Ολυμπιακοί αγώνες..

΄Εχει καταλαγιάσει εδώ και λίγες μέρες-όπως γίνεται συνήθως-μετά από την καταιγίδα των πλληροφοριών, σχετικά με το θέμα που προέκυψε με τους αθλητές της Εθνικής ομάδας της άρσης βαρών.Είναι πιο εύκολο τώρα, για κάποιον να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα....

Συμπεράσματα τα οποία για όλους σχεδόν, είναι ίδια και ταυτόσημα.Οι ένοχοι είναι πια γνωστοί-και επίσημα-και μάλιστα έχουν μείνει και ένοχοι στην συνείδηση του κόσμου...

Ο λόγος γνωστός.Η επιτυχία με κάθε κόστος...

Υπάρχουν όμως και κάποιοι λόγοι για τους οποίους δεν θα ήταν κάποιος διατεθειμένος να παρακολούθήσει τους Ολυμπαικούς αγώνες στο Πεκίνο.Άλλωστε το ίδιο κάνει και ο υπογράφων εδώ και οκτώ περίπου χρόνια...

Δεν θα δούμε λοιπόν τους αγώνες, γιατί δεν θέλουμε να παρακολουθήσουμε αγωνίσματα όπου κυριαρχούν οι (απαγορευμένες και επιβλαβείς) φαρμακευτικές ουσίες και όχι ο ανθρώπινος παράγοντας...

Δεν θα δούμε αγώνες όπου η ευγενής άμιλλα, έχει μετατραπεί σε ατελείωτο κυνήγι της επιτυχίας με κάθε δυνατό και αδύνατο κόστος...

Δεν θα δούμε αγώνες που διοργανώνονται από ένα κράτος όπου η ανθρώπινη αξία -και αξιοπρέπεια-βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της κοινωνικής κλίμακας...

Η λίστα αυτή θα μπορούσε να συνεχιστεί περισσότερο...Δεν έχει σημασία όμως πόσοι είναι οι λόγοι, αλλά ποιοι...

Τα υπόλοιπα είναι για εσάς,κάτι παραπάνω θα έχετε να πείτε...

Κούραση....

Είναι αρκετά κουραστικές οι μέρες που πέρασαν.Ίσως, φταίει το γεγονός ότι έχω αναλάβει περισσότερες εργασίες ,από ότι τελικά να μπορώ να διεκπεραιώσω...

Μάλλον, θα μπήκα και εγώ στην δίνη του άγχους που σε παρασέρνει, με αποκλειστικό σκοπό να "τα προλάβεις όλα" και "γρήγορα".Χωρίς τελικά να χρειάζεται να τα κάνεις όλα αυτά, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Αυτό το καταλαβαίνεις -κυρίως- όταν έχεις φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, και συνειδητοποιείς ότι δεν κέρδισες και τίποτα το πολύ σημαντικό, ότι θα μπορούσες να το διεκπεραιώσεις σε μεταγενέστερο χρόνο, και με σαφώς μεγαλύτερη άνεση...

ϊσως συμπεριφέρομαι όπως αυτούς που "κορόϊδευα" και "λυπόμουν", όταν τους έβλεπα να χειρίζονται τέτοιες καταστάσεις με παρόμοιο τρόπο.
Ας είναι και έτσι λοιπόν.
Ποτέ δεν είναι αργά...!

15 λεπτά αξιοπρέπειας...

Είαναι μία πολύ καλή αρχή αυτή, που προγραμματίστηκε εναντίον της ΔΕΗ. Σήμερα στις 12 το μεσημέρι, καλούμαστε όλοι να κατεβάσουμε τον γενικό διακόπτη για 15 λεπτά.Να κατεβάσουμε λοιπόν τον διακόπτη , και να ανεβάσουμε -έστω και για λίγο - την αξιοπρέπεια μας...

Μια αξιοπρέπεια, που αυτό το αδηφάγο κράτος την έχει καταρρακώσει και ευτελίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό.Επειδή σε θεωρεί σαν την αγελάδα που πρέπει να αρμέγει, δίνοντας όμως την ελάχιστη τροφή για να ζήσει.

Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι με την κίνηση αυτή η ΔΕΗ θα "ζημιωθεί" για αυτά τα 15 λεπτά που δεν θα καταναλώσουμε ηλεκτρικό ρεύμα.Απλά το κέρδος θα είναι ότι θα δυναμώσει και θα γίνει συνείδηση το "ρεύμα" της αντίστασης και της διαμαρτυρίας, απέναντι σε κάθε κρατική αυθαιρεσία.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να εστιάσουν οι διάφορες καταναλωτικές οργανώσεις. Να δημιουργηθεί δηλαδή ένα ισχυρό υπόστρωμα όπου θα μπορέσουν να στηριχθούν χωρίς κλυδωνισμούς και άλλες ενέργειες , ίσως πιο δυναμικές...

Καλή αντίσταση λοιπόν φίλοι συν-καταναλωτές, τα 15 λεπτά που μας αξίζουν ας τα έχουμε σήμερα...

Προσωπικά δεδομένα

Το ερώτημα που κυριαρχεί στις μέρες μας : "Είναι ασφαλή τα προσωπικά μας δεδομένα...?".
Την απάντηση δεν ξέρω ποιος την γνωρίζει...
Οι περισσότεροι πάντως-συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου-πιστεύουν ότι τα προσωπικά μας δεδομένα βρίσκονται σε χέρια -και διαθέσεις- πολλών "διαφορετικών" ανθρώπων, οι οποίοι είναι έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν...
Για χρήσεις τις οποίες δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αλλά ούτε και να αποτρέψουμε.
Ίσως ούτε να ξέρουμε ότι τα "αληθινά" προσωπικά μας δεδομένα, τα χειρίζονται κάποιοι για κάποιους λόγους που δεν θα μάθουμε ποτέ...Να γίνεται δηλαδή η ζωή μας, ένα κομμάτι παζλ... ένα κακόγουστο παζλ με το οποίο θα παίζουν, αλλά και θα το εκμεταλλεύονται σε διάφορες περιστάσεις...
Aυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε ΟΛΟΙ και να προασπίσουμε την προσωπική μας ζωή , αλλά πάνω από όλα την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ μας...

Καριέρα και ποιότητα ζωής...

Είναι-πιστεύω- από τις χαρές της ζωής, οι συναντήσεις με φίλους τους οποίους δεν βλέπεις συχνά αλλά δεν τους ξεχνάς, και προσπαθείς πάντα να τους δεις και να τα πεις "από κοντά" μαζί τους.
Μια τέτοια συνάντηση υπήρξε λοιπόν το περασμένο Σάββατο, σε ένα από τα πολύ ωραία και χαμηλών τόνων καφέ, που υπάρχουν στην Θεσσαλονίκη.Ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στα προβλήματα που συναντά ο σύγχρονος εργαζόμενος...
Ένα από αυτά, είναι η αφόρητη πίεση που δημιουργεί η εκάστοτε εργοδοσία και ο ελάχιστος χρόνος ως αποτέλεσμα αυτής.Αρκετοί-ίσως- θα συμφωνήσετε με την επισήμανση αυτή, η οποία ζητάει όμως και την δική της εξήγηση.Μια εξήγηση που χρειάζεται να δοθεί περισσότερο στους ίδιους τους εαυτούς μας.
Φτάσαμε λοιπόν στο συμπέρασμα-το οποίο συμπίπτει και με αντίστοιχες θέσεις άλλων συνομήλικων μας-ότι τελικά η "καριέρα" είναι μια ψευδαίσθηση, ένα ψεύτικο όραμα που σε μπολιάζουν στην αρχή ιδίως του επαγγελματικού σου βίου, έτσι ώστε να γίνεις στην ουσία ένας σκλάβος της, παντοτινά υποταγμένος σε αυτήν.Μια καριέρα γεμάτη αμέτρητο άγχος, ατέλειωτες υποχωρήσεις -παραχωρήσεις και ελάχιστο προσωπικό χρόνο...
Το θέμα είναι να το καταλάβει κάποιος -έστω και αργά- και να πάρει τις κατάλληλες αποφάσεις,όπως έκανε και ο συγκεκριμένος φίλος.Λιγότερη δουλειά-χωρίς την μανία της "επιτυχημένου μάνατζερ"-και περισσότερος χρόνος για τους εαυτούς μας...
Τελικά, είναι ίσως μονόδρομος η λύση αυτή για κάθε άνθρωπο που δεν θέλει να χάσει την αξιοπρέπεια αλλά και την αυτοεκτίμηση του.
Σας προτρέπω λοιπόν να πιείτε και εσείς, έναν αντίστοιχο καφέ με κάποιον φίλο.
Τον χρόνο θα τον βρείτε, είμαι σίγουρος...

Εξετάσεις 1ο μέρος,τέλος...

Τέλειωσαν λοιπόν και τα μαθήματα, για το πρώτο μέρος της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος για φαρμακοποιούς...
Υπήρξε επιτυχία ως προς το αποτέλεσμα, η οποία γίνεται ακόμη πιο μεγάλη, αν αναλογιστεί κανείς ότι το διάβασμα έγινε κάτω από αντίξοες συνθήκες...Ο χρόνος λιγοστός (λόγω δουλειάς),η οικογένεια να πιέζει,τα μαθήματα (εργαστηριακά χωρίς καθορισμένη ύλη) σχεδόν άγνωστα...Το αποτέλεσμα είναι όμως που μετράει.
Όμως, δεν θα μπορούσαν να μείνουν ασχολίαστες οι εντυπώσεις, από το Ελληνικό Δημόσιο μπάχαλο που επικρατεί-και σε αυτόν τον χώρο-στις υπηρεσίες της Νομαρχίας αφού εκεί υπαγόμαστε πια διοικητικά.
Καταρχήν, δεν γίνεται ΚΑΜΙΑ ταυτοποίηση των υποψηφίων που καλούνται να δώσουν εξετάσεις.Συγκεκριμένα δεν μας ζητήθηκε ΚΑΜΙΑ φορά η αστυνομική μας ταυτότητα ή κάποιο άλλο Δημόσιο έγγραφο, που να πιστοποιεί τα αληθινά μας στοιχεία.Δηλαδή θα μπορούσε ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ να λάβει μέρος στις εξετάσεις, και να δώσει στο τέλος το δικό μου το όνομα...
Για τα ωράρια τα οποία είχαν ανακοινωθεί, φυσικά και δεν τηρούνταν, θα ήταν παράξενο αν τηρούνταν...
Οι αίθουσες δεν έφταναν -αν και ήξεραν τον αριθμό των υποψηφίων από πριν- οπότε μέχρι και την τελευταία στιγμή ψάχναμε αίθουσες.Φανταστείτε ότι στην ομάδα που ήμουν το γραπτό μέρος το κάναμε ΟΡΘΙΟΙ, και η κόλλα Α4 να ακουμπάει πάνω στον ΠΑΓΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ.
Για τις αλλαγές στα ωράρια, είναι περιττό να πω ότι τις μαθαίναμε από "σπασμένο τηλέφωνο" μεταξύ μας...
Άλλη μια τραγική εικόνα της Δημόσιας διοίκησης σε όλο της το μεγαλείο.
Τελικά αυτή η χώρα πορεύεται όντως, με αυτόματο πιλότο...

Life style και ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Πριν από λίγες μέρες, βρέθηκα σε ένα βενζινάδικο όπου είχα πάει, για να πλύνω το αμάξι.Πολλοί θα γνωρίζετε, ότι ο χρόνος αναμονής για το πλύσιμο του αυτοκινήτου είναι (ή φαίνεται..) ιδιαίτερα μακρύς. Ίσως, γιατί δεν δίνουμε και τόσο πολύ σημασία στην συγκεκριμένη ενέργεια, ίσως επειδή το θεωρούμε ανιαρό...
Το θέμα όμως, δεν είναι αυτό.Απλά, κατά την διάρκεια της αναμονής έπεσε το μάτι μου, σε ένα σωρό από περιοδικά.Μερικά ήταν για αυτοκίνητα αγωνιστικού τύπου, και άλλα τύπου Life style (δεν τον κατάλαβα ποτέ αυτόν τον όρο...). Επειδή όμως έχω μια ιδιαίτερη σχέση- γενικά με τα περιοδικά και με τον γραπτό λόγο,τρελαίνομαι να τα διαβάζω- άρχισα να τα ξεφυλλίζω ένα προς ένα...
Ιδιαίτερη εντύπωση όμως, μου έκανε ένα τοπικό (τύπου life style) περιοδικό της πόλης μας, και συγκεκριμένα οι τελευταίες του σελίδες,οι οποίες ήταν αφιερωμένες σε στυλιστικές (απλές!!!) προτάσεις, ακολουθούμενες από διάφορα λουσάτα πεντάστερα ξενοδοχεία με υπέροχες φωτογραφίες...
Θα ήθελα να σταθώ όμως στο χρηματικό αντίτιμο, που έπρεπε να πληρώσεις για να αποκτήσεις κάποια ρούχα...Σχεδόν 800 ευρώ, για να ντυθείς- κατά τα πρότυπα τους-όπως "αυτοί¨επιθυμούν...
Ναι,800 ευρώ...
Και εγώ ρωτάω... Πώς να αισθανθεί κάποιος, που -μετά βίας- αμοίβεται και "φυτοζωεί" με 650 ευρώ...Το χειρότερο βέβαια είναι ότι ξέρει, πως δύσκολα θα ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση, ότι δεν υπάρχει μέλλον για αυτόν...
Άνθρωποι χωρίς όραμα, άνθρωποι που ισοδυναμούν με ένα ολόκληρο κενό, με συνεχώς σκυμμένο το κεφάλι...
Γιατί κύριοι "υπεύθυνοι" ( ανεύθυνοι), του συγκεκριμένου τμήματος του περιοδικού, δεν υπολογίζετε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και προβληματισμό-των εν δυνάμει μάλιστα- αναγνωστών σας... Μάλλον τους τιμολογείτε πολύ φτηνά, ίσως να τους προορίζετε και για τα ανθρώπινα στοκατζίδικά σας...
Τώρα ξέρω, τι θα κάνω την επόμενη φορά, που θα πάω για να μου πλύνουν το αυτοκίνητο...Θα διαβάσω για την Φόρμουλα ένα... τουλάχιστον εκείνοι είναι πιο ειλικρινείς.