Ρουτίνα...

Σίγουρα όλοι μας-λίγο ή πολύ- σε κάποια στιγμή της επαγγελματικής μας ζωής, έχουμε αισθανθεί στο πετσί μας την ρουτίνα που δημιουργεί η καθημερινότητα.
Μια καθημερινότητα, που επαναλαμβάνεται άλλοτε με αργό βασανιστικό τρόπο και άλλοτε με πολύ γρήγορους ρυθμούς.Ρυθμούς τους οποίους δύσκολα μπορούμε να ελέγξουμε, γιατί γινόμαστε δέσμιοι τους.Είναι η ρουτίνα λοιπόν, που καταλαμβάνει το μυαλό μας και που μας κάνει να αισθανόμαστε ανικανοποίητοι και κενοί...
Πολλές φορές μάλιστα- ενώ έχουμε κάνει κάποια σημαντικά πράγματα-μας δημιουργείται η αίσθηση της αδράνειας.Μιας αδράνειας ψεύτικης και παραπλανητικής συνάμα.Που σου "ρίχνει" αρκετές φορές την διάθεση, και σου βγάζει αρνητικά συναισθήματα...
Από την άλλη πλευρά είμαστε-όλοι μας λίγο ή πολύ- ανικανοποίητοι.Ανικανοποίητοι και απαιτητικοί με τους εαυτούς μας , με την οικογένεια μας αλλά και με την κοινωνία ολόκληρη.Η λύση δεν μπορεί τόσο εύκολα να βρεθεί, αν και τα αίτια είναι γνωστά. Ο καταναλωτισμός, η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα πράγματα και οι καταστάσεις, η πίεση για "άμεση επιτυχία" που έχει δημιουργηθεί, τεχνηέντως από πολλές πλευρές.
Απλά, πρέπει κάποιος να κάνει την δική του ενδοσκόπηση και να δει ξεκάθαρα, ποια είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή...
Προϋπόθεση βέβαια όλων αυτών, είναι να βρεθεί ο πολύτιμος χρόνος για να τα σκεφτεί κάποιος όλα αυτά με την ησυχία του, και να τα συνειδητοποιήσει με καθαρό μυαλό και ηρεμία...
Ελπίζω -και εύχομαι- να βρείτε τον δικό σας πολύτιμο χρόνο...

Έρχονται...

Σε λίγες ώρες, θα ξέρουμε λοιπόν τα αποτελέσματα...Αγωνία για πολλούς , αλλά όχι για μένα πάντως.
Για αυτούς που ελπίζουν σε ένα μεγάλο ή μικρό ρουσφέτι, σε κάποια μονιμοποίηση-νομιμοποίηση αλλά και σε κάποιους που έχουν κατάλοιπα από άλλες πιο φανατισμένες εποχές...
Εποχές όπου κυριαρχούσαν οι ιδεολογικές διαφορές, και όχι οι διαφορές μεταξύ του επιτοκίου της ΕΚΤ και του Ελβετικού φράγκου στα στεγαστικά δάνεια...
Αυτή είναι η υπάρχουσα κατάσταση στην Ελληνική κοινωνία.Θα κερδίσει ο Γιώργος ή ο Κώστας-μα καλά τόσο οικείοι τους φαίνονται-έχει πολύ λίγη σημασία...
Σημασία έχει ότι την Δευτέρα εγώ , εσύ και εμείς θα πάμε στις δουλειές μας για να κυνηγήσουμε τους στόχους μας...
Αλλά και για να μάθουμε, αν αυξήθηκε το επιτόκιο στο στεγαστικό μας δάνειο...

Αθήνα...

Αναχωρώ αύριο λοιπόν-όχι με μεγάλη προθυμία - για την Αθήνα, για επαγγελματικούς λόγους. Θα μείνω μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου...
Αρκετός χρόνος θα έλεγα -περίπου μία εβδομάδα-μακριά από την οικογένεια μου.
Δεν πειράζει όμως,θα περάσει γρήγορα.
Πιστεύω να βρω λίγο χρόνο, να πάω σε ένα Ίντερνετ -καφέ για να μαθαίνω νέα...
Σε μια εβδομάδα λοιπόν.

Χάρης.

Videos...

Ίσως, από τα καλύτερα στο You Tube...

Σε εσένα μιλάω, αγαπητέ ψηφοφόρε...

Χαίρετε αγαπητέ.
Ναι, σε εσένα μιλάω αγαπητέ ψηφοφόρε των δύο μεγάλων κομμάτων.Ναι, σε εσένα που τρέχεις για τον ΔΙΚΟ σου βουλευτή-λες και θα εκλεγεί μόνο από τις δικές και των συγγενών σου ψήφους-που πίνεις νερό, στο όνομα του...
Ορκίζεσαι μάλιστα, ότι αυτός είν9α καλό παιδί(!!!)-ας είναι και πάνω από 70 χρονών- δεν είναι σαν τους άλλους.Άλλωστε αυτός, δεν αγόρασε το τελευταίο μοντέλο Mercedes ή BMW, όπως οι "άλλοι", οι οποίοι μπορεί να είναι και στο δικό του κόμμα.Θα είναι πάντα οι άλλοι...
Λοιπόν, σου πέρασε η θλίψη για τα αποκαΐδια και τους νεκρούς των πυρκαγιών;Βλέπεις και στην τηλεόραση και αναρωτιέσαι... "τι τυχεροί άνθρωποι οι πυροπαθείς"...Θα πάρουν και 3.000 ευρώ αμέσως!Τι άλλο θέλετε λοιπόν...Να τους ξαναχτίσει και τα σπίτια ο "Μεγάλος"...;
Όχι, αυτό δεν γίνεται.Άλλωστε χέρια έχουν, μαθημένοι είναι αυτοί από τέτοια-και ενδόμυχα "ποιος ξέρει πόσα άλλα, θα πάρουν..." -θα τα κάνουν όλα όπως ήταν από την αρχή.
Υπό έναν απαράβατο όρο...
Να "νικήσει" ο Μεγάλος τους...να "βγει" και ο "δικός" τους.Τι να το κάνεις αν δεν βλέπεις τον "μέντορα" στην βουλή μέσα από τα τηλεοπτικά πλάνα...και ποιος ξέρει σε κανένα υφυπουργείο...
Εχεις και μια κορούλα να τακτοποιήσεις-συγνώμη που το άφησα για το τέλος- στο Δημόσιο , για αυτήν αγωνίζεσαι τόσο καιρό, που είσαι στο κόμμα...Τι διάολο, οι άλλοι έχουν "βολέψει" και τις γκόμενες τους, εσύ το Μαράκι δεν θα μπορέσεις...
Μην ανησυχείς...έχεις τον "δικό" σου.
Για ένα πράγμα μόνο να ανησυχείς...μήπως την επόμενη φορά είσαι ΕΣΥ ο πυροπαθείς (...και δεν προλάβεις να "βολέψεις¨το Μαράκι...)

Τετάρτη 29/08/2007...

Οργή...

Σε αντίθεση με πολλούς-και από την πρώτη στιγμή- δεν ένιωσα θλίψη , αλλά ΟΡΓΗ...
Ναι, και μάλιστα μεγάλη , ατελείωτη...
Δεν θέλω να γράψω άλλο...
Φτάνει!

Τι δεν θα κάνω μέχρι τις εκλογές...

Ήρθαν λοιπόν και αυτές οι εκλογές.Τις περιμέναμε βέβαια, αλλά ίσως θέλαμε να ξέρουμε και ποια ήταν η πραγματική αιτία, που τις προκήρυξε ο πρωθυπουργός...
Προσωπικά, το κλίμα που επικρατεί μου είναι από αδιάφορο έως βαρετό.Αποφάσισα λοιπόν, να γράψω κάποια πράγματα που δεν θα κάνω, μέχρι τις εκλογές.
Δεν θα βλέπω τα δελτία των οκτώ-όπως και δεν τα βλέπω και τώρα- για να μου προκαλούν αηδία οι σκυλοκαυγάδες των πολιτικών...
Δεν θα κοιτάξω τις δημοσκοπήσεις, άλλωστε όποιος και να κερδίσει από τους δύο η πολιτική που θα ακολουθήσουν θα είναι ίδια, με διαφορετικές χρωματικές πινελιές.
Δεν θα πάρω ούτε ΕΝΑ προεκλογικό πρόγραμμα-ιδίως των μεγάλων κομμάτων-αφού δεν θα τηρήσουν ούτε το 5% από αυτά που γράφουν...
Δεν θα παραστώ σε προεκλογική συγκέντρωση-ποτέ δεν το έκανα άλλωστε-βουλευτή δεχόμενος πρόσκληση κάποιου παρατρεχάμενου του, έτοιμος να του εξομολογηθείς το προσωπικό σου πρόβλημα, και να το προωθήσει στον "μεγάλο".Συγκεντρώσεις τέτοιου είδους, γίνονται με ατελείωτα τραπέζια καλυμμένα με δεκάδες εδέσματα,πολιορκούμενα από ατέλειωτα κοράκια...
Δεν θα επηρεαστώ από καμιά εφημερίδα, δημοσίευμα ή φήμη από εκείνες που συζητιούνται- από έγκυρους "ειδήμονες"-στα καφενεία, μπαράκια, καντίνες,πάρκα και σουπερμάρκετς...
Η λίστα με τα Δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί, με ακόμη πιο πολλά...καλύτερα όμως να σταματήσω εδώ.
Τα υπόλοιπα δεν τα αφήνω σε εσάς...

Νεοελληνικός (Καλοκαιρινός) Πολιτισμός...

Στο σύντομα χρονικό διάστημα, που ήμουνα στην Θάλασσα με την οικογένεια μου, παρατήρησα αλλά και έγινα μάρτυς, αρκετών περιστατικών, που δείχνουν την απεριόριστη νεοελληνική βλακεία που μας κατακλύζει...
Είμαι λοιπόν στην παραλία, κάτω από την ομπρέλα, και δίπλα κάθονται δύο "μπαμπάδες" με τα παιδιά τους.Σε κάποια στιγμή, περνάει ένας πλανόδιος πωλητής με λουκουμάδες.Τα παιδιά εν τω μεταξύ είναι στην θάλασσα και κάνουν το μπάνιο τους, αλλά στα ρηχά. Δηλαδή μερικά μέτρα από την ακτή...Οι καλοί "μπαμπάδες" λοιπόν, αγοράζουν από ένα λουκουμά για τα-υπέρβαρα μεταξύ άλλων- παιδιά τους, και εκεί αρχίζει το δράμα...
Αφού λοιπόν πληρώσουν τον πωλητή, προσπαθούν να φωνάξουν τα παιδιά-με τον παρακάτω τρόπο- για να τους φάνε , με στεντόρεια φωνή, και κοιτώντας προς τα παιδιά που απορροφημένα από το παιχνίδι τους, έπαιζαν αμέριμνα στην παραλία, εκείνη την στιγμή...
-Εεεεεεεεεε.....λουκουμάδες...εεεεεεεεεεεεεε....λουκουμάδες... (ακολουθούν δευτερόλεπτα ησυχίας).
-Εεεεεεεεεε.....λουκουμάδες είπα...εεεεεε.....λουκουμάδες, είπα... (απτόητα τα παιδάκια...).
-Ρεεεεεεεεε.....λουκουμάδες....ρεεεε.....λουκουμάδες.... (με ακόμα πιο δυνατή φωνή)
Στο τέλος τα παιδιά γύρισαν τα κεφάλια τους και κατάλαβαν ότι οι στοργικοί τους "μπαμπάδες", είχανε αγοράσει λουκουμάδες για αυτούς...
Ηθικό δίδαγμα...?
Τα παιδιά στην Ελλάδα δεν έχουν όνομα...
Με ένα Ρεεεεεεεεε , είσαι εντάξει, θα σε ακούσουν στα σίγουρα...

Διακοπές για όλους...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή, να κάμω και εγώ τις διακοπές μου...
Πρώτα στην Χαλκιδική, μέχρι τις 09/08, και μετά από 10/08 έως 15/08 στην Ρώμη...
Εύχομαι σε όλους, καλές διακοπές γεμάτες ξεκούραση, με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, πάντα μαζί τους

Life style και ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Πριν από λίγες μέρες, βρέθηκα σε ένα βενζινάδικο όπου είχα πάει, για να πλύνω το αμάξι.Πολλοί θα γνωρίζετε, ότι ο χρόνος αναμονής για το πλύσιμο του αυτοκινήτου είναι (ή φαίνεται..) ιδιαίτερα μακρύς. Ίσως, γιατί δεν δίνουμε και τόσο πολύ σημασία στην συγκεκριμένη ενέργεια, ίσως επειδή το θεωρούμε ανιαρό...
Το θέμα όμως, δεν είναι αυτό.Απλά, κατά την διάρκεια της αναμονής έπεσε το μάτι μου, σε ένα σωρό από περιοδικά.Μερικά ήταν για αυτοκίνητα αγωνιστικού τύπου, και άλλα τύπου Life style (δεν τον κατάλαβα ποτέ αυτόν τον όρο...). Επειδή όμως έχω μια ιδιαίτερη σχέση- γενικά με τα περιοδικά και με τον γραπτό λόγο,τρελαίνομαι να τα διαβάζω- άρχισα να τα ξεφυλλίζω ένα προς ένα...
Ιδιαίτερη εντύπωση όμως, μου έκανε ένα τοπικό (τύπου life style) περιοδικό της πόλης μας, και συγκεκριμένα οι τελευταίες του σελίδες,οι οποίες ήταν αφιερωμένες σε στυλιστικές (απλές!!!) προτάσεις, ακολουθούμενες από διάφορα λουσάτα πεντάστερα ξενοδοχεία με υπέροχες φωτογραφίες...
Θα ήθελα να σταθώ όμως στο χρηματικό αντίτιμο, που έπρεπε να πληρώσεις για να αποκτήσεις κάποια ρούχα...Σχεδόν 800 ευρώ, για να ντυθείς- κατά τα πρότυπα τους-όπως "αυτοί¨επιθυμούν...
Ναι,800 ευρώ...
Και εγώ ρωτάω... Πώς να αισθανθεί κάποιος, που -μετά βίας- αμοίβεται και "φυτοζωεί" με 650 ευρώ...Το χειρότερο βέβαια είναι ότι ξέρει, πως δύσκολα θα ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση, ότι δεν υπάρχει μέλλον για αυτόν...
Άνθρωποι χωρίς όραμα, άνθρωποι που ισοδυναμούν με ένα ολόκληρο κενό, με συνεχώς σκυμμένο το κεφάλι...
Γιατί κύριοι "υπεύθυνοι" ( ανεύθυνοι), του συγκεκριμένου τμήματος του περιοδικού, δεν υπολογίζετε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και προβληματισμό-των εν δυνάμει μάλιστα- αναγνωστών σας... Μάλλον τους τιμολογείτε πολύ φτηνά, ίσως να τους προορίζετε και για τα ανθρώπινα στοκατζίδικά σας...
Τώρα ξέρω, τι θα κάνω την επόμενη φορά, που θα πάω για να μου πλύνουν το αυτοκίνητο...Θα διαβάσω για την Φόρμουλα ένα... τουλάχιστον εκείνοι είναι πιο ειλικρινείς.

Μάλλον...

Μάλλον, έτσι θα είναι...
Στην Ελλάδα, οι εταιρείες (Ελληνικές και πολυεθνικές) προσλαμβάνουν σχεδόν πάντα ανθρώπους, με λιγότερα προσόντα από τους προϊσταμένους, ενώ στο εξωτερικό προσλαμβάνουν σχεδόν πάντα ανθρώπους με περισσότερα προσόντα από τους προϊσταμένους...
Μπορεί να κάνω και λάθος (για την κατάσταση που επικρατεί στο εξωτερικό, αν και έζησα 7,5 χρόνια στην Ευρώπη), αλλά για την Ελλάδα είμαι σχεδόν σίγουρος. Μετά από οκτώ χρόνια εργασιακής εμπειρίας για πολυεθνικές εταιρείες έφθασα σε αυτό το συμπέρασμα...
Δεν πρέπει ΠΟΤΕ να δείχνεις ότι ξέρεις κάτι παραπάνω από αυτούς -πράγμα λογικό για τους νοήμονες, δεν μπορούμε να τα γνωρίζουμε όλα- γιατί αισθάνονται την ανασφάλεια να τους κυριεύει. Το αποτέλεσμα είναι, να γίνονται επιθετικοί, ειρωνικοί και να σε αμφισβητούν συνεχώς...
Δηλαδή με λίγα λόγια, έχεις μπει στο στόχαστρο τους. Στην καλύτερη περίπτωση θα σε παροπλίσουν, στην χειρότερη...
Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις, αλλά είναι λίγες...ελάχιστες...Δύσκολα, τις βρίσκεις.
Υπομονή λοιπόν και μάτια ανοιχτά, και αυτιά ακομη περισσότερο για να ανακαλύψουμε αυτές τις περίφημες εξαιρέσεις...
Έτσι δεν είναι...?
Μάλλον, έτσι θα είναι...

Παλιά φρουρά...

Πόσες φορές, δεν μας έχει τύχει να συνεργασθούμε με ανθρώπους που έχουν μεγάλη εμπειρία στον εργασιακό βίο...
Ανθρώπους οι οποίοι έχουν ζήσει αρκετές "καταστάσεις", έχουν δει πολλές αλλαγές - θετικές και αρνητικές- και που έχουν πάντα να σου διηγηθούν, κάποια αξιοσημείωτα γεγονότα (με κάποιες υπερβολές μερικές φορές...) τα οποία προκαλούν έκπληξη...
Προσωπικά, σέβομαι αυτούς τους έμπειρους συναδέλφους.Γενικότερα σέβομαι τους μεγαλύτερους.Η θεωρία μου είναι ότι μπορείς να κερδίσεις από αυτούς,και μόνο από την "καλημέρα" που λένε, όχι μόνο σε εμένα , αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο...
Μου αρέσει ειδικότερα, όταν τους παρατηρώ στον χώρο της δουλειάς.Τις κινήσεις τους , το λεξιλόγιο τους, τις εκφράσεις και τους μορφασμούς του προσώπου τους. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πολύ φιλοσοφημένοι, έχουν φτάσει σε κάποιο σημείο όπου γνωρίζουν και οι ίδιοι-αν δεν τους το κάνουν γνωστό "άλλοι"- ότι δεν θα προχωρήσουν παραπέρα, και περιμένουν απλά το τελευταίο σφύριγμα για τα αποδυτήρια...
Εκεί, όπου θα αλλάξουν την ενδυμασία που τους "πλάκωνε" για πολλά χρόνια, να κρεμάσουν τα παπούτσια τους , αλλά και να αλλάξουν συνήθειες,καθημερινές σκέψεις.
Μια αλλαγή δύσκολη, μα συνάμα λυτρωτική...
Για αυτούς, αλλά και για τους οικείους τους...

Όλοι φοράμε, πράσινα σταράκια...?

Αφορμή για το post είναι η περίπτωση του φοιτητή, που "συνελήφθη" να φορά πράσινα σταράκια. Τα παπούτσια αυτά που χρησιμοποίησε η αστυνομία, σαν αποδεικτικό στοιχείο (!!!), για να ενοχοποιήσει τον άτυχο φοιτητή από την Θεσ/νίκη Παναγιώτη Κιτέκη...
Την ιστορία ίσως την γνωρίζετε οι περισσότεροι. Πολλοί με ακόμα πιο πολλές λεπτομέρειες.
Δεν θα σταθώ στην σύλληψη...
Αλλά στο γεγονός ότι ένα ζευγάρι παπούτσια από μόνο του, μπορεί να καταδικάσει-ελπίζω προσωρινά- αλλά και να σε "σημαδέψει" γα όλη σου την ζωή.Είναι η κατάντια της Ελληνικής Αστυνομίας (του Πολύδωρα).Ο φοιτητής 36 μέρες μετά την σύλληψη του, βρίσκεται στην φυλακή-κρίθηκε προφυλακιστέος,βλέπετε-και περιμένει την εκδίκαση της υπόθεσης...
Διαβάζοντας λοιπόν, για το περιστατικό αυτό, πολλές φορές η σκέψη μου πηγαίνει σε αυτόν τον άνθρωπο,που τόσο άδικα τον μεταχειρίστηκαν και του φέρθηκαν με αυτό τον τρόπο.Χάρηκα όμως, και για την έκταση που δίνει-και εδωσε και σήμερα στην εκπομπή του- ο Λάκης Λαζόπουλος στο θέμα αυτό.
Ένα θέμα που πρέπει να το ψάξουμε να ενημερωθούμε αλλά και να ενημερώσουμε όσο περισσότερο μπορούμε...
Ίσως είναι πολύ λίγο...ίσως ένα τίποτα...
Ένα όμως είναι το σίγουρο...
Μου ήρθε η όρεξη, να αγοράσω πράσινα σταράκια...

Video Για την Αμαλία...

Μερικά Videos για την Αμαλία...
Εδώ,εδώ και εδώ...


«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

Για την Αμαλία...

Το ραντεβού μας λοιπόν ήρθε...
Παραθέτω το κείμενο για την Αμαλία...


«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Αμαλία...

Ελπίζω να έχετε ακούσει κάτι, για την Αμαλία και την περιπέτεια της...
Δεν θα ήθελα, να επεκταθώ πολύ στο συγκεκριμένο θέμα...
Ίσως μιαν άλλη φορά...
Απλά, υπάρχει ένα ραντεβού την 1η Ιουνίου...
Θα είμαστε εκεί...?

Πιο πλούσιοι και πιο φτωχοί...

Ίσως η πιο απαίσια αντίθεση, που υπάρχει στην γη...
Πλούσιοι και φτωχοί...
Δηλαδή ακόμα πιο πλούσιοι, ακόμα πιο φτωχοί...
Με το χάσμα-μεταξύ τους- να διευρύνεται συνεχώς, σε παγκόσμιο επίπεδο ,όπως διάβασα σήμερα σε δημοσίευμα της Ναυτεμπορικής.
Αιτία, η συνεχής ανάπτυξη που αντιμετωπίζουν, τόσο οι ανεπτυγμένες χώρες όπως οι ΗΠΑ, αλλά και πολύ φτωχότερες όπως το Μεξικό.Ακούγεται παράδοξο αλλά δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση που περιγράφεται.
Αυτή την φορά οι αριθμοί αντικατοπτρίζουν μια αληθινή -και όχι εικονική-πραγματικότητα, που κυριαρχεί σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Έναν πλανήτη, σε διαρκή βιασμό από τις "πλούσιες" και παραγωγικές χώρες, συναγωνιζόμενες στο ασυγκράτητο αυτό ράλυ κάθε παραγωγικού ρεκόρ...
Ενός ρεκόρ, που θα φέρει ακόμη μεγαλύτερα κέρδη-μέχρι να καταρριφθεί το επόμενο ρεκόρ-για τις πολυεθνικές, κάνοντας χαρούμενους μεγαλομετόχους και ανώτατα διευθυντικά στελέχη.
Το τίμημα...;
Μα βέβαια εμείς, με το χάσμα να διευρύνεται συνεχώς, και τις αδικίες να γίνονται καθημερινές συνήθειες στην κοινωνία, στην δουλειά αλλά και στις προσωπικές μας σχέσεις...
Το ερώτημα που προκύπτει από τα παραπάνω, είναι το εξής: αυτή είναι η παγκοσμιοποίηση που μας υποσχέθηκαν...;
Η απάντηση...;
Χάρισμα τους.

Φιλία...

Σίγουρα πολλά μελάνια θα έχουν χυθεί, και ακόμη πιο πολλές συζητήσεις και σκέψεις, θα έχουν γίνει για αυτήν την ιερή λέξη....
"Τους φίλους τους διαλέγουμε, τους συγγενείς μας όχι...", λέει μια παροιμία,και μάλλον δεν έχει άδικο.
Ο φίλος είναι που θα σου συμπαρασταθεί, στην πιο δύσκολη στιγμή, και ο φίλος είναι που θα είναι δίπλα σου στις χαρές σου...
Είναι το λιμάνι σου, αλλά και η όαση, στην έρημο που συναντάμε πολλές φορές, μέσα από την καθημερινότητα μας...
Μια καθημερινότητα, που είναι σκληρή και αδυσώπητη, και πολλές φορές ανιαρή...
Ο φίλος όμως πάντα εκεί, με ανιδιοτέλεια , να μας περιμένει και κάποιες φορές να μας συμβουλεύει...
Να μας ακούει, και να μας παρηγορεί.
Με την δική του καθαρή, και κρυστάλλινη κρίση.
Σταθερός σαν βράχος, στο πιο ψηλό σημείο του βουνού, από εκείνο που πιάνεσαι, πριν αρχίσει η κάθοδος χωρίς σταματημό...
Τυχερός, όποιος έχει φίλους...
Ένας από τους τυχερούς, είμαι και εγώ...
Πολύ τυχερός!
Τους ευχαριστώ όλους...

Έλλειψη χρόνου...

Χρόνος...
Αυτός ο πολύτιμος φίλος, εχθρός, συνεργάτης, και ίσως δυνάστης....
Πόσες διαφορετικές έννοιες, θα μπορούσαν να του αποδοθούν...
Ανάλογα ,βέβαια με την περίσταση στην οποία βρισκόμαστε.Αυτή, συνήθως είναι που επηρεάζει την γνώμη μας, για τον χρόνο.
Κάποιοι, τον έχουν σε επάρκεια και κάποιοι δεν έχουν χρόνο ούτε να τον σκεφτούν...
Με τους δεύτερους, να υπερτερούν σαφώς των πρώτων.
Η αιτία...;
Πολλές, καθημερινές διαφορετικές ασχολίες, που μας αναγκάζουν να αφήσουμε πίσω μας κάποιες βασικές ανθρώπινες ανάγκες...
Ανάγκες, που τις αμελούμε αλλά τις ξαναθυμόμαστε, όταν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη...
Μόνο τότε, σκεφτόμαστε-κάνοντας μια αναδρομή-πόσο χρόνο σπαταλήσαμε σε ανούσιες πράξεις και ενέργειες...
"Πες μου, πού πουλάνε χρόνο να αγοράσω...", λένε κάποιοι.
Δύσκολο να απαντήσει κανείς,και ακόμα πιο δύσκολο να βρει χρόνο για να το σκεφτεί...

Ο Γολγοθάς της Μάνας...

Είναι εδώ και πολλές μέρες, όπου έρχεται στο μυαλό η εικόνα της τραγικής-κατά άλλους ηρωίδας,εγώ επιμένω να λέω,τραγικής-μάνας, της Νατέλα Ιτσουάϊντζε...
Η μάνα η οποία έχασε το παιδί της, ένα χρόνο πριν και ψάχνει απεγνωσμένα να το βρει(;),γνωρίζοντας βέβαια και η ίδια, ότι δεν είναι πια ζωντανό...
Οι έρευνες, άκαρπες μέχρι τώρα...η σιωπή μιας πόλης ΕΝΟΧΗ...αρκετοί γνωρίζουν, αλλά δεν μιλάνε...
Θυμίζει την προστασία (omerta), στους μαφιόζους της Σικελίας από ολόκληρα χωριά, που ζούσαν και εξαρτιζόντουσαν οικονομικά από αυτούς...
Τώρα η Νατέλα ζήτησε την συνδρομή της Ιντερπόλ,
για να βρει τι...?
Το επαναλαμβάνω, το άψυχο κορμάκι του παιδιού της...;
Από την άλλη πλευρά, η Ελληνική Αστυνομία του Πολύδωρα...της ζαρντινιέρας, των άσχετων συλλήψεων στις φοιτητικές πορείες,την παντελή απουσία από την διαφύλαξη της τάξης από αληθινά επικίνδυνα στοιχεία...
Στο Blog Του kaltsovrako,υπάρχει ένα πολύ ωραίο κείμενο, για τον αναίσχυντο αυτόν άνθρωπο, που μπορεί να συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην "πατρίδα", χωρίς την παραμικρή τύψη για το περιστατικό της Βέροιας...
Δύο πρόσωπα διαφορετικά, αλλά που συνδέονται στενά μεταξύ τους, μέσα από την δική τους πορεία...
Υπάρχει όμως και μία μεγάλη διαφορά...
Η Νατέλα θα μείνει αξέχαστη... ο άλλος θα ξεχαστεί, και πολύ γρήγορα...
Αγαπημένη μου Νατέλα να το ξέρεις, είμαστε μαζί σου ,και είμαστε πολλοί...πάρα πολλοί...

Εν,δυο στα 18....

Μεγάλος σάλος, και προβληματισμός έχει ξεσπάσει σχετικά με την στράτευση των Ελληνίδων και Ελλήνων πολιτών, μόλις αυτοί έχουν συμπληρώσει τα 18 τους χρόνια.
Καταρχήν, σαν ιδέα μπορώ να πω ότι συμφωνώ.Από την δική μου εμπειρία-όπου εγώ πήγα στον Στρατό, σχετικά μεγάλος,στα 27 χρόνια- είναι καλύτερα, κάποιος να κάνει την θητεία του μικρός ,παρά μεγάλος...
Θα έλεγα, ότι θα έπρεπε να επεκταθεί και ως δια βίου εκπαίδευση, κάθε 3 ή 4 χρόνια, με έμφαση κυρίως στο διασωστικό κομμάτι της εκπαίδευσης, αλλά και στα πλαίσια της Πολιτικής Προστασίας.
Για να γίνουν όμως όλα τα παραπάνω, θα έπρεπε :το στράτευμα να έχει σύγχρονες εγκαταστάσεις, εκπαιδευμένο και συνειδητοποιημένο προσωπικό, έτοιμο να βοηθήσει και όχι να βγάζει κάθε φορά το κόμπλεξ του στους στρατιώτες,διαφάνεια στην διαχείριση οικονομικών,αληθινή οικονομική βοήθεια στους στρατιώτες, άριστο και σύγχρονο υλικοτεχνικό υλικό,στρατιωτικό και μη), και τέλος σεβασμός σε ανθρώπους που θα χάσουν κάποιο παραγωγικό κομμάτι της ζωής τους για να το θυσιάσουν στον βωμό της μητέρας Πατρίδας...
Πιστεύει κανείς, ότι μπορούν να γίνουν όλες αυτές οι αλλαγές...?
Μα , και βέβαια δεν τα πιστεύει κανένας...
Τότε προτείνω, τα παιδιά μας να μην πάνε ποτέ στον στρατό για να γίνουν τα σκαλιά όπου θα πατάνε πάντα οι πολιτικοί (και ενίοτε και οι στρατιωτικοί) έτσι ώστε να γίνει πιο εύκολη η αναρρίχηση τους...
Μια αντίστροφη αναρρίχηση, που αντί να τους οδηγήσει στον τελικό τους στόχο θα τους φέρει ακριβώς αντίθετα, εκεί όπου θέλουν να φτάσουν...

Παιδεία χωρίς το αυτονόητο....

Τον τελευταίο καιρό, έχω παρακολουθήσει αρκετές θα έλεγα συζητήσεις σχετικά με την παιδεία,νόμο πλαίσιο κλπ.
Εκτός του γεγονότος ότι οι περισσότερες ήταν ανιαρές, οι οποίες όπως πάντα, απομακρύνονταν από το κυρίως θέμα (σε αυτό, ευθύνη μεγάλη έχουν και οι συντονιστές της συζήτησης),παρατήρησα τα εξής...
ΚΑΝΕΝΑΣ, μα ΚΑΝΕΝΑΣ δεν αναφέρθηκε στην πλήρη απελευθέρωση-αποδέσμευση του Πανεπιστημίου, από την ψυχοφθόρα και κοστοβόρα διαδικασία των Πανελληνίων εξετάσεων.
Η διάχυση της γνώσης, αλλά και η έρευνα (δύο θεμελιώδη στοιχεία του Πανεπιστημίου),θα πρέπει να είναι σε ελεύθερη πρόσβαση από τον κάθε πολίτη, και σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του αυτός θελήσει...
Δεν μπορεί, κανένα κράτος να περιορίζει και απαγορεύει την είσοδο στον κόσμο της γνώσης σε κάποιον, ο οποίος αποφάσισε να επιμορφωθεί ή και αλλάξει επαγγελματικό προσανατολισμό...
Θα ήταν βέβαια περιττό, να τονίσω ότι δεν αναφέρθηκε και η πρόταση της "εξ'αποστάσεως εκπαίδευση"...
Θα ζητούσα πολλά, όπως πολλά ζητάνε και οι οι ιδιοκτήτες φροντιστηρίων κάθε χρόνο για να πουλήσουν τις ψεύτικες ελπίδες, χαρισμένες αφειδώς από ένα ανάλγητο και αδιάφορο κράτος...

Γεια σου ρε ...Πολύδωρα!

"Γεια σου ρε Πολύδωρα, είσαι παληκάρι
γεια σου ρε Πολύδωρα, βάρα όσο μπορείς..."

Θα μπορούσε να είναι το καινούριο τραγούδι του συγκροτήματος "Τα Παιδιά από την Πάτρα", παραφράζοντας ένα άλλο δικό τους που είχανε τραγουδήσει, με πρωταγωνιστή τον Αλέφαντο.
Θέλει λοιπόν, να τους πλακώσει όλους στο ξύλο ο μεγάλος (ΤάΪσον) Πολύδωρας...
Δεν "μασάει" (κατά τον προσφιλή σε αυτόν πρωθυπουργό του...) από διαδηλωτές,κόμματα, θεσμούς και διαφορετικές αντιλήψεις.
Είναι ΑΥΤΟΣ, ο ΕΝΑΣ και ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ.
Γιατί όλα αυτά? Μα ο λόγος είναι προφανής...
Θέλει να αλιεύσει ψήφους (με την ευχή ίσως του Πρωθυπουργού) από το ακροδεξιό ακροατήριο του ΛΑΟΣ (τρέμε Καρατζαφέρη, μήπως είναι δάκτυλος των Ισραηλινών...?) το οποίο είναι και πολυπληθές, στην περιοχή στην οποία δραστηριοποιείται...
Θα μου πείτε πού είναι το πρόβλημα...πρώτη φορά είναι...;
Το πρόβλημα δεν είναι βέβαια, τόσο μεγάλο στις δηλώσεις του Πολύδωρα,αλλά στις δηλώσεις που θα ακολουθήσουν (και να είστε σίγουροι για αυτό...) από εσωτερικούς ανταγωνιστές του ίδιου του Υπουργού που έχουν κοινή εκλογική πελατεία...
Εκεί είναι το πρόβλημα...
Η λύση όμως που θα είναι ...;

Κρεατομηχανή...

Λένε ότι η εικόνα είναι αδιάψευστος μάρτυρας.Είναι μάρτυρας, σε περιστατικά που συμβαίνουν και που δύσκολα πολλές φορές, λόγω της απόστασης να μπορούσε κανείς να αντιληφθεί.
Αναφέρομαι συγκεκριμένα στις πορείες (φοιτητών ) κυρίως, όπου διαδραματίζονται σκηνές άκρατης βίας, αλλά και ανοησίας...
Για να εξηγηθώ καλύτερα, εννοώ την συντεταγμένη κίνηση που κάνει πάντα η εμπροσθοφυλακή της πορείας, για να σπάσει την άλλη συντεταγμένη διάταξη των ανδρών των ΜΑΤ κυρίως...
Το αποτέλεσμα γνωστό,ψεκασμοί,χτυπήματα με γκλομπς και μη, ενίοτε και σιδερογροθιές, κλωτσιές και την ένταση να χτυπάει κόκκινο, μεταξύ των δύο μερών...
Ερωτώμαι λοιπόν, γιατί πρέπει να γίνεται αυτού του είδους η επίθεση (θυμίζοντας για δευτερόλεπτα παιδάκια του Δημοτικού που μαλώνουν...) από τους διαδηλωτές, γνωρίζοντας ότι η προσπάθεια τους είναι μάταιη...
Γιατί δεν εφευρίσκουν άλλους πιο "έξυπνους" τρόπους, να σπάσουν αυτήν την αλυσίδα...?
Εχω την εντύπωση ότι αυτό γίνεται μόνο στην Ελλάδα.Στο εξωτερικό γίνονται "αληθινές" μάχες, (που φέρνουν και λίγο προς το αντάρτικο πόλης)συνήθως από μακριά και για τα δυο μέρη που κρατάει όμως αρκετή ώρα...
Μήπως οι εκάστοτε αρχηγοί που στέλνουν την εμπροσθοφυλακή θέλουν και κάποιο "τυχαίο-άτυχο" θύμα για να τονώσουν το κίνημα των διαδηλωτών (και στην συγκεκριμένη περίπτωση των φοιτητών...) δικαιολογώντας έτσι την ύπαρξη τους...?
Ελπίζω να βρω κάποτε την απάντηση στο ερώτημα αυτό.
Φτάνει να μην είναι όμως αργά, για τα ανθρώπινα κρέατα που τα κατευθύνουν, στην κρεατομηχανή του κατασταλτικού μηχανισμού...

Το τηλεφώνημα...

Είναι μερικές φορές, που ένα μόνο τηλεφώνημα, από ένα «άγνωστο» σχετικά πρόσωπο μπορεί να σου δώσει, μια απερίγραπτη ικανοποίηση…
Για να εξηγούμαι καλύτερα, πρόκειται για μια κλήση που δέχθηκα την προηγούμενη εβδομάδα (και ακόμα την σκέφτομαι…) από μια ιατρό, την οποία την οποία την επισκεπτόμουν αρκετές φορές, για επαγγελματικούς λόγους.
Οι διάλογοι είναι οι εξής…:
Εγώ: Παρακαλώ…?
Ιατρός : Ναι. παρακαλώ τον κύριο Γρ…..?
Εγώ: Ο ίδιος…
Ιατρός : Χάρη ,καλησπέρα ,είμαι η κυρία Μα…,σε ενοχλώ μήπως…?
Εγώ: Κυρία Μα…,αλλοίμονο, τι λέτε… ?
Ιατρός : Χάρη ,εδώ και λίγες μέρες έμαθα για τον λόγο της απουσίας σου, και γιατί δεν έρχεσαι άλλο να μας δεις…Λυπήθηκα κιόλας πολύ, δεν έπρεπε…
Εγώ: Δεν πειράζει κυρία Μα…,συμβαίνουν αυτά, στην ζωή υπάρχουν και απρόοπτα …
Ιατρός :Τώρα… από δουλειά , τι κάνεις…?
Εγώ: Έχω βρει δουλειά και εκπαιδεύομαι- μάλιστα με πετυχαίνετε στην Αθήνα- στα καινούρια προϊόντα…
Ιατρός : Μπράβο Χάρη, χαίρομαι ίσως να είναι καλύτερα…
Εγώ: …και βέβαια είναι καλύτερα, κυρία Μα…
Ιατρός : Πάντως να ξέρεις Χάρη όπως το συζήτησα, και με άλλους συναδέλφους μου στεναχωρεθήκαμε, γιατί μας ήσουνα τόσο αγαπητός….
Εγώ: Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια κυρία Μα…με συγκινείτε, αληθινά…
Ιατρός : Θα σου πω και κάτι άλλο Χάρη… Σε αυτόν τον ενάμισυ χρόνο άφησες το στίγμα σου το οποίο θα το θυμόμαστε…
Εγώ: …..
Ιατρός : Σε χαιρετώ τώρα και ελπίζω να έρθεις να μας δεις…
Εγώ: ΣΙΓΟΥΡΑ , θα έρθω να σας δω κυρία Μα…,σίγουρα…!

Ίσως, είναι η τελευταία αναφορά, που κάνω σχετικά με την άσχημε εμπειρία που έζησα η οποία όμως όπως θα είδατε,από τα παραπάνω είχα ένα αίσιο αλλά και καλύτερο τέλος…
Μερικές φορές ίσως, μας χρειάζεται να περνάμε από δύσκολες καταστάσεις για να δούμε ποιοι μας εκτιμούν…
Εγώ ,το είδα …

ΤΕΛΟΣ…

Καινούρια αρχή....

Καινούρια αρχή λοιπόν στην επαγγελματική μου καριέρα.
Η θετική απάντηση για συνεργασία, από μέρους μου δόθηκε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, στην εταιρεία για την οποία δουλεύω.
Τελικά κάποια πράγματα που μας συμβαίνουν, γίνονται για να συμβούν κάποια καλύτερα πράγμα τα από τα προηγούμενα.Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση...
Μετά την επαγγελματική ατυχία που είχα και τις πολλές συνεντεύξεις που έδωσα η συγκεκριμένη εταιρεία, ήταν αυτή που όχι μόνο μου έκανε την καλύτερη οικονομική προσφορά (αυτό δεν είναι το ζητούμενο...) αλλά έδειξε ότι με "ήθελε" περισσότερο, και έτσι επικοινώνησε μαζί μου πιο γρήγορα.
Το παράξενο είναι, ότι αμέσως μετά την προσφορά είχα άλλες τρεις προτάσεις για τελικές συνεντεύξεις ή και θετικές απαντήσεις από άλλες εταιρείες.
Μου αρέσει όμως το οικογενειακό κλίμα που υπάρχει σε αυτήν την εταιρεία, και το γεγονός ότι επιμένουν πολύ στο να προσλαμβάνουν άτομα με "καλό" χαρακτήρα.
Μεγαλύτερη εντύπωση όμως μου κάνει, ότι υπάρχουν και πολλά άτομα άνω των 45-50 ετών (οι οποίοι δουλεύουν γεμάτοι με όρεξη...) στην εταιρεία.
Όσον αφορά εμένα με περιμένει πολύ διάβασμα για να εκπαιδευτώ σωστά, πράγμα που το θέλω και εγώ...
Προσωπικά, πιστεύω ότι έκανα την καλύτερη επιλογή, ο χρόνος θα δείξει...
Καλό διάβασμα ,λοιπόν Χάρη...!

Υ.Γ. Σκέφτομαι να στείλω λουλούδια, και ένα μπουκάλι καλό κρασί για να το πιει στην υγειά μου αυτή που μου "έσπρωξε" με τον τρόπο της στην καινούρια εταιρεία...
Την ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά...

Καλή Χρονιά γεμάτη υγεία...

Καλή Χρονιά γεμάτη υγεία να έχουμε για όλους τους ανθρώπους.
Η λέξη υγεία, πάντα τονισμένη για να δοθεί έμφαση σε κάτι το οποίο πολλές φορές το έχουμε σαν δεδομένο και πολλές φορές το αμελούμε, με συνέπεια να έχουμε τραγικά αποτελέσματα...
Να οπλιστούμε καλύτερα με γερές δόσεις αισιοδοξίας, έτσι ώστε να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες με μεγαλύτερη ευκολία.
Καλή χρονιά λοιπόν!!!

Υ.Γ.Δουλεύω ακόμα με PSTN γιατί κάποιοι από την προηγούμενη εταιρεία δεν έκοψαν την σύνδεση ADSL, και έτσι δεν μπορώ να κάνω δική μου...

Απουσία

Θα απουσιάσω για κάποιες μέρες από το δίκτυο, επειδή αλλάζω provider...
Ελπίζω να τα πούμε σύντομα...
Χαιρετίσματα...

Σαββατοκύριακο στο σπίτι...

Αναρωτιέμαι πολλές φορές, εγώ και άλλοι φίλοι μου που έχουμε μωρά παιδιά αν νιώθουν και αυτοί το ίδιο με εμένα κάποια Σαββατοκύριακα.
Δηλαδή όταν λόγω παιδιών-είτε γιατί είναι άρρωστα,είτε γιατί η "πεθερά" δεν μπορεί να τα κρατήσει- μένεις σχεδόν έγκλειστος μέσα στο σπίτι...
Νιώθεις ότι πέρασε μια εβδομάδα ανεκμετάλλευτη, χωρίς να έχεις δει ή να έχεις κάνει κάτι διαφορετικό για τον εαυτό σου.Είναι μια αίσθηση κενού μέσα σου σε συνδυασμό με ένα είδος απογοήτευσης.Σκέφτεσαι, "...καλά, έτσι θα πάει η ζωή μας...?" για να έρθει η απάντηση αυθόρμητα, "...ε,βέβαια όχι,θα μεγαλώσουν τα παιδιά και τότε...".
Τότε, όμως δεν θα μπορούμε να βγαίνουμε εμείς, γιατί από τις πολλές αρρώστιες θα πρέπει να διασκεδάζουμε σε κάποιο νοσοκομείο, κοντά για να προλάβουμε κανένα έκτακτο καρδιακό επεισόδιο...
Και ως γνωστόν τα περισσότερα νυχτερινά κέντρα δεν βρίσκονται κοντά σε νοσοκομεία,μάλλον μακριά βρίσκονται...
Καλή διασκέδαση σε όλους σας...

Good night , and Good luck...

Good night , and Good luck λοιπόν...
Πολλοί θα έχετε ήδη καταλάβει, ότι είναι ο τίτλος ταινίας που προβλήθηκε στην Ελλάδα στις αρχές του χρόνου.Εγώ βέβαια την είδα μόλις εχθές το βράδυ στο DVD ( φοβερή έμπνευση το DVD, τελικά...) και μπορώ να πω ότι είναι από τις καλύτερες ταινίες που παρακολούθησα τελευταία...
Στην ουσία, αναφέρεται στον αγώνα που δίνει μία ομάδα δημοσιογράφων-που δουλεύουν στο τηλεοπτικό σταθμό CBS- κατά του γερουσιαστή Μακάρθυ,γνωστός αμερικανός γερουσιαστής ,υπέρμαχος του σκοταδισμού και των διώξεων, με όποιον δεν συμφωνούσε μαζί του.
Ένας αγώνας λοιπόν που δικαιώνεται, (διώκεται τελικά ο Μακάρθυ) αλλά στο τέλος η ομάδα των δημοσιογράφων παραγκωνίζεται, από τον ίδιο τον σταθμό.
Δύο είναι τα σημεία όπου εντυπωσιάστηκα.Πρώτον ο σκοταδισμός και η παράνοια μερικών ανθρώπων που για διάφορους λόγους κρατάνε την τύχη στα χέρια τους ή επηρεάζουν την ζωή μας έμμεσα ή άμεσα.Δεύτερον η μαχητικότητα και ηαποφασιστικότητα κάποιων δημοσιογράφων, που με περισσή τόλμη υπερασπίζονται το δικαίωμα της πληροφόρησης, και την μετάδοση αυτής στον κόσμο με οποιοδήποτε κόστος...
Οι συνειρμοί που μου ήρθαν αυθόρμητα μετά το τέλος της ταινίας ήταν οι εξής:Τους πρώτους (πολιτικού σκοταδιστές) τους βλέπουμε και σήμερα παντού...
Τους δεύτερους όμως...?

Χρηματιστήριο της Βίας...

Περίμενα όλες αυτές τις μέρες, τις εξελίξεις σχετικά με το θέμα του ξυλοδαρμού του άτυχου φοιτητή στην Θεσ/νίκη.
Δεν περίμενα βέβαια, να δω ευαισθησία από την πλευρά της επίσημης αστυνομίας, αυτό δεν με παραξένεψε...
Μου έκανε όμως αλγεινή εντύπωση η κωλυσιεργεία στην απόδοση, αλλά και το είδος των "ποινών" που επιβλήθησαν στους "πρωταγωνιστές" του επεισοδίου. Να τις αναφέρουμε λοιπόν:διαθεσιμότητα και άμεση μετακίνηση...
Μάλιστα!Τόση αυστηρότητα σχετικά με τις ποινές δεν έχω ακούσει πουθενά στον κόσμο...
Δηλαδή θα μετακινηθούν κάπου αλλού-πάντα κοντά στο σπίτι τους,ίσως και πιο κοντά από πριν- για να συνεχίσουν και σε άλλες περιοχές της Θεσ/νίκης να προστατεύουν ζαρντινιέρες και μηχανάκια από αλητόβιους φοιτητές...
Άλλωστε, όπως πολλοί λένε "ο χρόνος είναι γιατρός...",και θα επουλώσει τις πληγές που άφησε στις ψυχές των αστυνομικών αυτός ο φοιτητής...
Τόσο αποτιμούν λοιπόν ένα τέτοιο επεισόδιο φρίκης και ανεξέλεγκτης αστυνομικής βίας...
Αυτό λοιπόν είναι το limit up στο χρηματιστήριο της βίας, αλλά και το limit down στο χρηματιστήριο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας...

Αστυνομία και ψυχραιμία...

Εδώ και πολύ καιρό, βλέπουμε να συμβαίνουν διάφορα γεγονότα στον χώρο της αστυνομίας, τα οποία μόνο θλίψη μπορούν να προκαλέσουν.
Θλίψη ,γιατί το σώμα της αστυνομίας θα πρέπει αν εμπνεέι την ασφάλεια ,το αίσθημα δικαιοσύνης, αλλά και προστασίας σε όλους τους πολίτες.
Αναφέρομαι συγκεκριμένα στο χθεσινό επεισόδιο-την ημέρα του εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου στην Θεσ/νίκη- με τον άγριο ξυλοδαρμό (τον οποίο παρακολούθησα τυχαία στην τηλεόραση) ενός νεαρού, από αστυνομικούς με πολιτικά και με θεατές ένστολους αστυνομικούς.Να σημειωθεί ότι παρόντες ήταν και καθηγητές πανεπιστημίου οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν για τον ξυλοδαρμό, για να εισπράξουν απειλές και ύβρεις από την πλευρά των αστυνομικών...
Προσωπική μου άποψη, λοιπόν είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της αστυνομίας έχει αυτονομηθεί, και ακολουθεί δική του στρατηγική και διαδικασίες όσον αφορά την αντιμετώπιση τέτοιων συμβάντων, με ταυτόχρονη καταστρατήγηση προσωπικών ελευθεριών του πολίτη.
Θεωρώ ότι η συμπεριφορά αυτή των αστυνομικών οδηγεί στα άκρα την όλη κοινωνία, και να την θέτει συνεχώς απέναντι τους δημιουργώντας ένα αίσθημα καχυποψίας από την πλευρά των πολιτών.
Ελπίζω οι υπεύθυνοι να δράσουν πριν είναι αργά, και τα πράγματα πάρουν ανεξέλεγκτη τροπή και μία κατεύθυνση χωρίς επιστροφή...

Φόρος τιμής...

Σημαντική η σημερινή μέρα.
Πιστεύω όχι μόνο για μένα, αλλά για όλη την χώρα.Αν σκεφτούμε και αναλογιστούμε τι κατόρθωσαν εκείνα τα "παιδιά" με την εξέγερση του Πολυτεχνείου μόνο ρίγος θα πρέπει να μας προκαλέσει.
Ίσως όμως θα πρέπει να μας προκαλέσει και ένα αίσθημα ευθύνης για όλους μας.
Ας δει ο καθένας μας την καταπίεση που υφίσταται σε όλα σχεδόν τα επίπεδα της ζωής, (κοινωνικό ,επαγγελματικό, οικογενειακό) και ας σκεφτούμε τι έχουμε κάνει εμείς για τους εαυτούς μας.
Σίγουρα πολλοί θα απαντήσουν ΤΙΠΟΤΑ...
Αυτό όμως δεν απάντησαν και οι φοιτητές μαζί και με μια μερίδα εργαζόμενων την ημέρα εκείνη.
Αψήφισαν πολλά πράγματα, ακόμη και την ίδια τους την ζωή, με απότερο σκοπό το δικαίωμα όχι μόνο στην ελεύθερη έκφραση αλλά και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια..
Μια αξιοπρέπεια που στις μέρες μας φθίνει, και γίνεται είδος μιας χρήσης με προορισμό το καλάθι με τα σκουπίδια...
Εύχομαι λοιπόν στον καθένα σήμερα καλή προσωπική εξέγερση...

Η ανία του ...άνεργου

Συμπληρώνω λοιπόν αισίως(;) την δεύτερη εβδομάδα, χωρίς δουλειά και μπορώ να πω ότι αρχίζω να βαριέμαι.
Ο χρόνος απεριόριστος, αλλά χωρίς να έχω βρει να κάνω κάτι το ξεχωριστό από ότι έκανα πριν...
Διαβάζω βέβαια περισσότερο για το μεταπτυχιακό μου (κάτι είναι και αυτό), αλλά δεν έχω την υπομονή που είχα πέρσι (και με μεγαλύτερο όγκο δουλειάς), και έτσι οι ρυθμοί μελέτης έχουν επιβραδυνθεί απελπιστικά.
Το παράξενο είναι ότι προσπαθώ να "μοιράσω" κάποιες δουλειές που έχω να κάνω.
Με αυτό τον τρόπο ελπίζω να "γεμίσει η μέρα μου και να φαίνεται πιο παραγωγική...
Μάλλον θα πρέπει να βρω κάτι άλλο για να περάσει η ανία που με περιβάλλει...
Υπομονή...

ΟΑΕΔ...

Σήμερα λοιπόν πήγα στον ΟΑΕΔ για να κάνω εγγραφή στο ταμείο ανεργίας...
Ομολογώ, ότι ένιωθα κάπως παράξενα,μπορώ να πω ότι ντρεπόμουν κιόλας...
Τώρα βέβαια θα μου πει κάποιος ποιος ο λόγος να ντρέπεται...
Δεν το λέω με υποτιμιτικό ύφος,αλλά επειδή είμαι συνηθισμένος να "δουλεύω" (μου θυμίζει λίγο από μουλάρι που μεταφέρει προμήθειες...), απλά νόμιζα ότι ήταν κάποιος άλλος που υπέβαλε τα χαρτιά του.
Ναι, τα χαρτιά του για την κάρτα ανεργίας,για την εγγραφή του στο ταμείο και όλες τις γνωστές γραφειοκρατικές διαδικασίες που επικρατούν σε μία δημόσια υπηρεσία.
Συγκεκριμένα ένιωθα ότι έβλεπα τον εαυτό μου έξω από το σώμα μου ,σαν θεατής που βλέπει ένα έργο του Αγγελόπουλου, και που περιμένει με ανυπομονησία την επόμενη σκηνή...
Μια σκηνή,την οποία άκουσα από μερικούς...
"Θέλω να κάνω διακοπή του ταμείου..."
Αυτή την σκηνή θέλω να ζήσω, και να βγω από το έργο...

Βαρεμάρα...

Το έχω προσέξει, και μου κάνει μεγάλη εντύπωση.Όταν δεν έχω κάτι να κάνω (τώρα που είμαι άνεργος) κυριαρχεί το αίσθημα της ανίας και της βαρεμάρας γενικότερα.
Ίσως επειδή έμαθα να δουλεύω σε γρήγορους ρυθμούς και τώρα δεν μπορώ να προσαρμοστώ στις καινούριες συνθήκες...
Συγκεκριμένα οι δουλειές που κάνω γίνονται με πολύ αργό ρυθμό και έχω μάλιστα και την τάση να τις αναβάλλω συνέχεια.Οπότε καταλαβαίνετε ότι μαζεύονται σιγά-σιγά και μετά πρέπει να τρέξω για να τις προλάβω.
Μάλλον, πρέπει να βρω ΟΠΟΣΔΗΠΟΤΕ δουλειά για να επιστρέψω στην ίδια κατάσταση που ήμουν πριν.
Μήπως είμαι και λίγο workaholic ?
Ποιος ξέρει...

Η ώρα της αλήθειας,,,

Ήλθε λοιπόν η ώρα της αλήθειας,η στιγμή για να πω κάποια πράγματα,κάποιες σκέψεις που με προβλημάτισαν την τελευταία ταραχώδη για μένα περίοδο...
Διάλεξα επίτηδες να το κάνω τώρα πιστεύοντας ότι έχω αποφορτισθέι συναισθηματικά και αποφεύγοντας τον κίνδυνο να μην εκφρασθώ όσο πιο αντικειμενικά γίνεται.
Την περασμένη Πέμπτη λοιπόν είχε προγραμματισθεί συνάντηση με την διευθύντρια τμήματος.Στην συνάντηση αυτή η κυρία Δ. ήθελε να με πείσει ότι μου είχε δώσει αρκετό χρόνο (10 μήνες) για να βρω μια κάποια άλλη θέση, πράγμα τελείως ανυπόστατο.
Φυσικά της απάντησα ότι η ειδοποίηση για να βρω "άλλη εταιρεία" άρχιζε από τις 13 Ιουλίου.
Αυτή επέμενε, αλλά και εγώ ήμουνα σταθερός στις απόψεις μου.Φυσικά και δεν τα έλεγα όλα αυτά από αντίδραση (δεν είναι τέτοιος ο χαρακτήρας μου) αλλά γιατί δεν θέλω να υποτιμάνε την νοημοσύνη μου και ξευτελίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μου.
Αφού όπως της είπα ότι υπάρχει σαφής διάσταση απόψεων (και σε αυτό το θέμα)μου ανακοίνωσε (sic) την "λύση της συνεργασίας μας"και ότι η απόλυση (επιτέλους!) θα υπογραφόταν αύριο...
Την επόμενη μέρα (Παρασκευή) ξαναπήγα(!) (γιατί με ξανακατέβασαν δύο φορές σε δύο μέρες , δεν το κατάλαβα αυτό) στην Αθήνα για να υπογράψω τα έγγραφα που χρειάζονται σε αυτές τις περιπτώσεις.
Πάντως, μέσα σε όλα αυτά μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι ήρθαν να με χαιρετήσουν πάρα πολλοί εργαζόμενοι της εταιρείας...
Ήταν ίσως η μεγαλύτερη δικαίωση μου, μέχρι τώρα, από αυτή την άθλια ιστορία.Μια ιστορία όχι τόσο δραματική (είμαι σίγουρος ότι έχουν βιώσει ακόμα χειρότερες καταστάσεις από την δική μου, άλλοι εργαζόμενοι...) αλλά γιατί την έζησα τόσο έντονα επειδή μου συνέβαινε για πρώτη φορά, αλλά και επειδή πίστευα ότι δεν θα μου συμπεριφερθούν ποτέ έτσι σε μένα, γιατί είμαι από την φύση μου χαμηλών τόνων.
Ίσως το τελευταίο να θεωρήθηκε και ως μειονέκτημα, ίσως και ως αδυναμία.
Eυτυχώς που υπάρχει όρεξη για να συνεχίσω, και να αγωνισθώ όπως πάντα για την μεγαλύτερη ίσως αξία σε αυτή την ζωή, την ΑΝΘΡΏΠΙΝΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Οι δυο μας...

Και τώρα οι δυο μας...
Την Πέμπτη κατεβαίνω στην Αθήνα αυθημερόν για να μιλήσω με την Διευθύντρια (την συνάντηση την ζήτησε αυτή), και πιθανώς να μου ανακοινώσει και το τυπικό τέλος της συνεργασίας με την εταιρεία και να μου δώσει πια την n;omimh αποζημίωση απόλυσης που αρνούνται πεισματικά...
Τα νεώτερα σε λίγες ώρες λοιπόν...
Υ.Γ. Ούτε ένα βήμα πίσω!!!

Εκδρομή στο βουνό...

Το Σάββατο, κάναμε μαζί με φίλους μια πολύ ωραία εκδρομή στο βουνό στα Άνω Πορόϊα,τα οποία βρίσκονται στον Δήμο Κερκίνης στον Νομό Κιλκίς.
Η φύση καταπληκτική,πολλά τρεχούμενα νερά ενώ υπήρχε η δυνατότηττα να περιηγηθούμε στο δάσος με άλογα.
Δυστυχώς είχαμε την μικρή και δεν μπορέσαμε να ανεβούμε στα συμπαθητικά αλογάκια που υπήρχαν για αυτόν τον σκοπό.
Αποζημιωθήκαμε όμως με τα υπέροχα φαγητά που δοκιμάσαμε, σε ταβέρνα της περιοχής (από τις πολλές που υπάρχουν στο χωριό).
Γενικά το Σάββατο ήταν μια καλή μέρα για όλη την οικογένεια...
Θα το ξαναπροσπαθήσουμε!

Λογοκρισία...

Πολύ ωραία πράγματα...
Η λογοκρισία στο διαδίκτυο σε όλο της το μεγαλείο...
Ο φασισμός είναι πάλι εδώ...

Πως αλλάζει ο καιρός...!

Τι γίνεται τελικά στην ζωή...
Αυτοί που ήθελαν να με εξωθήσουν σε "οικιοθελή" παραίτηση για προσωπικούς λόγους τώρα τους απομονώνουν...
Τελικά η αλαζονεία είναι επικίνδυνη αλλά και μεγάλη παγίδα...
Για όλους μας...

Θρασυδειλία...

Δεν θα ασχοληθώ πολύ σήμερα, γιατί πιστεύω ότι το σημερινό post είναι μία συνέχεια (αλλά και τέλος ίσως...) μιας ιστορίας βρώμικης.
Μια ιστορία (ή υστερία...)κατά την οποία η ανθρώπινη βλακεία βρίσκει τελικά τους εκφραστές της.
Το να θέλουν να σε "διώξουν" από μια δουλειά (χωρίς λόγο...) το βρίσκω και φυσικό.
Το να θέλουν να σε διώξουν όμως, χωρίς να σου δώσουν την αποζημίωση για να μην την χρεωθούν (και λερωθεί η φήμη τους) το βρίσκω τουλάχιστον ηλίθιο...
Νομίζουν ότι ζούμε στον Μεσαίωνα...
Στον Μεσαίωνα ζείτε εσείς,αλλά δεν το έχετε καταλάβει!

Ψωμιάδης...

Έχουν ήδη περάσει δύο μέρες από τις Νομαρχιακές και βουλευτικές εκλογές, και θέλοντας να κάνω μια πιο ήρεμη και ψυχρή αποτίμηση των αποτελεσμάτων που αφορούν μόνο τον Νομό Θεσ/νίκης (για την υπόλοπη Ελλάδα δεν με ενδιαφέρει) μπορώ να πω τα εξής.
Ο Ψωμιάδης είναι ο απόλυτος νικητής (με τις ψήφους και του ΛΑΟΣ βέβαια) με μεγάλη σχετικά διαφορά, σχετικά με τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες (κουμπάροι,επιχειρήσεις της συζύγου,φραπεδόμαγκες κλπ)πριν τις εκλογές.
Τα συμπεράσματα που προκύπτουν-από την δική μου οπτική γωνία-βέβαια είναι ότι τελικά ο κόσμος χρειάζεται τέτοιου είδους πολιτικούς, που να κάνουν το "χαβαλέ" μαζί τους,να "πουλάνε" ψευτομαγκιά σε δημοσιογράφους και πολιτικούς αντιπάλους,να δείχνουν την εικόνα του καλού οικογενειάρχη και τέλος να προκαλούν το γέλιο του κόσμου κάνοντας ότι είναι δυνατόν...
Αυτά είναι τελικά μερικά από τα κριτήρια του κόσμου και με αυτά ψηφίζει...

Αεροδρόμιο (?)...Μακεδονία

Πρόσφατα, και συγκεκεριμένα την περασμένη Δευτέρα χρειάστηκε να μεταβώ αεροπορικώς στην Αθήνα για κάποιες συγκεκριμένες δουλειές και να επιστρέψω την ίδια μέρα.
Ο καιρός ήταν πολύ βροχερός, και δυσχέραινε ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Το άσχημο όμως δεν ήταν αυτό, αλλά η κατάσταση που επικρατεί στο αεροδρόμιο Μακεδονία...
Οι απαρχαιωμένες εγκαταστάσεις στο Check in με πολύ μεγάλο χρόνο αναμονής που έσπαγε τα νεύρα όλων των ταξιδιωτών και που προκαλούσε αλγεινή εντύπωση.
Ανεκπαίδευτοι αστυνομικοί στον έλεγχο χειραποσκεύων.Εδώ θα ήθελα να σταθώ λίγο παραπάνω.Αστυνομικός υπεύθυνος-υποτίθεται- για την ασφάλεια, να μην μπορεί μιλήσει έστω τα στοιχειώδη αγγλικά με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συννενοηθεί με Άγγλο τουρίστα για το αν ο τελευταίος είχε παραδώσειτο κινητό του ή όχι γαι έλεγχο.Δεν θα σχολιάσω το γεγονός ότι όταν ο Άγγλος του είπε ευχαριστώ (αφού μάντεψε επιτυχώς την σκέψη του αστυνομικού, ο αστυνομικός ούτε που του απάντησε.
Το κερασάκι την τούρτα ήταν όμως τα σπασμένα πλακάκια που υπήρχαν στις σκάλες καταά την κάθοδο των επιβατών μετά τον έλεχγο των εισητηρίων-για να πάρουμε τα λεωφορεία-όπου έπρεπε να περπατάς με αρκετή προσοχή για να μην πέσεις από ένα τόσο μεγάλο ύψος...
Το ερώτημα βέβαια που μου έμεινε, χωρίς να βρω την απάντηση ήταν το εξής.
Μήπως τελικά δεν έπρεπε να εισχωρήσουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για να μην χαλάσουμε και την εικόνα της, σε αυτούς που πραγματικά την γνωρίζουν την ζουν και εργάζονται μέσα σε αυτήν...?


Y.Γ. Η φωτογραφία είναι από το αεροδρόμιο της Στοκχόλμης, μην τρέφετε και αυταπάτες...

Ο Νομάρχης....

Όπως θα δείτε στο προφίλ, μου κατοικώ στην Θεσσαλονίκη (με ένα λάμδα παρακαλώ...) και τελευταία ακούω να γίνονται πολλές συζητήσεις για τον Ψωμιάδη και για το πιθανό ενδεχόμενο επανεκλογής του.
Ο κόσμος που παραπονιέται είναι πάρα πολύς,δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσοι είναι.
Επίσης είναι κόσμος όλων (ναι, και από τον χώρο της Ν.Δ.) των πολιτικών αποχρώσεων, που εκφράζονται με τα πλέον αρνητικά σχολια για τον νομάρχη.
Το ερώτημα μου είναι λοιπόν, πώς γίνεται και ο Ψωμιάδης να θεωρείται ο πιθανός μελοντικός για την επόμενη τεραετία νομάρχης (βάση δημοσκοπήσεων πάντα) και πάρα πολύς κόσμος να είναι αρνητικός ως προς το πρόσωπο του...
Και οι πολιτικοί παράγοντες της πόλης τι κάνουν...?
Μήπως η στάση του Ψωμιάδη να "συμφέρει" κάποιους στην θεσσαλονίκη για να αποκομίσουν προσωπικά (πολιτικά) οφέλη...?

Ελλάδα...

Βλέποντας σήμερα το βράδυ τα τελαυταία λεπτά της εκπομπής του Λάκη Λαζόπουλου στον Alpha το Αλ Τσαντίρι Νιουζ, μου έκαναν εντύπωση οι σκέψεις του καλλιτέχνη σχετικά με τα ανάμικτα συναισθήματα που προκαλεί η χώρα μας σε πολλούς από εμάς...
Η αφορμή ήταν η κατάσταση που επικρατεί σε κάποιο ΙΚΑ όπου καινούρια μηχανήματα που είναι έτοιμα για να λειτουργήσει ένα πλήρες ακτινολογικό τμήμα παραμένουν στα κουτιά τους αχρησιμοποίητα.
Θα ήταν παράλογιο βέβαια να μιλήσουμε και για διορισμό ιατρού ακτινολόγου, (εδώ δεν δίνουν την άδεια να λειτουργήσουν τα μηχανήματα...) που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει πολλά περιστατικά, να αποσυμφόριζε τα νοσοκομεία αλλά και να γλύτωνε αρκετό κόσμο από άσκοπες μετακινήσεις και έξοδα...
Ούτε λόγος βέβαια για μια συνάντηση με τους αρμόδιους του ΙΚΑ (πρέπει να ασχοληθούν και με τα γαλακτοκομικά τους...)
Έλεγε λοιπόν ο Λαζόπουλος ότι η χώρα αυτή δίνει τόσες πολλές απογοητεύσεις που σου ρίχνει το ηθικό και πολλές φορές νιώθεις κουρασμένος, αηδιασμένος και έτοιμος να δραπετεύσεις από αυτήν...
Όμως κάθε φορά που βγαίνουμε στο εξωτερικό δεν "βλέπουμε" την στιγμή για να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας,στην Ελλάδάρα μας...
Τα παράξενα αυτά συναισθήματα λοιπόν τα έχω νιώσει και εγώ κατά την πολυετή απουσία μου για σπουδές στο εξωτερικό, όπου πάντα είχαμε στο μυαλό την "Ελλάδα μας", την "πατρίδα μας".
Κάθε φορά όμως που αυθόρμητα γινόταν η σύγκριση με την γενική κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη (τουλάχιστον σε επίπεδο υπηρεσιών) ερχόντουσαν κύματα κατάθλιψης σε συνδυασμό με θυμό.
Στο τέλος δίναμε και μια "ανομολόγητη" υπόσχεση μεταξύ μας να προσπαθήσουμε-έστω ατομικά-να διορθώσουμε την κατάσταση ο καθένας στον μικρόκοσμο του...
Η απογοήτευση μετά την επιστροφή...?
Μεγάλη...

Αξιοπρέπεια

Τι είναι άραγε η αξιοπρέπεια?Ποιος είναι ο σωστός ορισμός ο οποίος μπορεί να αποδοθεί...
Πρέπει πάντως ο ορισμόςαυτός να είναι πολύ υποκειμενικός και σχετικός για τον κάθε άνθρωπο.
Πιθανώς να περιέχει πολλές, και όχι μόνο μία ερμηνεία.Αυτό ίσως να οφείλεται στις διαφορετικές εμπειρίες που έχουμε ζήσει στην ζωή μας και που επηρεάζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά μας.
Ο λόγος που τα γράφω αυτά προέρχεται από διάφορες συνομιλίες που είχα αυτή την εβδομάδα με αρκετούς ανθρώπους όπου συζητούσαμε για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και για το πως αυτή παραβιάζεται για το προσωπικό όφελος (που δεν οδηγεί πάντοτε σε οικονομικά οφέλη).
Απόψεις υπήρχαν πολλές, η ουσία όμως είναι ότι πολλές φορές η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν έχει κανένα ρόλο μέσα στην σύγχρονη κοινωνία στην οποία προσπαθούμε όλοι να επιβιώσουμε...

Κρίσιμη Εβδομάδα...

Κρίσιμη εβδομάδα λιοπόν για την επαγγελματική μου πορεία όπως αναμένεται...
Τα ραντεβού για συνεντεύξεις όλο και πληθαίνουν (θετικό αυτό), αλλά και τι ηθικό μου είναι σε πολύ ψηλά επίπεδα...
Μάλλον θα είναι και η εμπειρία που μετράει ή και η σιγουριά που νιώθω για τον εαυτό μου και τις ικανότητες μου...
Σήμερα πέρασα και από μια μίνι συνέντευξη, από μια κυρία εύρεσης ανθρώπινου δυναμικού.
Αρκετά δυνατή συνένετευξη αλλά οι ερωτήσεις της μπορώ να πω ότι ήταν προβλέψιμες και λίγο προβοκατόρικες...
Την κατανοώ βέβαια γιατί όπως μου είπε, βλέπει πολλά και διαφορετικά άτομα καθημερινά και οι πληροφορίες που παίρνει θα πρέπει να ελέγχονται με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια.
Πάντως είπε ότι θα προωθήσει το βιογραφικό μου (με δική της πρωτοβουλία) σε άλλες εταιρείες.
Υ.Γ. Μου τηλεφώνησαν και μου είπανε ότι με το ψυχομετρικό τεστ που είχα γράψει τα πήγα πολύ καλά και έτσι κανονίσαμε ραντεβού με τον διευθυντή τμήματος...
Υπάρχει πάντως σε όλη αυτή την ιστορία και το κωμικό στοιχείο...

Δεύτερη συνέντευξη της εβδομάδας...

Ήρθε και η δεύτερη συνέντευξη (η οποία ήταν ένα ψυχομετρικό τεστ...) σήμερα.
Εδώ τα πράγματα ήταν πιο "επαγγελματικά"...
Ήμασταν λοιπόν μια ομάδα των 5 ατόμων και συμπληρώσαμε τρία ερωτηματολόγια με διαφορετικό περιεχόμενο κάθε φορά.
Στο πρώτο έπρεπε να κάνουμε μαθηματικούς υπολογισμούς με κομπιουτεράκι -το οποίο μας είχανε πει από πριν να το φέρουμε εμείς- από διάφορους πίνακες, βρίσκοντας ποσοστά που αντιστοιχούν στις ερωτήσεις που ήτανε στο τετράδιο, εννοείται ότι μέσα σε 30 λεπτά κανένας μας δεν απάντησε σε όλλες τις ερωτήσεις, μύλος δηλαδή...
Στο δεύτερο ερωτηματολόγιο έπρεπε να απαντήσουμε σε ερωτήσεις του τύπου σωστό,λάθος ή "χρειάζονται και άλλες πληροφορίες" διαβάζοντας (γρήγορα εννοείται) ένα μικρό κείμενο και από το οποίο μπορούσες να εξάγεις κάποια συμπεράσματα...
Στο τρίτο ήταν απλά ένα ψυχομετρικό τεστ- για να δούνε πόσο ειλικρινής είσαι- με πολλές, ίδιες και ανακατωμένες ερωτήσεις οι οποίες διασταυρώνονταν μεταξύ τους αλλά και με άλλη σειρά...
Τελικά, σκεφτόμουν, σε λίγα χρόνια τι άλλο θα σκεφτούνε για να προσλάβουν οι εταιρείες ανθρώπους...
Μάλλον θα τους ζητάνε προϋπηρεσία σε κάποιο reality....

Πρώτη συνέντευξη της εβδομάδας...

Τελικά πήγα σήμερα για επαγγελματική συνέντευξη...
Ίσως είναι η πείρα που έχω πια στις συνεντεύξεις,ίσως η ψυχραιμία μου σε τέτοιυ είδους καταστάσεις, μπορώ να πω ότι πήγε αρκετά καλά...
Αυτό που μου έκανε όμως εντύπωση ήτανε το γεγονός ότι και οι δύο (ένας άντρας και μια γυναίκα) με ρωτούσανε συνεχώς τον λόγο που θέλω να φύγω από την εταιρεία στην οποία βρίσκομαι...
Βέβαια εγώ ήμουνα ειλικρινής και τα είπα όλα κατά την διάρκεια της συνέντευξης, (σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα) και ίσως και αυτός ήτανε ένας παράγοντας για το γεγονός ότι ένιωθα άνετα και απαντούσα χωρίς άγχος...
Την Παρασκεύη είπε η γυναίκα ότι θα μου τηλεφωνήσει για να με ενημερώσει σχετικά με την έκβαση που θα πάρει (θετική ή αρνητική).
Το εκτίμησα αυτό το τελευταίο και το θεώρησα άκρως επαγγελματική συμπεριφορά από πλευράς τους...
Την Πέμπτη έχω άλλη μία συνέντευξη (αυτή την φορά με ψυχομετρικά τεστ).Θα έχει πολύ γέλιο...

Interview...

Η μαγική λέξη η μετάφραση της οποίας στα αγγλικά θα πει συνέντευξη...
Όχι ότι θέλω να κάνω επίδειξη γνώσεων, αλλά δεν είναι λίγο άτοπη η σημασία της λέξης αυτής...?
Συνέντευξη κάνουν συνήθως οι δημοσιογράφοι σε κάποια σημαίνοντα πρόσωπα που έχουν να "πουν" ή να "δηλώσουν" κάτι το σημαντικό.
Εγώ ο καημένος θα πάω αύριο για να εξηγήσω τους λόγους που θέλω να δουλέψω στην συγκεκριμένη εταιρεία...
Παράξενο που δεν βρέθηκε κάποιος καινούριος όρος να αντικαταστήσει την λέξη "συνέντευξη"...
Ελπίζω να πάνε όλα καλά (που θα πάνε,είμαι σίγουρος)
Καλή μου επιτυχία λοιπόν!

Κυριακή βράδυ....

Κυριακή βράδυ και ήδη κάνω τα πλάνα μου για την εβδομάδα που έρχεται...
Φαίνεται να είναι σημαντική, γιατί θα ακολουθήσουν interviews τα οποία θα κρίνουν και το άμεσο επαγγελματικό μου μέλλον...
Το ωραίο είναι ότι δεν έχω καθόλου άγχος για την έκβαση των συναντήσεων αυτών.
Ποιος ξέρει γιατί...
Ίσως είναι μια ένδειξη ωριμότητας...
Θα δούμε...

Διαφθορά...

Είναι η διαφθορά η ιδιότητα του ανήθικου...?
Τις τελευταίες ημέρες ορμώμενος από τα γεγονότα που ανακαλύπτονται συνεχώς (όχι ότι δεν υπήρχαν,απλά κάποια ανακαλύπτονται τώρα...) αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους στην διαφθορά...
Είναι η μανία για εξουσία,για απόκτηση χρηματικής δύναμης μέσω της οποίας θα έχουν την πολυπόθητη "κοινωνική καταξίωση" ή απλώς πραγματοποίηση κάποιων καταναλωτικών ονείρων...

Εκτός έδρας...

Aύριο θα φύγω για επαγγελματικό ταξίδι σε μια πολύ όμορφη περιοχή της Ελλάδας και συγκεκριμένα στην Αλεξανδρούπολη...
Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν πηγαίνω εκεί νιώθω ότι είμαι στο σπίτι μου,θα δω τους κολλητούς και τα πρόσωπα μου φαίνονται οικεία...
Με λυπεί όμως το γεγονός ότι ίσως θα δω για τελευταία φορά την όμορφη αυτή πόλη...
Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...

Αναζητήσεις...

Αναζητήσεις....
Τι τίτλος και αυτός,γεμάτος μυστικισμό και πολλές φορές ασάφεια...
Ποιος είναι ο λόγος όμως που τα γράφω όλα αυτά (περί αναζητήσεων...) και θέλω να τα δημοσιοποιήσω στηην μπλογκόσφαιρα...;
Είναι από την αναζήτηση μου για μια καινούρια επαγγελματική πορεία εξαιτίας μιας μικρής απογοήτευσης που είχα τελευταία,αλλά και την θέληση για αλλαγή...
Πρώτα όμως θα ήθελα να διηγηθώ μια ιστορία πραγματική που συνέβη (πριν από ενάμιση μήνα) και θα μπορούσε (ίσως) να συμβεί στον καθένα που έχει σχέσεις μισθωτής εργασίας...

Ο Χάρης είναι 37 χρονών,παντρεμένος,δύο υπέροχα κοριστάκια,πτυχίο φαρμακευτικής,δύο ξένες γλώσσες,μεταπτυχιακό και δουλεύει (κατά τις επιταγές της μόδας...) για μία μεγάλη πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία.
Το τμήμα στο οποίο είναι εργάζεται ο Χάρης (και που πήγε πριν από ενάμιση χρόνο, με "μεταγραφή" μεταπηδώντας από μία άλλη μεγάλη πολυεθνική εταιρεία) είναι νεοσύστατο και διοικείται από μία διευθύντρια (Δ) και ένα διευθυντή πωλήσεων (Στ).
Τα προβλήματα στην αρχή πολλά, σχεδόν όλοι καινούριοι στο τμήμα,οι πωλήσεις να πιέζουν αφόρητα ,και η Δ να ξεσπά σε όλους...αλλά ιδιαίτερα σε κάποια άτομα όπως και στον Χάρη...
Οι στόχοι κάποιες φορές εκπληρόνωνταν και κάποιες άλλες όχι...Τι να κάνουμε αυτά έχει η αγορά...
Για την κυρία όμως Δ. όχι,φταίνε πάντα οι άλλοι εκτός από αυτήν...
Ο καιρός περνούσε και ο Χάρης σκεφτότανε ότι δεν θα την βγάλει "καθαρή" με την Δ.,καταλαβαίνει ότι τον έχει βάλει στο μάτι,αλλά ο Χάρης έχει και την οικογένεια,εδν τον παίρνει να "φύγει" έτσι...
Ο Στ. στο μεταξύ ήταν απόμακρος και "άσχετος" και αυτός (καινούριος γαρ στην αγορά...)αλλά με συμπεριφορά χιτλερίσκου, (και δήλωνε και αριστερός τρομάρα του...)πίεζε όσο μπορούσε αλλά πιο πολύ δημιουργούσε προβλήματα στους υφισταμένους του κατά παραγγελία βέβαια της Δ. ...
Στα μέσα Ιουλίου ο Στ. έρχεται στην πόλη του Χάρη για αξιολόγηση εξαμήνου,κάθονται σε μια καφετερλια και μεταξύ άλλων πάνω στο τέταρτο της συζήτησης αφού ο Στ. εκθειάζει τα πλούσια προσόντα που έχει σαν επαγγελματίας ο Χάρης,πόσο σωστός και επιμελής είναι στις υποχρεώσεις του με την εταιρεία του ανακοινώνει ότι...
Στ.: Χάρη, ο προφορικός επιστημονικός σου λόγος δεν βρίσκεται σε ικανοποιητικά επίπεδα και βλέπουμε ότι δεν έχεις κάνει την απαιτούμενη πρόοδο στο διάστημα συνεργασίας...
Το παράξενο είναι ότι στα τεστ που γράγουμε δείχνεις ότι τα ξέρεις,αλλά δε μπορείς να τα πεις...
Για αυτό λοιπόν καλό θα ήταν να ψάξεις να βρεις μια άλλη εταιρεία...
Και μάλιστα σου δίνουμε διορία μέχρι τέλους Οκτωβρίου, δεν είναι και λίγο...
Ο καιρός είναι αρκετός,βλέπεις είμαστε μια ανθρώπινη εταιρεία εμείς Χάρη...
Χάρης: .......
Στ.:Είμαι σίγουρος ότι με τα προσόντα που έχεις θα βρεις μια καλή θέση όπως σου αξίζει...άλλωστε...καταλαβαίνεις....τα πράγματα...σίγουρα...

Δεν συνέχισα την συζήτηση, δεν είχε αξία, μπορώ να πω ότι τον λυπόμουνα κιόλας (σας έχει συμβεί αυτό...;),απλά μόνο τον ρώτησα γιατί δεν μου το είπατε πιο νωρίς (και όχι μέσα στο καλοκαίρι...) έτσι ώστε να έχω περισσότερο καιρό.
Μου απάντησε ότι τον Φεβρουάριο η γυναίκα μου ήτανε έγκυος (λες και θα έψαχνε αυτή για δουλειά...)και δεν ήθελε να με ενοχλήσει (όχι ότι τους έκαμνα μέχρι τότε την δουλειά που ήθελαν...) εκείνη την περίοδο.

Έτσι λοιπόν βγήκα σε αναζήτηση καινούριας θέσης εργασίας μετά από την συζήτηση αυτή.Πίστευα, ότι δεν θα μπορούσε ποτέ αυτό να συμβεί σε εμένα,γιατί πάντα έδινα και δίνω τον καλύτερο μου εαυτό και γιατί δεν θέλω να δημιουργώ προβλήματα στους συναδέλφους και στους πελάτες...
Ήτανε όμως και μια καλή αφορμή για να κάνω μια ενδοσκόπηση μέσα μου και να φιλοσοφήσω τα πράγματα και τις καταστάσεις κατανοώντας ότι με αυτά τα σημάδια (της μοίρας ίσως...) τι πρέπει να κάνω στην μελλοντική επαγγελματική μου πορεία και αναζήτηση...


Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις πρέπει να θεωρηθεί τελείως συμπωματική...

Διακοπές...

Σήμερα είναι η τελευταία ημέρα πριν την έναρξη των "επίσημων" διακοπών μου...
Είμαι τόσο κουρασμένος από την ενασχόληση μου με πράγματα και δουλειές που είχα να τελειώσω αυτέ τις μέρες, που δεν ξέρω πόσο θα κάνω για να επανέλθω σε πιο ήρεμες καταστάσεις...
Πάντως είναι παράξενο...Γιατί να μην κάνουμε τις δουλειές (άσχετες οι περισσότερες...) και μετά τις διακοπές...?
Γιατί να αγχωνόμαστε τόσο...
Μάλλον χρειάζομαι ξεκούραση...!
Στην πανέμορφη Χαλκιδική...
Με την οικογένεια μου φυσικά...
Σας εύχομαι να περάσετε καλά, όλοι σας...

Κούραση....

Τις τελευταίες ημέρες έχω μία μεγάλη κούραση,περισσότερο σωματική παρά ψυχική...
Νιώθω ότι δεν μπορώ να κουνήσω τα πόδια μου,τα βλέφαρα μου σιγοκλείνουν και με κυριεύει μία γενική αποχαύνωση...
Πρέπει να είναι η ζέστη που επικρατεί στην Θεσ/νίκη, που σε συνδυασμό με την υγρασία ο καιρός γίνεται ανυπόφορος...
Υπάρχουν πάντως εναλλάγές στην διάθεση μου, με στιγμές κατάθλιψης πουεναλάσσονται με στιγμές απόλυτης ηρεμίας...
Μάλλον είμαι στο σταυροδρόμι σημαντικών(;) αποφάσεων για την επαγγελματική μου σταδιοδρομία (μεγάλα λόγια...;)
Ποιος ξέρει, ο καιρός θα δείξει...
Υ.Γ. Για το τελευταίο θα πω περισσότερα μιαν άλλη φορά...

Μαγκιά...

Γεια σας ...
Σήμερα το απόγευμα γύρισα από επαγγελματικό ταξίδι (από την Αλεξανδρούπολη) και είπα να ασχοληθώ λίγο με το blog...
Ο λόγος είναι ότι περίμενα με αγωνία αυτά που θα έλεγε σήμερα ο Ζιντάν για το επίμαχο επεισόδιο στον τελικό του Μουντιάλ...
Μετά από όλα αυτά μήπως θα έπρεπε να τιμωρήσουν και τον Ματεράτσι για τα μπινελίκια που του έριχνε σε όλο τον αγώνα...?
Αλλά πάντα έτσι ήταν οι Ιταλοί, αυτοί κατέστρεψαν τον Μαραντόνα και "κόψανε" το ποδόσφαιρο στον Μάρκο Βαν Μπάστεν...
Vergogna...

H xαρά του γονιού...

Εχθές πήγα και είδα την πρώτη γιορτή της στον παιδικό σταθμό, στην οποία συμμετείχε με ενεργό ρόλο (δύο στιχάκια...) η τρίχρονη κόρη μου.
Μπορώ να πω ότι βούρκωσαν τα μάτια σε μια στιγμή βλέποντας την να το διασκεδάζει και να λέει όλο χάρη και τσαχπινιά το ποίημα που της είχανε αναθέσει...
Και εγώ να έχω τραβήξει καμιά 60αριά φωτογραφίες όλος καμάρι, ενώ η γυναίκα μου να "τραβάει" με την βιντεοκάμερα (ήταν από τις ελάχιστες φορές που την χειρίστηκε...) όλο το σκηνικό με τα παιδάκια στην σκηνή...

Αίσθηση κενού...

Σας έχει τύχη κάποια φορά να έχετε την α'ισθηση κενού μέσα σας...?
Να είστε κουρασμένοι πνευματικά, και όχι σωματικά..?
Διαβάζοντας για την επαγγελματική εξουθένωση πρόσφατα για τις εξετάσεις μου στο μεταπτυχιακό, αρχίζω και συνειδητοποιώ ότι τα πρώτα σημαδια τα βλέπω επάνω μου....
Καθόλου παράξενο με τους ρυθμούς και τις απαιτήσεις που έχουμε όλοι μας...
Ελπίζω σε αυτό το τριήμερο να γεμίσω τις μπαταρίες μου,γιατί οι διακοπές θα αργήσουν...

Ημέρα μηδέν...

Σήμερα μάλλον τελειώνει η "δύσκολη" περίοδος που περνούσα τελευταία λόγω εκπαιδευτικών υποχρεώσεων (εξετάσεις για το μεταπτυχιακό δηλαδή...).
Από αύριο και πάλι ο κανονικός (ευτυχώς) ρυθμός...της δουλειάς και ρουτίνας!
Όχι και άσχημα...!

Πίεση και άγχος για τι...?

Από σήμερα λοιπόν και για 3 περίπου εβδομάδες ξεκινάει μια καυτή περίοδος για μένα η οπoία θα έχει πολλές δραστηριότητες...
Η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι (λίγο) σαν μαθητής που ετοιμάζεται να δώσει Πανελλήνιες εξετάσεις.
Ετοιμάζομαι λοιπόν να "δώσω" δύο μαθήματα για το μεταπτυχιακό μου στο ΕΑΠ και έτσι προετοιμάζομαι κατάλληλα (όσο μπορώ βέβαια..) για να περάσω με επιτυχία και αυτή την χρονιά...
Πάντως υπάρχουν στιγμές που έχω αισιοδοξία, και στιγμές που σκέφτομαι ότι δεν θα γράψω τίποτα...
Όλα τα χαρακτηριστικά ενός μαθητή πριν από τις εξετάσεις...
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...
La speranza e' l'ultima a morire...

Άγχος...

Δουλειά,πελάτες,διευθύντρια,προϊστάμενος οικογένεια,φίλοι, νέα τεχνολογία και κοινωνική ζωή...τι ζωή και αυτή!
Γεμάτη υποχρεώσεις και πρέπει,γεμάτη συμβιβασμούς και "ευελιξία"(δηλ.βιασμός προσωπικότητας), είναι δύσκολο τελικά να είσαι ο εαυτός σου...!
Αλλά όταν απελευθερωθείς, ξαναγεννιέσαικαι γίνεσαι ο σκεπόμενος άνθρωπος που πάντα ονειρεύοσουν να είσαι!

Ανθρώπινη κακία...

Τι κάνει άραγε τους ανθρώπους τόσο κακούς, τόσο επιθετικούς έτσι ώστε να θέλουν να σε κατασπαράξουν,να σε ποδοπατήσουν και να εξαφανίσουν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας...
Ποια δύναμη να τους ωθεί σε αυτή την συμπεριφορά...
Η απληστία για το χρήμα...Η προσπάθεια για απόκτηση ακόμη μεγαλύτερης εξουσίας...
Ποιος ξέρει...

Επαγγελματικό ταξίδι...

Αύριο το πρωί θα φύγω για ταξίδι στην Αλεξανδρούπολη,ελπίζω να μην έχει τόση μεγάλη κίνηση...
Πριν, βέβαια θα σταματήσω στην Ξάνθη και μετά Αλεξ/πολη για να διανυκτερέυσω εκεί.
Οι μέρες πλησιάζουν και η γυναίκα μου ετοιμάζεται να γεννήσει...
Ελπίζω όχι τις μέρες που θα λείπω...
Χάρης.
Δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο μικρός Τομάζο είχε αυτό το τέλος... http://http://news.pathfinder.gr/world/news/303270.html