αυτή την φορά -τις δικές συστάσεις προς αυτές. Ένα μόνο πρέπει να γίνει. Δεν χρειάζονται συστάσεις. Χρειάζεται εφαρμογή των κανόνων, και έλεγχος όλων των προβλεπόμενων διαδικασιών για μια ομαλή λειτουργία του συστήματος.



Από συστάσεις χόρτασαν, τα καθαρά λόγια και οι γενναίες πράξεις τους λείπουν..

Θα τους δοθούν ?

Διάφανες σκέψεις σε ένα μαύρο τοπίο...

Νίκησε τελικά ο Ομπάμα. Κατά κράτος μάλιστα...Είναι αλήθεια ότι το άξιζε. Ναι το άξιζε, γιατί αντιμετώπισε ένα σωρό από ανυπέρβλητες δυσκολίες. Ισχυρά ρατσιστικά και πολιτικο-οικονομικά λόμπυς (των οποίων την δύναμη και εξουσία γνωρίζουμε πολύ καλά...),ο συντηρητικός χαρακτήρας του μέσου Αμερικάνου (δεν τους αρέσουν πολύ οι μεγάλες αλλαγές στην πολιτική).

Τώρα, για να πούμε την αλήθεια, προσωπικά κρατάω μια επιφυλακτική στάση απέναντι στον Ομπάμα. Ο λόγος είναι ότι από την μια πλευρά οι υποσχέσεις του είναι γενικόλογες (όπως όλων των πολιτικών).Άλλωστε το ρήμα change ήταν το βασικό του μότο. Βέβαια, αν θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει, τι συγκεκριμένα θα αλλάξει θα του ήμουνα ευγνώμων...

Από την άλλη πλευρά ξαφνιάζομαι γιατί πολλοί -εκτός Αμερικής -εναποθέτουν τις ελπίδες τους για έναν πιο "ειρηνικό" κόσμο στον Ομπάμα (μετά από την αλαζονεία που έδειξε ο Μπους, στα τελευταία οκτώ χρόνια στην εξωτερική πολιτική).Μάλλον δεν μπορούν να δούνε ότι οι ΗΠΑ δεν θα θελήσουν να ΄"χάσουν" ποτέ την παγκόσμια κυριαρχία, προς όφελος των άλλων κρατών...

Πολύ απλά ο Ομπάμα -γνωρίζοντας πολύ καλά- ότι το παιχνίδι παίζεται στο οικονομικό πεδίο, και όχι στο στρατιωτικό. Αυτό σημαίνει ότι θα πιθανώς θα περιορίσει τις επιθέσεις των "γερακιών"του.Θα εξοικονομήσει έτσι σημαντικούς οικονομικούς πόρους(455 δις δολάρια!!!) που θα διαθέσει στο μέλλον για κοινωνικές παροχές...

Ίσως, φαίνονται λίγο παρατραβηγμένα όλα αυτά. Ίσως, εκτός πραγματικότητας

Το μέλλον όμως, είναι αυτό που θα δείξει την πραγματικότητα. Με την ελπίδα, αυτή η πραγματικότητα να μην είναι εφιάλτης...

Σχέδιο σωτηρίας τραπεζών και κατασχέσεις σπιτιών...

Ενώ βρισκόμαστε στην αρχή μιας οικονομικής κρίσης, στην χώρα μας συμβαίνουν κάποια παράδοξα πράγματα.

Συγκεκριμένα, το κράτος προσπαθεί να σώσει τις τράπεζες δανείζοντας (;),επενδύοντας (;),28 δις ευρώ με αδιευκρίνιστους μέχρι τώρα όρους. Συνεχείς-κυβερνητικές- συσκέψεις για να βρεθεί η "καλύτερη" λύση για την επιβίωση τους ,αφού πρώτα αφαίμαξαν με ληστρικούς και καταχρηστικούς όρους τον απλό κόσμο (που βρέθηκε σε μια στιγμή οικονομικής αδυναμίας), αλλά και τον καθε επιχειρηματία που -με ή χωρίς την θέληση του-βρέθηκε στον δρόμο τους...

Από την άλλη -μόλις προχθές -δόθηκε εντολή κατάσχεσης σπιτιού, για ένα συνταξιούχο ο οποίος χρωστούσε ένα ευτελές -για την τράπεζα χρέος- των 1849 ευρώ...Καμιά κυβερνητική σύσκεψη για το θέμα. Μόνο ένα πρωτοσέλιδο από τη εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ", και πολλές αναφορές στα μπλογκς από συμπολίτες μας.

Δηλαδή, η τράπεζα διεκδικεί τι σπίτι ενός Έλληνα φορολογούμενου πολίτη, του οποίου τα χρήματα (από τους φόρους που πλήρωσε) θα συνεισφέρουν, για την οικονομική επιβίωση της τράπεζας που του κάνει την κατάσχεση...

Είναι παράλογο ? Είναι εκτός πραγματικότητας ? Πάντως, είναι κάτι για το οποίο δεν μπορούν να εξαχθούν λογικά συμπεράσματα. Σε αυτό το παράλογο κράτος...

Καλύτερα με την δική μας Visa (την πιστωτική...)

Μάθαμε λοιπόν τις τελευταίες μέρες ότι η Αμερική δεν αναβάθμισε την χώρα μας ,(δηλαδή την έκοψε) για ελεύθερη είσοδο των Ελλήνων πολιτών χωρίς την απαιτούμενη visa η οποία είναι υποχρεωτική. Υποχρεωτική, για να επισκεφθεί κανείς την Αμερική για επαγγελματικούς,οικογενειακούς και τουριστικούς λόγους...

Η δυσφορία βέβαια της Ελληνικής κυβέρνησης μεταφέρθηκε- μην περιμένουμε και πολλά πράγματα όμως -στην αντίστοιχη Αμερικανική, με άγνωστο το αποτέλεσμα μέχρι τώρα...

Από όλη αυτή την ιστορία μπορούμε να συμπεράνουμε τα εξής : Oι ΗΠΑ δείχνουν για ακόμη μια φορά τον ηγεμονικό τους χαρακτήρα. Έναν χαρακτήρα, ο οποίος δεν φαίνεται να "τσαλακώνεται" από την πρόσφατη οικονομική κρίση που χτύπησε την Αμερικανική κοινωνία (και όχι μόνο).

Η στάση τους είναι-σίγουρα-μια ανταπόδοση για την άρνηση της χώρας μας να δεχθούν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ ,αλλά και η σύναψη θερμών σχέσεων με την αναταγωνίστρια τους Ρωσία...

Απαντήσεις ίσως δεν μπορέσουμε να δώσουμε, για την αντίδραση που θα πρέπει να δείξει η χώρα απέναντι στην σκληρή στάση που αποδεικνύει-η πρώην πλέον -υπερδύναμη. Ίσως να περιμένουμε την αλλαγή φρουράς ,ελπίζοντας ότι οι "καινούριοι" θα είναι πιο σοφοί και πιο ρεαλιστικοί για να δούνε τα πράγματα με μια πιο διαφορετική ματιά...

Το ερώτημα που προκύπτει είναι ,θα το δούνε...?

Άλλοι με laptop και άλλοι με την σάκα...

Έτσι έχουν τα πράγματα. Άλλοι (στην Ιταλία) θα πηγαίνουν με mini laptop στα σχολεία τους και άλλοι -για μαντέψτε-θα χρησιμοποιούν τις ογκώδεις και καθόλου πρακτικές τσάντες.

Οι διαφορές όπως βλέπετε -όχι μόνο στην κουλτούρα-αλλά και στον τρόπο σκέψης είναι εμφανείς. Από την μια πλευρά τα παιδιά στην Ιταλία, θα χρησιμοποιούν όλα τα ηλεκτρονικά μέσα για να κάνουν τις σχολικές τους εργασίες. Δηλαδή τα κείμενα σε ηλεκτρονική μορφή,χρησιμοποίηση του διαδικτύου για έρευνα σχετικά με τις εργασίες τους.

Αυτό σημαίνει ότι θα έχουν όλες τις εργασίες κάθε στιγμή μπροστά τους-αφού θα είναι σε αρχεία κειμένου-για επεξεργασία. Οι εργασίες θα γίνονται σε μικρότερο χρόνο (αφού θα μπορούν να αντλούν κάθε πληροφορία από το διαδίκτυο).

Τα οφέλη πολλαπλάσια, γιατί δεν θα έχουν τα ογκοδέστατα βιβλία που πιάνουν αρκετό χώρο,θα μαθαίνουν την χρήση του Η/Υ από μικρή ηλικία.Επίσης θα περισσεύει και περισσότερος "ελεύθερος χρόνος" για να ασχοληθούν με άλλες δημιουργικές απασχολήσεις.Το κυριότερο όμως θα είναι η απαλλαγή από το ασήκωτο σακίδιο που είναι υποχρεωμένα να παίρνουν κάθε μέρα στο σχολείο.Περιττό να αναφερθεί ότι τοκόστος κτήσης για το laptop, είναι σαφώς πιο μικρό απο την αγορά βιβλίων αλλά και αναλώσιμων υλικών...

Οι συγκρίσεις με την δική μας κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της παιδείας είναι -το λιγότερο -απογοητευτικές...

Τι μας μένει λοιπόν να κάνουμε? Υπομονή και παρεμβάσεις -όπου μπορούμε -για να μπορέσουν τα παιδιά να έχουν ζήσουν μια πιο ανθρώπινη σχολική ζωή.

Όταν χάνεται η επαφή με την πραγματικότητα...

Ο τίτλος αναφέρεται σε μία προσωπική εμπειρία που είχα την προηγούμενη εβδομάδα. Συγκεκριμένα παρουσίαζα την διπλωματική εργασία για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο ΕΑΠ (στην Διοίκηση Μονάδων Υγείας).

Το περιστατικό αφορά έναν "καθηγητή" ο οποίος μάλλλον έχει χάσει την επαφή με τη πραγματικότητα. Στη εργασία λοιπόν, υπήρχαν τα αποτελέσματα για την ποιότητα υγείας που έχουν ορισμένοι ασθενείς με αιματολογικά-ανοσολογικά προβλήματα.

Η ένσταση του ήταν, ότι οι ασθενείς παρουσίαζαν αρκετά "υψηλά"-και δυσανάλογα κατά την γνώμη του-αποτελέσματα βάση του ερωτηματολογίου (το οποίο συμπληρωνόταν με την μέθοδο της προσωπικής συνέντευξης).

Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι οι ασθενείς - οι οποίοι μπορούν να έχουν μια κατά τα άλλα φυσιολογική ζωή-δεν έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας,όπως αφόδευσης ,ούρησης (!!!) (τις οποίες περιελάμβανε το ερωτηματολογιο).Οι απορίες του ήταν, ότι αδυνατούσε να σκεφτεί πώς μπορούσαν να αισθάνονται -εκτός της κύριας πάθησης τους- καλά.Δεν σκέφθηκε ότι ίσως, να μην δίνουν τόση σημασία για την σοβαρότητα άλλων πιθανών ενοχλήσεων...

Ενοχλήσεις που για άλλους ανθρώπους-ιδίως αυτούς οι οποίοι δεν έχουν προσβληθεί από σοβαρές ασθένειες να θεωρούνται πολύ μεγάλο "αθεράπευτες"...

Αδιανόητο για τον καθηγητή να σκεφτεί, ότι οι καρκινοπαθείς μπορούν να είναι και αυτόνομοι αλλά και να μπορούν να κάνουν με ευκολία κάποιες συνηθισμένες ασχολίες...Βλέπετε τα νούμερα και οι αριθμοί -που είχε αυτός- έλεγαν διαφορετικά πράγματα και καταστάσεις...

Αυτά είναι λοπόν τα αποτελέσματα, όσων αποκόπτονται από τη πραγματικότητα και περιχαρακώνονται στον δικό τους μικρόκοσμο. Έναν μικρόκοσμο που συνεχώς τους απομονώνει και τους αδρανοποιεί αποξενώνοντας τους από τη υπόλοιπη κοινωνία.

Η οικονομία και οι "γκουρού" της ...

Όλοι γνωρίζουμε τις τελευταίες μέρες τι γίνεται-λίγο ή πολύ- στην παγκόσμια οικονομία με τις πρόσφατες(αλλά και μελλοντικές) πτωχέυσεις ασφαλιστικών εταιρειών αλλά και επενδυτικών τραπεζών.

Το κοινό στοιχείο είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτών δραστηριοποιούνται κυρίως στην Αμερικανική αγορά. Μια αγορά που αποτελεί δείκτη (γιατί άλλωστε ?) για την παγκόσμια ευμάρεια (εξαιρουμένου του Τρίτου κόσμου φυσικά) ενώ για άλλους αποτελεί την Μέκκα του Παγκόσμιου Καπιταλισμού.

Ίσως δεν ξέρουμε αν πρόκειται γαι ένα οικονομικό κραχ όμοιο με αυτό του 1929,αλλά ένα είναι το σίγουρο. Οι μεγάλοι μανατζερς-για άλλους "γκουρού" της οικονομίας - που διεύθυναν τους κολοσούς αυτους απέτυχαν, και μάλιστα απτετυχαν οικτρά.Δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τις εξελίξεις, οι οποίες κατά τα άλλα δεν ήταν και τόσο παραπλανητικές ώστε να τους εξαπατήσουν...

Η αιτία ήταν ότι παρασύρθηκαν από την απληστία για μεγαλύτερα κέρδη υποκύπτοντατ στην αριθμολαγνεία των μετοχών που διαχειρίζονταν, προσπαθώντας -με κάθε κόστος -να αυξήσουν τα μερίδια αγοράς τους "χαρίζοντας" δάνεια στον κόσμο. Δάνεια σε ανθρώπους, οι οποίοι ήταν σίγουρο ότι δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στην εξόφληση των δανειακών απαιτήσεων...

Το αποτέλεσμα γνωστό, με χιλάδες-όπως φαίνεται απολύσεις-και πτωχεύσεις εταιρειών με πάνω από 100 χρόνια δραστηριότητας...Απληστία... ? Υπεροψία... ? Άγνοια κινδύνου... ? Ποιος το ξέρει...Το σίγουρο είναι ότι από "γκουρού" της οικονομίας μάλλον μεταμορφώθηκαν σε "γκουρού" της αποτυχίας...

Βαρκελώνη όπως Θεσσαλονίκη...

Ο τίτλος είναι όντως περίεργος και μάλλον λίγο προκλητικός. Αφορμή, είναι οι εντυπώσεις που αποκομίσαμε από το πρόσφατο ταξίδι στην Βαρκελώνη.

Καμία σχέση βέβαια δεν υπάρχει μεταξύ των δύο αυτών πόλεων. Η μία γεμάτη αξιοθέατα (δεν χρειάζεται να πω ποια ), η άλλη χαμένη στον τυφώνα Παπαγεργοπουλοψωμιάδηδων...

Η Βαρκελώνη λοιπόν είναι μια πόλη όπου- αρχιτεκτονικά- κυριαρχεί η υψηλή αισθητική και ο σεβασμός στον πολίτη αλλά και στον επισκέπτη.

Υπάρχει ένα εκτεταμένο δίκτυο μετακινήσεων το οποίο περιλαμβάνει μετρό (με ατέλειωτους σταθμούς), τραμ (με συχνές ανταποκρίσεις με το μετρό) και αστικά λεωφορεία. Την επισκέπτονται καθημερινά δεκάδες χιλιάδες τουρίστες από όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά και από την Ισπανία. Άλλωστε το αεροδρόμιο τους έχει δύο πίστες προσγείωσης. Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά την επιστροφή στο αεροδρόμιο κοιτώντας τον πίνακα των αφίξεων,από τις 20.30 έως τις 21.30 προσγειώθηκαν 24 αεροπλάνα,δηλαδή περίπου ένα αεροπλάνο κάθε 2,5 λεπτά...!

Ο Δήμος Βαρκελώνης δίνει την δυνατότητα στους πολίτες του-αλλά και στους επισκέπτες-να κινηθούν με ποδήλατο παρέχοντας -έναντι αντιτίμου φυσικά-μια ηλεκτρονική κάρτα την οποία χρησιμοποιεί κάποιος -παραλαμβάνοντας το από κάποιο από τα πολλά σημεία-για να κάνει μια διαδρομή με το ποδήλατο και να το αφήσει σε άλλο συγκεκριμένη σημείο "κλειδώνοντας" το πάλι με την ηλεκτρονική κάρτα...

Μέσα στην πόλη υπάρχουν ενυδρείο και ένας απέραντος ζωοολογικός κήπος με πάρα πολλά ζώα από ΟΛΟ τον κόσμο. Περιττό να πούμε ότι ήταν γεμάτος από οικογένειες και επισκέπτες, με τα παιδάκια να κάνουν εκπαιδευτικές εκδρομές στο εσωτερικό του κήπου...

Επιστρέφοντας λοιπόν από το ταξίδι όπου προσγειώνεσαι στην μίζερη πραγματικότητα αυτής της πόλης, αναρωτιέσαι γιατί δεν έχουμε τις ίδιες ευκολίες και στην πόλη μας.

Απαντήσεις ας παρουμε (;) από τους βουλευτές και Δημάρχους που εκλέγουμε...

Θα πάρουμε...?

Φουσκωμένα σώματα,ξεφούσκωτα μυαλά...

Ασφαλώς ο τίτλος αναφέρεται στο περιστατικό, που έγινε πριν από λίγες μέρες στο νησί της Μυκόνου με τον 20χρονο Αυστραλό και τους "μπράβους" ενός μπαρ όπου οι τελευταίοι δούλευαν (;)...

Γνωρίζουμε όλοι την κατάληξη που είχε το επεισόδιο αυτό. Τραγικός χαμός για τον νεαρό από την Αυστραλία,δυσφήμηση για την Μύκονο -αλλά και στο εξωτερικό,ποιος νοιάζεται τώρα για τους ξενέρωτους τους ξένους, ε;-όπως και για ολόκληρη την χώρα

Έκτοτε συζητήσεις επί συζητήσεων σε τηλεοράσεις ,,ραδιόφωνα αλλά και ρεπορτάζ στις εφημερίδες με πάρα πολλές αναλύσεις. Αναθεματισμοί, πόνος για τον νεαρό συνάνθρωπο μας, για τον πατέρα του 20χρονου (τι τραγική φιγούρα) και κάποιες "συλλήψεις" πάντα για τα μάτια του κόσμου...

Ενός κόσμου που ΠΡΕΠΕΙ να πιστέψει ότι κάτι έγινε επιτέλους. Το ερώτημα όμως μένει αναπάντητο.Έγινε κάτι ? Σκεφτείτε και εσείς οι ίδιοι. Όσοι πηγαίνετε -στα νυχτερινά κέντρα μετά το περιστατικό- άλλαξε τίποτα όσον αφορά την παρουσία των μπράβων;

Η απάντηση είναι ότι ΤΙΠΟΤΑ δεν άλλαξε,αλλά και ΤΙΠΟΤΑ δεν θα αλλάξει όσο αυτό το κράτος επιτρέπει την παρουσία των "φουσκωτών" στις εισόδους των νυχτερινών κέντρων. Ίσως σε κάποιους συμφέρει να υπάρχουν τέτοιοι τύποι. Τύποι οι οποίοι φουσκώνουν το σώμα τους την ημέρα (για να φαίνονται ίσως πιο επιβλητικοί) για να παρουσιάζονται με ξεφούσκωτο μυαλό την νύχτα...

Δυστυχώς δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τηνπαρουσία τους καταγγέλοντας τους στις επίσημες αρχές (αφού και αυτές είναι ανανεμιγμένες).Απλά ίσως θα πρέπει να αρχίζουμε να σκεφτόμαστε να κάνουμε ένα είδος "μπουκοτάζ", σε όσα νυχτερινά μαγαζιά διατηρούν-στο μισθολόγιο τους- τέτοιου είδους ανθρώπων. Μόνο τότε θα εξαλειφθεί αυτή η νοσηρή κατάσταση που επικρατεί στη νύχτα.

Λοιπόν θα το κάνουμε ?