Αμερική Νο 1...

Ήρθε λοιπόν η ώρα για να σας διηγηθώ τις εντυπώσεις από το επαγγελματικό ταξίδι που έκανα μέσα Μαΐου στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Phoenix στην Arizona...

Καταρχήν, πρέπει να ειπωθεί πως ότι έχετε ακούσει για τους Αμερικάνους -αρνητικό φυσικά- δεν είναι προϊόν Αντιαμερικανικής προπαγάνδας και υστερίας...Οι εξηγήσεις θα δοθούν παρακάτω.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή του ταξιδιού. Αναχώρηση -την προηγούμενη μέρα-από την θεσ/νίκη για Αθήνα (θα ήταν υπερβολικό να υπήρχε πτήση απ' ευθείας από την πόλη μας...) και την επόμενη μέρα πτήση για Philadelphia και από εκεί- μετά από τέσερις ώρες αναμονής-την ανταπόκριση για το Phoenix.

Στο Ελ.Βενιζέλος λοπόν οι απαραίτητες διαδικασίες που αφορούν τις πτήσεις για Αμερική. Φυσικά συνεχείς ερωτήσεις σχετικά με την ασφάλεια των πτήσεων. Δηλαδή, αν γνωρίζαμε τα μέτρα που ισχύουν, αν καταλάβαμε ότι κάποιος άνοιξε την βαλίτσα μας (!!),αν ετοιμάσαμε την βαλίτσα εμείς οι ίδιοι και όχι κανένας άλλος (!!!!!)...Επιτέλους μετά από κάποια ώρα επιβίβαση στο αεροπλάνο και τακτοποίηση των χειραποσκευών μας στην διακεκριμένη θέση, την οποία πολύ ευγενικά μας είχε βάλει η εταιρεία για την οποία δουλεύουμε..

Οι αεροσυνοδές ήταν κυρίες- πιστέψτε με -πολύ "περασμένης" ηλικίας, φοβερά ευγενικές και γεμάτες νεέργεια.¨Διαρκώς στο πόδι και έτοιμες να σε εξυπηρετήσουν...Ένα καλό μάθημα για την δική μας ραθυμία και απροθυμία για δουλειά...

Στο αεροπλάνο ένα ζευγάρι Αμερικανών δίπλα μας, κατά την διάρκεια της πτήσης πίνει τουλάχιστον 4 ποτήρια ουίσκι ο καθένας. Τους βλέπαμε και ανακατευόμασταν μόνο με την εικόνα του γεμάτου ποτηριού.

Μετά από οκτώμισι περίπου ώρες πτήσης φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Philadelphia. Ένας αχανές , βρώμικο και πολύβουο αεροδρόμιο. Στεκόμαστε για μισή ώρα περίπου στην ουρά ,για έλεγχο στη βίζα και μετά οι συνηθισμένες ερωτήσεις από τον αστυνομικό,"τι ήρθες να κάνεις στην Αμερική","πού θα μείνεις", τι σεμινάριο θα παρακολουθήσεις" κλπ. Περιττό να αναφερθεί, ότι όλα αυτά ήταν γραμμένα...Στο τέλος, με αυστηρό βλέμμα και ύφος να σου λέει ότι η βίζα θα λήξει αυτόματα μετά από 10 μέρες (τι χαρά και τι ευτυχία για μας...

Ο έλεγχος τελειώνει και μετά παίρνουμε τις βαλίτσες για να βρούμε την ανταπόκριση για Phoenix. Σε μια στιγμή κατά την διάρκεια του ελέγχου προσωπικών χειραποσκευών βλέπουμε τους Αμερικανούς να βγάζουν τα παπούτσια και να κυκλοφορούν ξυπόλυτοι...Τραγικό!Είναι ότι πιο εξευτελιστικό έχω νιώσει...

Έτσι λοιπόν περιμένουμε για άλλες τεσσεράμισι περίπου ώρες στο αεροδρόμιο κάνοντας βόλτες και κοιτάζοντας τους Αμερικάνους (?) ταξιδιώτες. Κάπου όμως - αφού έχουμε τακτοποιηθεί και βρει την έξοδο για το αεροπλάνο- παθαίνουμε ένα είδους πολιτισμικού σοκ...Αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε -εμείς οι λευκοί- μειοψηφία σε σχέση με τους έγχρωμους που κυκλοφορούσαν...Είτε ήταν ταξιδιώτες ,είτε ήταν εργαζόμενοι...Εναι η πρώτη φορά που νιώθεις ότι είσαι από την πλευρά των λίγων , και όχι των πολλών όπως ήσουν μέχρι πριν.Ένα πολύ καλό μάθημα, για να γνωρίζεις πως νιώθουν και οι άλλοι όταν έρχονται στην δική σου θέση.Αυτό που δεν μπορείς να ξεπεράσεις όμως είναι η πολύωρη αναμονή για την πτήση σου...

Mια αναμονή που δεν βλέπεις την ώρα να τελειώσει.Να κοιτάς συνέχεια την οθόνη των αναγγελιών και να περιμένεις την δική σου πτήση...Δεν θα την ξεχάσω ποτέ...

(συνεχίζεται...)

Μποϋκοτάζ...

Διαβάζω λοιπόν σε ανακοίνωση της Γενικής Ομοσπονδίας Καταναλωτών Ελλάδος-ΙΝΚΑ. Συγκεκριμένα είναι σε ένδειξη αντίδρασης για την ακρίβεια...

Κάθε Πέμπτη λοιπόν. Τις επόμενες μέρες δηλαδή, ξεσπαθώστε και βγάλτε τα σπασμένα της Πέμπτης. Να αναπληρώσουν οι επιχειρήσεις και την "χασούρα" από την αποχή από τις αγορές...

Μα, είναι δυνατόν να γίνονται τέτοιου είδους μποϋκοτάζ...; Τι μπορούμε να κερδίσουμε εμείς οι καταναλωτές από μια τέτοια ενέργεια ;Μάλλον τίποτα.

Ίσως ένα μικρό μειδίαμα από τους επιχειρηματίες και την ψευδαίσθηση ότι χτυπήσαμε και αυτή την φορά την ακρίβεια...

Κλειστό λόγω φόρτου εργασίας...

Κλειστό λόγω φόρτου εργασίας λοιπόν...Πνευματικής όμως και όχι σωματικής...

Ποιο από τα δύο είναι χειρότερο, δεν το γνωρίζω.

Προσωπικά θα προτιμούσα το δεύτερο...

Λίγες ημέρες υπομονή...

Λίγες ημέρες υπομονή λοιπόν -για μένα -γιατί το μπλογκ μου έλειψε και δεν θέλω να το βλέπω έτσι ανημέρωτο.

Είναι βλέπετε οι υποχρεώσεις-διπλωματική εργασία για το μεταπτυχιακό οποίες καταναλώνουν ένα μεγάλο μέρος της φαιάς ουσίας σε μεγάλο βαθμό...

Συμβαίνει δηλαδή να θέλεις να γράψεις, αλλά όταν ακουμπάς τα πλήκτρα του υπολογιστή να τα νιώθεις σαν να είναι ηλεκτροφόρα καλώδια...

Σε αναμονή λοιπον...

Αμαλία...

Σήμερα θυμόμαστε την Αμαλία...
Τίποτε άλλο...

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΛΑ

Επειδή η τιμή του γάλακτος είναι 2,69 ευρώ τα δύο λίτρα δηλαδη 916 παλιές καλές δραχμές ποσό που θεωρώ υπερβολικό.Επειδή ανεξάρτητα των διεθνών εξελίξεων οι τιμές του όλο ανεβαίνουν και ποτέ δεν κατεβαίνουν.Επειδή είναι είδος πρώτης ανάγκης.Επειδή δεν θεωρώ οτι πρέπει να δουλεύω σαν σκλάβος όλη μου την ζωή για να προσφέρω στα παιδιά μου μόνο ένα ποτήρι γάλα.Επειδή θεωρώ οτι με κοροιδεύουν.Γιαυτό λοιπόν καλούμε όλους τους αναγνώστες και bloggers σε αποχή απο την αγορά γάλακτος για τρείς μόνο ημέρες 9 με 11 Ιουνίου σαν ελάχιστη ένδειξη διαμαρτυρίας.

Εντυπώσεις από την Αμερική...

Τις επόμενες μέρες θα γράψω όλες τις εντυπώσεις μου, από το επαγγελματικό ταξίδι στην Αμερική.

Απλώς, προσπαθώ να τακτοποιήσω πρώτα κάποιες εκκρεμότητες και μετά να αποτυπώσω τις εντυπώσεις μου με νηφαλιότητα...

Θα ειπωθούν πολλά...

Αριζόνα...

Τις επόμενες μέρες θα λείψω γα επαγγελματικό ταξίδι στην Αμερική, και συγκεκριμένα στην Αριζόνα...

Από εκεί λοιπόν θα έρθουν τα επόμενα σχόλια (αλλά και φωτογραφίες), σχετικά με την καθημερινή ζωή των Αμερικανών πολιτών...

Θα τα πούμε την επόμενη εβδομάδα...

Άλλη μια δοκιμασία...

Άλλη μια δοκιμασία που θα περάσω αύριο και μεθαύριο, για την άδεια άσκησης επαγγέλματος Φαρμακοποιού (τρομάρα μου...).

Μια καθαρή παράνομη κρατική διαδικασία -αφού παίρνεις πανεπιστημιακό τίτλο , τι σχέση έχουν οι περαιτέρω εξετάσεις ? -που ελπίζω τουλάχιστον στο μέλλον να καταργηθεί, λόγω εξομοίωσης εργασιακών συνθηκών στην Ε.Ε.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...

Επτά χρόνια ακρίβειας...

Μία πολύ καλή έρευνα υπάρχει σήμερα στην εφημερίδα Τα Νέα σχετικά με τις ανατιμήσεις που έχουν δεχθεί όλα τα προϊόντα από την ημέρα που μπήκε και επίσημα το ευρώ στην ζωή μας.

Μέχρι και 240% ανατιμήθηκαν τα προϊόντα από το 2001.Βέβαια δεν περιμέναμε την έρευνα της εφημερίδας για να κατανοήσουμε πόσο ακριβή έγινε η "καθημερινή" μας ζωή. Μια ζωή η οποία γέμισε από πολλές-τεχνητές τις περισσότερες φορές- ανάγκες τις οποίες δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε στον οικονομικό τομέα.

Ένας πολύπαθος τομέας στην χώρα μας,όπου ΟΛΟΙ οι πολιτικοί τον επικαλούνται όταν θέλουν να πάρουν οδυνηρά μέτρα,τα οποία θα είναι πάντα σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων, όντας τα εύκολα θύματα σε αυτήν την ιστορία...

Θύματα των οποίων οι μισθοί βέβαια-όπως θα αναρωτηθήκατε- δεν αυξήθηκαν ούτε κατά 40% τα τελευταία 6 χρόνια. Το ερώτημα που προκύπτει είναι "ως πότε...?"

Ως πότε θα ανεχόμαστε όλη αυτήν την μαύρη κωμωδία που παίζεται στις πλάτες μας...?

Οι απαντήσεις πολλές...οι πράξεις?

Kιοτέ(ο)-ψατε για ακόμη μια φορά...

Μάλιστα κύριοι της Ελληνικής Κυβέρνησης (το Κ κεφαλαίο μάλλον αποτελεί ύβρη προς εσάς που διαβάζετε αυτό το post).Για ακόμη μια φορά δείξατε πόσο "κιότηδες " είστε εσείς, και όλοι αυτοί που ασχολείστε με την οικολογική πολιτική...

Μια πολιτική που θα έπρεπε να στοχεύει στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των Ελλήνων πολιτών. Θα έπρεπε να είναι υποχρέωση σας,όπως αρμόζει σε κάθε εκλεγμένο αντιπρόσωπο από τον λαό...

Έτσι λοιπόν μετά τον ΟΗΕ, και η κομισιόν παραπέμπει την Ελλάδα για την μη τήρηση των κανόνων του πρωτοκόλου του Κιότο...O λόγος είναι ότι η χώρα μας δεν έχει ένα αξιόπιστο σύστημα μέτρησης εναέριων ρύπων, με αποτέλεσμα οι μετρήσεις που δίνονταν να είναι τελείως πλασματικές και σε λάθος βάση.

Φαίνεται λοιπόν ότι δεν δόθηκε ΠΟΤΕ η πρέπουσα σημασία για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Ένα θέμα που αφορά όλους τους πολίτες αυτής της χώρας. Η οποία πασχίζει να μπει σε ένα σωστό δρόμο περιβαλλοντικής συμπεριφοράς αλλά και ευαισθητοποίησης σε ένα τόσο σημαντικό θέμα...

Από την άλλη πλευρά υπάρχει και μια κυβέρνηση η οποία πασχίζει να κάνει τα αδύνατα δυνατά, ώστε να ακυρωθούν όλες οι καλοπροαίρετες προσπάθειες για βελτίωση των περιβαλλοντικών συνθηκών, από τη πλευρά πολιτών και αρμόδιων μη κυβερνητικών φορέων...

Συνθήκες οι οποίες χρειάζονται αποφάσεις, σε κεντρικό επίπεδο. Πράγμα δύσκολο βέβαια για την χώρα μας. Βλέπετε είναι πιο εύκολο να αμφισβητούμε την κομισιόν από τους ίδιους μας τους εαυτούς, και να χαρακτηρίζουμε την υπόθεση "προσωπική αντιπαράθεση"...

Ολυμπιακοί αγώνες..

΄Εχει καταλαγιάσει εδώ και λίγες μέρες-όπως γίνεται συνήθως-μετά από την καταιγίδα των πλληροφοριών, σχετικά με το θέμα που προέκυψε με τους αθλητές της Εθνικής ομάδας της άρσης βαρών.Είναι πιο εύκολο τώρα, για κάποιον να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα....

Συμπεράσματα τα οποία για όλους σχεδόν, είναι ίδια και ταυτόσημα.Οι ένοχοι είναι πια γνωστοί-και επίσημα-και μάλιστα έχουν μείνει και ένοχοι στην συνείδηση του κόσμου...

Ο λόγος γνωστός.Η επιτυχία με κάθε κόστος...

Υπάρχουν όμως και κάποιοι λόγοι για τους οποίους δεν θα ήταν κάποιος διατεθειμένος να παρακολούθήσει τους Ολυμπαικούς αγώνες στο Πεκίνο.Άλλωστε το ίδιο κάνει και ο υπογράφων εδώ και οκτώ περίπου χρόνια...

Δεν θα δούμε λοιπόν τους αγώνες, γιατί δεν θέλουμε να παρακολουθήσουμε αγωνίσματα όπου κυριαρχούν οι (απαγορευμένες και επιβλαβείς) φαρμακευτικές ουσίες και όχι ο ανθρώπινος παράγοντας...

Δεν θα δούμε αγώνες όπου η ευγενής άμιλλα, έχει μετατραπεί σε ατελείωτο κυνήγι της επιτυχίας με κάθε δυνατό και αδύνατο κόστος...

Δεν θα δούμε αγώνες που διοργανώνονται από ένα κράτος όπου η ανθρώπινη αξία -και αξιοπρέπεια-βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της κοινωνικής κλίμακας...

Η λίστα αυτή θα μπορούσε να συνεχιστεί περισσότερο...Δεν έχει σημασία όμως πόσοι είναι οι λόγοι, αλλά ποιοι...

Τα υπόλοιπα είναι για εσάς,κάτι παραπάνω θα έχετε να πείτε...

Κράτος...? Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

Πόσες φορές δεν ακούστηκε από τα χείλη -πολιτικών κυρίως -να μιλάνε για το κράτος, για την συνέχεια του, την αξιοπιστία του κλπ...

Πόσες φορές εμείς, οι απλοί πολίτες ακούγοντας αυτά τα λόγια δεν κουνήσαμε απελπισμένοι το κεφάλι αποδοκιμάζοντας τα λεγόμενα τους.Λεγόμενα τα οποία απευθύνονται -κατά την σκέψη αυτών που τα εκστομίζουν-σε πολίτες με πολύ χαμηλό νοητικό επίπεδο...

Για ποιο κράτος μιλάμε κύριοι "άρχοντες"...? Για αυτό το τερατούργημα που έχετε δημιουργήσει όπου κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας και του ισχυρότερου...? Όπου η αναξιοπιστία είναι ο κύριος πυλώνας υποστήριξης του καθεστώτος το οποίο έχετε εγκαθιδρύσει...?

Τα αποτελέσματα όλων αυτών είναι ολοφάνερα.Στον οικονομικό τομέα (ακρίβεια τιμών) συγκλίνουμε διαρκώς-και σε πολλές περιπτώσεις έχουμε ξεπεράσει- όλα σχεδόν τα κράτη της Ε.Ε, ενώ στους μισθούς το χάσμα διαρκώς αυξάνει με τους άλλους εταίρους.Τα υπόλοιπα οικονομικά-δημοσιονομικά στοιχειά είναι σε μια τελματώδη κατάσταση (απλά αναφέρουμε τα πιο κραυγαλέα, και άμεσα κατανοητά στον μέσο πολίτη όπως τις τιμές των προϊόντων)

Στην κοινωνία επικρατεί η τέλεια και διαρκής αποχαύνωση...Μια γενική ακινησία και έκπτωση αξιών(ηθικών και όχι ψευτοηθικολογικών) σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού ιστού...

Τέλος, στην πολιτική ζωή, το απόλυτο κενό, με κατηγορίες να εκτοξεύονται από όλα τα πολιτικά κόμματα για μίζες, δολοπλοκίες και αλόγιστη σπατάλη δημόσιου χρήματος...

Αυτή είναι λοιπόν η δική σας Ελλάδα, και το δικό σας κράτος...Ένα κράτος που αλλιώς το φανταζόμαστε, όπου θέλουμε να ζήσουμε χωρίς την δική σας παρουσία...

Κρατείστε το λοιπόν...εμείς δεν θα πάρουμε!

Σκληρή δουλειά ή γνωριμίες...

Είναι ένα ερώτημα που πολλές φορές-όχι μόνο στον επαγγελματικό χώρο-απασχόλησε αρκετά.Πιστεύω, ότι το ίδιο ερώτημα δημιουργείται και σε πολλούς άλλους ανθρώπους.

Άνθρωποι, οι οποίοι δουλεύουν ¨με τον σταυρό στο χέρι" τηρώντας όσο περισσότερο γίνεται τους ηθικούς κανόνες.Οι οποίοι τις περισσότερες φορές, αδυνατούν να δικαιώσουν τους κόπους τους, εξαιτίας κάποιων "χρήσιμων" γνωριμιών που χρησιμοποιούν κάποιοι άλλοι...

Γνωριμίες που μπορεί να προέρχονται και μέσα από νόμιμες διαδικασίες, αλλά που δίνουν την απαιτούμενη ώθηση για να φτάσει κάποιος γρήγορα και χωρίς κόπο στον στόχο του...

Ένα στόχο που πολλές φορές τον πετυχαίνουμε με δυσκολία,όμως άλλοι τον θεωρούν δεδομένο -χρησιμοποιώντας πάντα τις γνωριμίες-και σίγουρο...

Το σίγουρο πάντως είναι, ότι δύσκολα θα βρεθεί απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα που απασχολεί πολύ κόσμο.Ας ελπίσουμε ότι κάποια μέρα θα την βρούμε...

Blogs, ενημέρωση και μπλογκο-νόμος...

Μεγάλη αναταραχή τις τελευταίες ημέρες στην μπλογκόσγφαιρα, σχετικά με τον επικείμενο νόμο που θέλει να εφαρμόσει η Ελληνική κυβέρνηση, για να "φιμώσει" την φωνή δεκάδων χιλιάδων μπλόγκερς...

Θα είναι βέβαια μια αποτρόπαια πράξη από την πλευρά της, η οποία θα θέσει σε δοκιμασία την Δημοκρατική ευαισθησία των Ελλήνων, στο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης αλλά και της δημιουργικής ενημέρωσης για πολλούς ανθρώπους.

Να σημειωθεί επίσης ότι η τάση αυτή της ενημέρωσης από τα Blogs όχι μόνο διατηρείται σε υψηλά επίπεδα, αλλά διευρύνεται κιόλας με τάση να αντικαταστήσουν με τον καιρό παραδοσιακάμέσα μαζικής ενημέρωσης (εφημερίδες κλπ).Μάλλον αυτό θα ήταν το κυρίαρχο στοιχείο που έκανε όλους αυτούς τους "σοφούς" των ειδήσεων (κυρίως των τηλεοπτικών παραθύρων) για να κυνηγήσουν και να προκηρύξουν την μαζική ανάπτυξη των ιστολογίων...

Παράθυρο αχτίδας είναι όμως η φράση του Νίκου Δήμου σε άρθρο του, στην Καθημερινή της Κυριακής όπου γράφει "από την πρώτη στιγμή της διάδοσής του το Διαδίκτυο ενοχλούσε τις πάσης φύσεως εξουσίες που προσπαθούν να το ελέγξουν. Ευτυχώς αυτό δεν είναι τεχνολογικά δυνατόν. Καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε να λογοκρίνει το περιεχόμενο του Internet – ούτε καν οι ΗΠΑ".

Περισσότερο μοιάζουν, με σπασμωδικές κινήσεις σε καταστάσεις που δεν μπορούν να ελέγξουν και να διαχειριστούν με ωριμότητα και Δημοκρατική ευαισθησία.Μια ωριμότητα που δείχνει -προς το παρόν-η μεγάλη πλειονότητα των μπλόγκερς και αυτή την φορά...

"...και καλούς απογόνους"

Πόσες φορές, δεν έχει ειπωθεί αυτή φράση σε νεόνυμφα ζευγάρια.Με πόση χαρά βγαίνει από τα στόματα συγγενών και φίλων.Ευχές ειλικρινείς, γεμάτες θετική ενέργεια...

Τις δέχονται όμως το ίδιο και τα νιόπαντρα ζευγάρια ?Πάρα πολλοί-πιστέψτε με δεν και λίγοι-σηκώνουν τα χέρια, στην ιδέα της γέννησης ενός παιδιού.Ενός παιδιού που θα φέρει με την σειρά του όχι μόνο έλλειψη χρόνου -σημαντικό για όσους εργάζονται σκληρά- αλλά και επιπρόσθετα οικονομικά βάρη...

Βάρη για τα οποία πολλά ζευγάρια αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα -όχι μόνο για την επιβίωση τους-αλλά και για την ανατροφή κάποιου μελλοντικού παιδιού.Παραθέτω ένα απόσπασμα από τον Ριζοσπάστη όπου λέει :"H φροντίδα και η φύλαξη του 80,5% των παιδιών έως 2 ετών γίνεται από συγγενείς ή άλλα άτομα. Για την ηλικία των 3 έως 5 ετών, το ποσοστό όσων φυλάσσονται από συγγενείς ή άλλα άτομα ανέρχεται στο 56,8%, ενώ μόνο το 7,3% συμμετέχει σε προγράμματα φύλαξης σε σχολείο."

Καταλαβαίνετε λοιπόν σε ποια κατάσταση "κινδυνεύει" να πέσει ένα νέο ζευγάρι...Που προσπαθεί να βγάλει με δυσκολία " τα προς το ζην", και ταυτόχρονα να "πρέπει" -μετά από κοινωνικές πιέσεις-να "μεγαλώσει" την οικογένεια του...

Ίσως φάνηκαν λίγο απαισιόδοξα τα παραπάνω, αλλά είναι η στυγνή πραγματικότητα.Μια πραγματικότητα που για πολλούς γίνεται εφιάλτης, και όχι μια σταθερή βάση για ένα καλύτερο μέλλον...

Κράτος δικαίου...

Τελικά εμείς οι Έλληνες πρέπει να έχουμε μεγάλα αποθέματα υπομονής.Γιατί είμαστε σε αυτή την κατάσταση, και δεν έχουμε επαναστατήσει βάζοντας φωτιά και γκρεμίζοντας τα πάντα.

Όλοι οι κρίσιμοι τομείς στην Ελλάδα είναι σε πλήρη -και το εννοώ-αποσύνθεση. Ο πολιτικός χώρος σε πλήρη απαξίωση, γεμάτος σκάνδαλα (φημολογούμενα και μη),και τους πολιτικούς να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα...

Η οικονομία να διολισθαίνει συνεχώς, με τους αριθμούς να βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με συνθήκες μιας εύρωστης οικονομίας.Με το ασφαλιστικό "προ των πυλών" το οποίο θα είναι η πέτρα που θα μας τραβήξει στον βυθό...

Η κοινωνία σε μια συνολική αποχαύνωση , με τα τηλεοπτικά ριάλιτυς να ζούνε μέρες δόξας στους δέκτες.Να εξαντλείται κάθε ίχνος φαντασίας αποκλειστικά στην δημιουργία παρόμοιων εκπομπών που προωθούν-κατά την γνώμη μου-τον σκληρό -δίχως κανόνες- ανταγωνισμό
ανάμεσα σε συνανθρώπους, και όχι την αλληλεγγύη μεταξύ τους...

Ίσως φαίνονται λίγο απαισιόδοξα αυτά , όμως δυστυχώς είναι η αλήθεια.Υπομονή λοιπόν, ίσως βγει κάτι καλό από αυτή την ιστορία...
Υπομονή...

Στα Τίρανα αδελφές μου, στα Τίρανα...

Ίσως κάποιοι διαβάζοντας τον τίτλο να παραξενευτήκατε.Αν όμως διαβάσετε για αυτό που συμβαίνει στα Τίρανα, σε ρεπορτάζ της Καθημερινής δεν θα παραξενευτείτε καθόλου...

Είναι-η δική μου- μια πολύ φυσική αντίδραση ενός ανθρώπου που έχει μπουχτίσει, βλέποντας τους δικούς μας δημοτικούς-αλλά και πολιτικούς -άρχοντες να σχεδιάζουν, να προκηρύσσουν,να αδρανούν και στο τέλος να μην ενεργούν...

Να μένουν απαθείς , σε μια αιώνια χειμερία νάρκη από την οποία απελπισμένοι -αλλά και κουρασμένοι-εμείς οι πολίτες τους ζητάμε να ξυπνήσουν...

Να ξυπνήσουν για να δουν την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στην καθημερινή μας ζωή.Όπου συναντάμε πλείστες δυσκολίες όλη την ημέρα, χωρίς να βλέπουμε έστω μια αχτίδα φωτός στην άκρη του τούνελ..

Έρεβος και παγωνιά στις σκέψεις, και στο μέλλον μας.
Για αυτό λοιπόν "Στα Τίρανα αδελφές μου, στα Τίρανα..."

Κούραση....

Είναι αρκετά κουραστικές οι μέρες που πέρασαν.Ίσως, φταίει το γεγονός ότι έχω αναλάβει περισσότερες εργασίες ,από ότι τελικά να μπορώ να διεκπεραιώσω...

Μάλλον, θα μπήκα και εγώ στην δίνη του άγχους που σε παρασέρνει, με αποκλειστικό σκοπό να "τα προλάβεις όλα" και "γρήγορα".Χωρίς τελικά να χρειάζεται να τα κάνεις όλα αυτά, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Αυτό το καταλαβαίνεις -κυρίως- όταν έχεις φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, και συνειδητοποιείς ότι δεν κέρδισες και τίποτα το πολύ σημαντικό, ότι θα μπορούσες να το διεκπεραιώσεις σε μεταγενέστερο χρόνο, και με σαφώς μεγαλύτερη άνεση...

ϊσως συμπεριφέρομαι όπως αυτούς που "κορόϊδευα" και "λυπόμουν", όταν τους έβλεπα να χειρίζονται τέτοιες καταστάσεις με παρόμοιο τρόπο.
Ας είναι και έτσι λοιπόν.
Ποτέ δεν είναι αργά...!

Καινούρια αρχή....

Φεύγει λοιπόν σε λίγες ώρες το 2007, και έρχεται -όπως πάντα με τυμπανοκρουσίες-ο καινούριος χρόνος.

Από πολλούς ανθρώπους ακούμε ότι την καινούρια χρονιά θα κάνουν μια καινούρια αρχή, θα προγραμματίσω τα πράγματα διαφορετικά.Περιμένουμε δηλαδή την πρώτη μέρα του χρόνου, για να πάρουμε κάποιες αποφάσεις.Σαν να μην μπορούμε να τις υλοποιήσουμε κάποια άλλη μέρα του χρόνου.

Έχουμε έτσι την ψευδαίσθηση ότιι κάνουμε ένα ξεκίνημα και ότι όλα πια θα αλλάξουν, όλα θα είναι διαφορετικά και τίποτα ίδιο όπως πριν.Στην ουσία να εξαγνίσουμε τα πρόσφατα λάθη μας.Να τα "διαγράψουμε" και να πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων...

Αυτό όμως που μας ξεφεύγει είναι ότι η σημερινή μέρα, είναι μία μέρα όπως οι άλλες.Τίποτα στην ουσία δεν αλλάζει.Μια εντύπωση που δημιουργείται-ίσως τεχνηέντως-για να καλύψουμε κάποια λάθη.Είναι ίσως μια ευκαιρία ...

Καλή αρχή σε όλους λοιπόν...

Χριστουγεννιάτικη φρενίτιδα...

Τέτοιες μέρες, συνηθίζεται να γράφουμε τις κλασικές ευχές μεταξύ μας.Προσωπικά μεγαλύτερη εντύπωση προξενεί, η γενική φρενίτιδα που επικρατεί στις καταναλωτικές συνήθειες.

Είναι γνωστό ότι αυτές τις μέρες,όλοι θέλουμε να περάσουμε με μία σχετική άνεση.Αυτή η άνεση όμως μεταφράζεται σε άγχος και και καταπίεση.Να δείξουμε ότι εμείς κάναμε το πιο "πλούσιο" τραπέζι(τις άλλες μέρες τρώμε Σπαρτιάτικα βλέπετε...), φορέσαμε τα πιο "λαμπερά" ρούχα και γενικά περάσαμε μια πιο "λαμπερή" βραδιά...

Είναι βλέπετε η ψευδαίσθηση που έχουνε ανάγκη να ζήσουν μερικοί, θέλοντας έτσι να ξεφύγουν από την μίζερη καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν καθημερινά.Το αποτέλεσμα είναι όλο αυτό το μαρτύριο, για το κυνήγι της πρόσκαιρης ευτυχίας να το συναντάς σχεδόν παντού...

Στο σούπερ μάρκετ, όπου αλαφιασμένοι καταναλωτές-παίζοντας τα "συγκρουόμενα" με τα καροτσάκια τους-τρέχουν σε όλα τα τμήματα για να βρούνε τον τέλειο "σολομό" (sic!!!), το πιο εκλεπτυσμένο-για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι-κρέας,κρασί "...από τα πιο ακριβά" (έτσι το έχω ακούσει να λένε, άλλωστε πολλές φορές δεν ξέρουν την ονομασία).

Στα καταστήματα ρούχων, όπου ψωνίζουν για τα Χριστούγεννα -και την Πρωτοχρονιά-ενώ οι ντουλάπες τους είναι ήδη γεμάτες από ρούχα, αλλά βλέπετε όταν η "περίστασις το απαιτεί...", πρέπει να δείξουμε ότι είμαστε "λαμπεροί" (έτσι λένε τα περιοδικά μόδας , και όχι μόνο αυτά)

Στο τέλος, η μεγάλη απάτη.Τα καταστήματα παιχνιδιών.Παιχνίδια -αμφιβόλου ποιότητας και πρακτικής-σε απίστευτα υψηλές τιμές, με γονείς προβληματισμένους από τις ψηλές τιμές, αλλά "υποχρεωμένοι" να εκπληρώσουν την επιθυμία του μικρού τους...

Για αυτό πολλές φορές, μετά το τέλος των γιορτών ακολουθεί ένα είδος κατάθλιψης, κατανοώντας ότι ΟΛΑ αυτά που έγιναν ήταν τελικά στιγμές γεμάτες ψεύτικης χαράς και εξαναγκαστικής ευτυχίας.Μένουμε κενοί και αποτελειωμένοι, από το ψεύτικο όραμα που μας έπεισαν ότι θα ζήσουμε,αλλά εμείς φυσικά δεν το ζήσαμε...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ να έχετε...

15 λεπτά αξιοπρέπειας...

Είαναι μία πολύ καλή αρχή αυτή, που προγραμματίστηκε εναντίον της ΔΕΗ. Σήμερα στις 12 το μεσημέρι, καλούμαστε όλοι να κατεβάσουμε τον γενικό διακόπτη για 15 λεπτά.Να κατεβάσουμε λοιπόν τον διακόπτη , και να ανεβάσουμε -έστω και για λίγο - την αξιοπρέπεια μας...

Μια αξιοπρέπεια, που αυτό το αδηφάγο κράτος την έχει καταρρακώσει και ευτελίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό.Επειδή σε θεωρεί σαν την αγελάδα που πρέπει να αρμέγει, δίνοντας όμως την ελάχιστη τροφή για να ζήσει.

Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι με την κίνηση αυτή η ΔΕΗ θα "ζημιωθεί" για αυτά τα 15 λεπτά που δεν θα καταναλώσουμε ηλεκτρικό ρεύμα.Απλά το κέρδος θα είναι ότι θα δυναμώσει και θα γίνει συνείδηση το "ρεύμα" της αντίστασης και της διαμαρτυρίας, απέναντι σε κάθε κρατική αυθαιρεσία.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να εστιάσουν οι διάφορες καταναλωτικές οργανώσεις. Να δημιουργηθεί δηλαδή ένα ισχυρό υπόστρωμα όπου θα μπορέσουν να στηριχθούν χωρίς κλυδωνισμούς και άλλες ενέργειες , ίσως πιο δυναμικές...

Καλή αντίσταση λοιπόν φίλοι συν-καταναλωτές, τα 15 λεπτά που μας αξίζουν ας τα έχουμε σήμερα...

12/12...

Λένε ότι αύριο θα είναι μια κρίσιμη μέρα.Μια μέρα ορόσημο, σχετικά με τις εξελίξεις που δρομολογούνται όσον αφορά το ασφαλιστικό.Το οποίο αφορά πάρα πολλούς, και όχι λίγους.
Αυτοί οι "πολλοί' λοιπόν-όπου μέσα σε αυτούς είμαι και εγώ-είναι που ανησυχούν για το μέλλον τους.Δεν μιλάμε βέβαια για το επαγγελματικό κυρίως μέλλον ,αλλά για την δυνατότητα που θα έχουν στο μέλλον, να μπορούν να παίρνουν μια σύνταξη η οποία να καλύπτει τις στοιχειώδεις ανάγκες που θα έχει ο καθένα ς μας ,όταν θα φτάσει εκείνη η ώρα, να αποσυρθούμε από την ενεργό επαγγελματική δράση...
Το ερώτημα που τίθεται όμως, είναι αν θα έχουμε την ψυχική και σωματική δύναμη να μπορούμε να είμαστε "ωφέλιμοι" και αποδοτικοί στον εκάστοτε εργοδότη-το χρονικό διάστημα- λίγο πριν την σύνταξη έτσι ώστε να κατοχυρώσουμε το δικαίωμα, σχετικά με την συμπλήρωση των απαραίτητων ενσήμων.
Το πιο αξιοσημείωτο του συγκεκριμένου νομοσχεδίου είναι ότι -συνομιλώντας με αρκετούς- συνένωσε διαφορετικές μάζες ανθρώπων από διάφορα κοινωνικά στρώματα, τα οποία δεν είχαν μέχρι τώρα και πολλά κοινά επαγγελματικά σημεία και κουλτούρα.
Ελπίζω λοιπόν όχι τόσο σε μια μαζική απεργία- αυτήντην θεωρώ δεδομένη-αλλά στην κατανόηση των κοινών προβλημάτων που έχουμε όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά και στον κοινό αγώνα για την αντιμετώπιση αυτών.

Beowulf και τρισδιάστατη εικόνα...

Το περασμένο Σάββατο, δόθηκε η ευκαιρία να δω την φημισμένη ταινία Beowulf. Μια ταινία γεμάτη όχι μόνο από ψηφιακά εφέ, (άλλωστε αυτά ποτέ δεν με συγκινούσαν...) αλλά με εικόνα ποιότητας 3D.
Aυτή η εικόνα λοιπόν, δίνει μια φοβερή αίσθηση όσο αφορά την παρακολούθηση της ταινίας.Μια ταινία με σενάριο- σχετικά- προβλέψιμο, επικό και με παγανιστικούς χρωματισμούς σε αρκετά σημεία.
Ένα σενάριο που -ίσως- λίγοι πρόσεξαν, γιατί όλοι σχεδόν αφεθήκαμε στην μαγεία της τρισδιάστατης εικόνας.Έτσι λοιπόν, βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα ήρθαν αυθόρμητα στο μυαλό διάφορες σκέψεις.
Σκέψεις πάνω στο "κλασικό" κινηματογράφο που βλέπουμε μέχρι τώρα (με τα θετικά και τα αρνητικά του) αλλά και στον ¨μελλοντικό" ψηφιακό-τρισδιάστατο κινηματογράφο, που θα κυριαρχήσει-είναι σίγουρο-στα επόμενα χρόνια...
Ίσως είναι παρακινδυνευμένο, να βγάλουμε αυθόρμητα και αυθαίρετα συμπεράσματα τονίζοντας τα υπέρ ή τα κατά.
Αυτό άλλωστε δεν γίνεται σε κάθε τομέα, όπου η τεχνολογία είναι το κυρίαρχο στοιχείο ?Το θεμελιώδες στοιχείο όπου κάθε αντικείμενο, παίρνει διαφορετικές διαστάσεις και μάλιστα σε μικρό χρονικό διάστημα...?
Το σίγουρο είναι ότι ο κινηματογράφος θα αλλάξει, και δεν θα είναι ίδιος με τον τωρινό...
Δεν μένει παρά να περιμένουμε τις εξελίξεις, και να κρίνουμε.

Προσωπικά δεδομένα

Το ερώτημα που κυριαρχεί στις μέρες μας : "Είναι ασφαλή τα προσωπικά μας δεδομένα...?".
Την απάντηση δεν ξέρω ποιος την γνωρίζει...
Οι περισσότεροι πάντως-συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου-πιστεύουν ότι τα προσωπικά μας δεδομένα βρίσκονται σε χέρια -και διαθέσεις- πολλών "διαφορετικών" ανθρώπων, οι οποίοι είναι έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν...
Για χρήσεις τις οποίες δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αλλά ούτε και να αποτρέψουμε.
Ίσως ούτε να ξέρουμε ότι τα "αληθινά" προσωπικά μας δεδομένα, τα χειρίζονται κάποιοι για κάποιους λόγους που δεν θα μάθουμε ποτέ...Να γίνεται δηλαδή η ζωή μας, ένα κομμάτι παζλ... ένα κακόγουστο παζλ με το οποίο θα παίζουν, αλλά και θα το εκμεταλλεύονται σε διάφορες περιστάσεις...
Aυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε ΟΛΟΙ και να προασπίσουμε την προσωπική μας ζωή , αλλά πάνω από όλα την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ μας...

Ασέλγεια στη φύση...

Με την διαδικασία του "κατεπείγοντος", λοιπόν η παραχώρηση 2.600 στρεμμάτων στην περιοχή της Ζαχάρως-όπου υπήρξε ολοκληρωτική καταστροφή, το περασμένο καλοκαίρι από τις πυρκαγιές-για τουριστική ανάπτυξη...
Το γεγονός βέβαια, ότι είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα Natura δεν σήμαινε τίποτα για αυτούς.Ποιοι είναι οι αυτοί...? Το Υπουργείο οικονομίας και Οικονομικών.Είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την τσιμεντοποίηση της περιοχής.Μια περιοχή όπου θα έπρεπε να είναι το πρότυπο αναδάσωσης και για τις υπόλοιπες.
Μάλλον, πρότυπο οικολογικής υποβάθμισης θα γίνει...
Ντροπή τους...!

Καριέρα και ποιότητα ζωής...

Είναι-πιστεύω- από τις χαρές της ζωής, οι συναντήσεις με φίλους τους οποίους δεν βλέπεις συχνά αλλά δεν τους ξεχνάς, και προσπαθείς πάντα να τους δεις και να τα πεις "από κοντά" μαζί τους.
Μια τέτοια συνάντηση υπήρξε λοιπόν το περασμένο Σάββατο, σε ένα από τα πολύ ωραία και χαμηλών τόνων καφέ, που υπάρχουν στην Θεσσαλονίκη.Ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στα προβλήματα που συναντά ο σύγχρονος εργαζόμενος...
Ένα από αυτά, είναι η αφόρητη πίεση που δημιουργεί η εκάστοτε εργοδοσία και ο ελάχιστος χρόνος ως αποτέλεσμα αυτής.Αρκετοί-ίσως- θα συμφωνήσετε με την επισήμανση αυτή, η οποία ζητάει όμως και την δική της εξήγηση.Μια εξήγηση που χρειάζεται να δοθεί περισσότερο στους ίδιους τους εαυτούς μας.
Φτάσαμε λοιπόν στο συμπέρασμα-το οποίο συμπίπτει και με αντίστοιχες θέσεις άλλων συνομήλικων μας-ότι τελικά η "καριέρα" είναι μια ψευδαίσθηση, ένα ψεύτικο όραμα που σε μπολιάζουν στην αρχή ιδίως του επαγγελματικού σου βίου, έτσι ώστε να γίνεις στην ουσία ένας σκλάβος της, παντοτινά υποταγμένος σε αυτήν.Μια καριέρα γεμάτη αμέτρητο άγχος, ατέλειωτες υποχωρήσεις -παραχωρήσεις και ελάχιστο προσωπικό χρόνο...
Το θέμα είναι να το καταλάβει κάποιος -έστω και αργά- και να πάρει τις κατάλληλες αποφάσεις,όπως έκανε και ο συγκεκριμένος φίλος.Λιγότερη δουλειά-χωρίς την μανία της "επιτυχημένου μάνατζερ"-και περισσότερος χρόνος για τους εαυτούς μας...
Τελικά, είναι ίσως μονόδρομος η λύση αυτή για κάθε άνθρωπο που δεν θέλει να χάσει την αξιοπρέπεια αλλά και την αυτοεκτίμηση του.
Σας προτρέπω λοιπόν να πιείτε και εσείς, έναν αντίστοιχο καφέ με κάποιον φίλο.
Τον χρόνο θα τον βρείτε, είμαι σίγουρος...

Εξετάσεις 1ο μέρος,τέλος...

Τέλειωσαν λοιπόν και τα μαθήματα, για το πρώτο μέρος της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος για φαρμακοποιούς...
Υπήρξε επιτυχία ως προς το αποτέλεσμα, η οποία γίνεται ακόμη πιο μεγάλη, αν αναλογιστεί κανείς ότι το διάβασμα έγινε κάτω από αντίξοες συνθήκες...Ο χρόνος λιγοστός (λόγω δουλειάς),η οικογένεια να πιέζει,τα μαθήματα (εργαστηριακά χωρίς καθορισμένη ύλη) σχεδόν άγνωστα...Το αποτέλεσμα είναι όμως που μετράει.
Όμως, δεν θα μπορούσαν να μείνουν ασχολίαστες οι εντυπώσεις, από το Ελληνικό Δημόσιο μπάχαλο που επικρατεί-και σε αυτόν τον χώρο-στις υπηρεσίες της Νομαρχίας αφού εκεί υπαγόμαστε πια διοικητικά.
Καταρχήν, δεν γίνεται ΚΑΜΙΑ ταυτοποίηση των υποψηφίων που καλούνται να δώσουν εξετάσεις.Συγκεκριμένα δεν μας ζητήθηκε ΚΑΜΙΑ φορά η αστυνομική μας ταυτότητα ή κάποιο άλλο Δημόσιο έγγραφο, που να πιστοποιεί τα αληθινά μας στοιχεία.Δηλαδή θα μπορούσε ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ να λάβει μέρος στις εξετάσεις, και να δώσει στο τέλος το δικό μου το όνομα...
Για τα ωράρια τα οποία είχαν ανακοινωθεί, φυσικά και δεν τηρούνταν, θα ήταν παράξενο αν τηρούνταν...
Οι αίθουσες δεν έφταναν -αν και ήξεραν τον αριθμό των υποψηφίων από πριν- οπότε μέχρι και την τελευταία στιγμή ψάχναμε αίθουσες.Φανταστείτε ότι στην ομάδα που ήμουν το γραπτό μέρος το κάναμε ΟΡΘΙΟΙ, και η κόλλα Α4 να ακουμπάει πάνω στον ΠΑΓΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ.
Για τις αλλαγές στα ωράρια, είναι περιττό να πω ότι τις μαθαίναμε από "σπασμένο τηλέφωνο" μεταξύ μας...
Άλλη μια τραγική εικόνα της Δημόσιας διοίκησης σε όλο της το μεγαλείο.
Τελικά αυτή η χώρα πορεύεται όντως, με αυτόματο πιλότο...

Ελάχιστος χρόνος

Είναι αλήθεια ότι οελεύθερος χρόνος μου, είναι ελάχιστος τελευταία...
Η αιτία είναι, ότι διαβάζω για να δώσω στις εξετάσεις για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος (Φαρμακοποιός), με αποτέλεσμα να είμαι συνεχώς πάνω από σημειώσεις και βιβλία...Για τις συγκεκριμένες εξετάσεις-όπως και για τα "κλειστά επαγγέλματα- θα επεκταθώ μιαν άλλη φορά, για να δώσω τις πραγματικές διαστάσεις των συντεχνιών και κλειστών clubs που βασανίζουν τους πολίτες...
Ελπίζω σε μια καλή απόδοση,αλλά και σε περίπτωση που δεν θα υπάρξει θετικό αποτέλεσμα θα ξαναπροσπαθήσω...

Υ.Γ. είναι καταπληκτικό, πως αντιμετωπίζω πια τέτοιου είδους καταστάσεις, σχετικά με τις εξετάσεις.Με περισσότερη ωριμότητα και χαλαρή διάθεση πια...

Πετρέλαιο και ενεργειακή κρίση...

Ορμώμενος, από την απότομη μεταβολή του καιρού-και ακούγοντας κάποιους σχολιασμούς-μου ήρθανε στο μυαλό κάποιες ,απλές κατά την γνώμη μου σκέψεις που ζητάνε-όπως είναι λογικό-και τις αντίστοιχες απαντήσεις τους.
Το πρόβλημα λοιπόν, με την χρήση του πετρελαίου δεν είναι των τελευταίων χρόνων.Ίσως να επιδεινώθηκε αλλά από πάντα υπήρχαν εντάσεις , σχετικά με την τιμή του βαρελιού και για τις επιπτώσεις του στο περιβάλλον.Το ερώτημα λοιπόν, που μου δημιουργήθηκε είναι το εξής : Αφού υπάρχουν τόσες εκμεταλλεύσιμες και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας -ενδεικτικά είναι η αιολική,υδροηλεκτρική ,ηλιακή ενέργεια, βιοκαύσιμα και άλλες μορφές- γιατί πολλές κυβερνήσεις-και ιδιαίτερα η δική μας- δεν θεσπίζει τα κατάλληλα μέτρα για την υποχρεωτική παραγωγή ,διάθεση και χρησιμοποίηση τους από τους πολίτες...?
Στην ουσία,οι πολίτες αυτοί θα είναι οι καταναλωτές από τους οποίους θα έχουν οικονομικά οφέλη, αλλά συγχρόνως και καθαρότερο περιβάλλον για όλους μας...
Ναι, για όλους.Ακόμα και για αυτούς, που προσπαθούν να αποκομίσουν υπερκέρδη από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος ,νομίζοντας ότι θα ξεφύγουν την τελευταία στιγμή και θα μετακομίσουν σε κάποιο άλλο πλανήτη, για να ζήσουν μια δεύτερη καθαρή ζωή...
Ελπίζω να μην πάει το-πονηρό(;)-μυαλό σας,ότι πίσω από όλα αυτά υπάρχουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα...
Δεν θα την δεχόμουνα ποτέ ως απάντηση,άλλωστε εσείς δεν είστε προκατειλημένοι...
Απλά, είμαστε όλοι απηυδησμένοι...
Όλοι μας.

Η εποχή Νταβατζήδων...

Η αφορμή για τον τίτλο, βρίσκεται σε ένα μέρος μιας συνέντευξης-σχετικά με την καινούρια του ταινία με τίτλο "να μου το υποσχεθείς"- που παραχώρησε ο σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα, για το περιοδικό Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 7/10/2007, στον Νίνο Φενέκ Μικελίδη.
Ρωτάει λοιπόν ο δημοσιογράφος: "Μιας και αναφέρθηκε στους Νταβατζήδες, αλήθεια,είναι σήμερα ο καιρός τους;"
Η απάντηση του Κουστουρίτσα : "Ξέρεις, το πρόβλημα σήμερα είναι πως οι νταβατζήδες είναι παντού: στο ποδόσφαιρο, στην πολιτική,στις επιχειρήσεις.Γιατί σήμερα η κοινωνία λατρεύει ως μοναδικό θεό την επιτυχία.Βλέπεις ένα προαγωγό και λες,να ένας πολύ πετυχημένος ιδιοκτήτης μπορντέλου.Η ηθική έχει γίνει σχετική.Θέλησα, πάντως,στην ταινία μου να το παρουσιάσω σαν ένα αστείο"
Όταν διάβασα λοιπόν αυτήν την απάντηση, μου ήρθε στο μυαλό η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα.Η αποθέωση της επιτυχίας, με όποια μέσα και να επιτυγχάνεται.Στο μυαλό, να κυριαρχεί ο γρήγορος πλουτισμός.Ένας πλουτισμός, όμως ο οποίος δεν μπορεί να επιτευχθεί σε πολύ μικρό διάστημα,αλλά και για πολλούς δεν θα έρθει ίσως ποτέ...
Εκεί λοιπόν έρχεται, η κατάπτωση της ηθικής, μιας ηθικής που συνδέεται με τις ανθρώπινες αξίες, την προσωπική μας αξιοπρέπεια και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο μας.Το χειρότερο βέβαια, είναι ότι η νοοτροπία αυτή τείνει να νομιμοποιηθεί και να γίνει καθεστώς, στην καθημερινή μας σκέψη, να μας αλλοτριώσει και να γίνουμε και εμείς "στρατιωτάκια" της συγκεκριμένης ιδεολογίας.Στην ουσία, να γίνουμε οι ακραιφνείς υποστηρικτές των νταβατζήδων, με κρυφό όνειρο να μεταλλαχτούμε και εμείς, σε κάποια στιγμή-αν όχι, ίδιοι τουλάχιστον- σε "μικρούς νταβατζήδες"...
Πόσες φορές λοιπόν, δεν κάναμε και εμείς παρόμοιες σκέψεις, όπως αυτές που ανέφερε ο Κουστουρίτσα...
Πόσες φορές όμως, κατακρίναμε τους νταβατζήδες...?
Ελπίζω τις περισσότερες...

Ελεύθερος επαγγελματίας...

Σε συνέχεια λοιπόν του προηγούμενου post ήρθε η στιγμή να πω, ποια πρέπει να είναι η επιλογή κάποιου που πρέπει να δουλέψει για να βγάλει τα προς το ζην...
Η επιλογή θα πρέπει να είναι -κατά την γνώμη μου πάντα-του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ. Ήδη από το επίθετο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, μπορεί κάποιος να κατανοήσει γιατί θα έπρεπε κάποιος να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα.
Ας προσπαθήσουμε όμως, να καταγράψουμε τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία , αρχίζοντας από τα δεύτερα.
Έλλειψη χρόνου, ίσως το πιο σημαντικό από όλα. Γίνεσαι όντως -τις περισσότερες φορές-"σκλάβος" της δουλειάς σου, δεν έχεις καθόλου προσωπικό χρόνο, αλλά ούτε και την ευχέρεια να περάσεις κάποιες στιγμές , τις οποίες θα σε χρειάζεται η οικογένεια σου-αλλά και τα αγαπημένα σου πρόσωπα- μαζίτους.Είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα.Επίσης είναι και ο παράγοντας εφορία, γνωστό σε όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες ότι το κράτος-μέσω της εφορίας- για κάποιους άγνωστους (;) λόγους (που δεν θέλω να μπω στον κόπο να αναλύσουμε) αποκτά μία "συνεταιρική" σχέση μαζί σου, χωρίς βέβαια να σε ρωτήσει κανείς, αν το θέλεις.Για κάποιο παράξενο (;) λόγο ο "συνεταιρισμός" απενεργοποιείται όταν υπάρχει παθητικό στο οικονομικό σκέλος (γιατί άραγε...;)
Στα θετικά είναι η μεγαλύτερη οικονομική ευρωστία που έχει ένας ελεύθερος επαγγελματίας-σε σχέση με έναν μέσο μισθωτό-το οποίο δίνει (ας το παραδεχτούμε τελικά) μία "ασφάλεια" και μια άνεση, για να κάνεις κάποια πράγματα που σου αρέσουν.Ίσως να το θεωρήσετε αυτό, σαν "ωδή προς τον καταναλωτισμό", αλλά πόσοι από εμάς δεν θα ήθελαν να έχουν περισσότερα χρήματα για προσωπικές μας ανάγκες-όποιες είναι αυτές-και όχι για να σώσουμε κάποια παιδάκια που πεθαίνουν από την πείνα σε μια ξεχασμένη Αφρικανική χώρα.Ο πιο σημαντικός όμως παράγοντας είναι η "σιγουριά" που έχεις ότι θα μπορείς να πάρεις έστω σύνταξη από την δουλειά που είναι δική σου, ότι θα δουλεύεις χωρίς να πλανάται από πάνω σου απειλητικά η μεγάλη σπάθα της απόλυσης (έχω βλέπετε, και προσωπική εμπειρία...).
Τελικά, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι καλύτερα είναι να είσαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ, με προϋπόθεση βέβαια να θέλεις να δημιουργείς και να μην καθησυχάζεσαι, αλλά να διατηρείς "ανοιχτούς " τους ορίζοντες της σκέψης σου. Να είσαι πάντα έτοιμος για αλλαγές, που ίσως να σε κάνουν να βελτιώσεις όλους τους τομείς που αφορούν την δουλειά σου.
Θα μπορούσε κάποιος να γράψει και άλλες σκέψεις, πάνω στο συγκεκριμένο θέμα-σωστές και λανθασμένες-γιατί είναι πολύπλοκο, αλλά και απλό μαζί.Το σίγουρο όμως, είναι ότι πάντα θα είναι στο μυαλό μας και αντικείμενο συζήτησης για πολλούς.

Μισθωτός ή ελεύθερος επαγγελματίας...;

Πόσες φορές δεν το έχουμε εμείς οι μισθωτοί αυτό το ερώτημα.Είναι αλήθεια ότι βασανίζει πολλούς, και γίνεται όλο και πιο πιεστικό ιδίως σε στιγμές έντασης με τον προϊστάμενο ή με κάποιο δύστροπο πελάτη...
Σε φτάνουν σε ένα σημείο όπου -τις πιο πολλές φορές- έχεις δώσει και την ψυχή σου στην δουλειά αλλά η ανταμοιβή- όχι μόνο η υλική αλλά και η ηθική- είναι μηδαμινή.Τότε, επανέρχεται λοιπόν το βασανιστικό αυτό ερώτημα...
Αν όμως καθίσεις και μιλήσεις, με αρκετούς ελεύθερους επαγγελματίες θα σου πουν οι περισσότεροι, "κάτσε στα αυγά σου καημένε...", και μετά θα σου αραδιάζουν όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά, με κυριότερο ίσως την έλλειψη χρόνου στην προσωπική τους ζωή...
Η απάντηση βέβαια-ενός μισθωτού- είναι ότι τουλάχιστον για τον ελεύθερο επαγγελματία, είναι πιο σίγουρο ότι θα πάρει την σύνταξη του ενώ ένας μισθωτός-χάριν ασφαλιστικού-είναι σχεδόν αδύνατον ότι θα μπορέσει να επιζήσει, στην ολοένα και πιο απαιτητική αγορά εργασίας.
Μια αγορά αδηφάγα, που συνεχώς σε πιέζει να δουλεύεις με ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς, αντιστρόφως ανάλογοι των ανθρωπίνων...
Δύσκολη η απάντηση, θα μπορούσε να πεις κανείς.Αν όμως, έχεις ξεκαθαρίσει τι θες από την ζωή σου τότε τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Η συνέχεια, στο επόμενο...

Ρουτίνα...

Σίγουρα όλοι μας-λίγο ή πολύ- σε κάποια στιγμή της επαγγελματικής μας ζωής, έχουμε αισθανθεί στο πετσί μας την ρουτίνα που δημιουργεί η καθημερινότητα.
Μια καθημερινότητα, που επαναλαμβάνεται άλλοτε με αργό βασανιστικό τρόπο και άλλοτε με πολύ γρήγορους ρυθμούς.Ρυθμούς τους οποίους δύσκολα μπορούμε να ελέγξουμε, γιατί γινόμαστε δέσμιοι τους.Είναι η ρουτίνα λοιπόν, που καταλαμβάνει το μυαλό μας και που μας κάνει να αισθανόμαστε ανικανοποίητοι και κενοί...
Πολλές φορές μάλιστα- ενώ έχουμε κάνει κάποια σημαντικά πράγματα-μας δημιουργείται η αίσθηση της αδράνειας.Μιας αδράνειας ψεύτικης και παραπλανητικής συνάμα.Που σου "ρίχνει" αρκετές φορές την διάθεση, και σου βγάζει αρνητικά συναισθήματα...
Από την άλλη πλευρά είμαστε-όλοι μας λίγο ή πολύ- ανικανοποίητοι.Ανικανοποίητοι και απαιτητικοί με τους εαυτούς μας , με την οικογένεια μας αλλά και με την κοινωνία ολόκληρη.Η λύση δεν μπορεί τόσο εύκολα να βρεθεί, αν και τα αίτια είναι γνωστά. Ο καταναλωτισμός, η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα πράγματα και οι καταστάσεις, η πίεση για "άμεση επιτυχία" που έχει δημιουργηθεί, τεχνηέντως από πολλές πλευρές.
Απλά, πρέπει κάποιος να κάνει την δική του ενδοσκόπηση και να δει ξεκάθαρα, ποια είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή...
Προϋπόθεση βέβαια όλων αυτών, είναι να βρεθεί ο πολύτιμος χρόνος για να τα σκεφτεί κάποιος όλα αυτά με την ησυχία του, και να τα συνειδητοποιήσει με καθαρό μυαλό και ηρεμία...
Ελπίζω -και εύχομαι- να βρείτε τον δικό σας πολύτιμο χρόνο...

Έρχονται...

Σε λίγες ώρες, θα ξέρουμε λοιπόν τα αποτελέσματα...Αγωνία για πολλούς , αλλά όχι για μένα πάντως.
Για αυτούς που ελπίζουν σε ένα μεγάλο ή μικρό ρουσφέτι, σε κάποια μονιμοποίηση-νομιμοποίηση αλλά και σε κάποιους που έχουν κατάλοιπα από άλλες πιο φανατισμένες εποχές...
Εποχές όπου κυριαρχούσαν οι ιδεολογικές διαφορές, και όχι οι διαφορές μεταξύ του επιτοκίου της ΕΚΤ και του Ελβετικού φράγκου στα στεγαστικά δάνεια...
Αυτή είναι η υπάρχουσα κατάσταση στην Ελληνική κοινωνία.Θα κερδίσει ο Γιώργος ή ο Κώστας-μα καλά τόσο οικείοι τους φαίνονται-έχει πολύ λίγη σημασία...
Σημασία έχει ότι την Δευτέρα εγώ , εσύ και εμείς θα πάμε στις δουλειές μας για να κυνηγήσουμε τους στόχους μας...
Αλλά και για να μάθουμε, αν αυξήθηκε το επιτόκιο στο στεγαστικό μας δάνειο...

Αθήνα...

Αναχωρώ αύριο λοιπόν-όχι με μεγάλη προθυμία - για την Αθήνα, για επαγγελματικούς λόγους. Θα μείνω μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου...
Αρκετός χρόνος θα έλεγα -περίπου μία εβδομάδα-μακριά από την οικογένεια μου.
Δεν πειράζει όμως,θα περάσει γρήγορα.
Πιστεύω να βρω λίγο χρόνο, να πάω σε ένα Ίντερνετ -καφέ για να μαθαίνω νέα...
Σε μια εβδομάδα λοιπόν.

Χάρης.

Videos...

Ίσως, από τα καλύτερα στο You Tube...

Σε εσένα μιλάω, αγαπητέ ψηφοφόρε...

Χαίρετε αγαπητέ.
Ναι, σε εσένα μιλάω αγαπητέ ψηφοφόρε των δύο μεγάλων κομμάτων.Ναι, σε εσένα που τρέχεις για τον ΔΙΚΟ σου βουλευτή-λες και θα εκλεγεί μόνο από τις δικές και των συγγενών σου ψήφους-που πίνεις νερό, στο όνομα του...
Ορκίζεσαι μάλιστα, ότι αυτός είν9α καλό παιδί(!!!)-ας είναι και πάνω από 70 χρονών- δεν είναι σαν τους άλλους.Άλλωστε αυτός, δεν αγόρασε το τελευταίο μοντέλο Mercedes ή BMW, όπως οι "άλλοι", οι οποίοι μπορεί να είναι και στο δικό του κόμμα.Θα είναι πάντα οι άλλοι...
Λοιπόν, σου πέρασε η θλίψη για τα αποκαΐδια και τους νεκρούς των πυρκαγιών;Βλέπεις και στην τηλεόραση και αναρωτιέσαι... "τι τυχεροί άνθρωποι οι πυροπαθείς"...Θα πάρουν και 3.000 ευρώ αμέσως!Τι άλλο θέλετε λοιπόν...Να τους ξαναχτίσει και τα σπίτια ο "Μεγάλος"...;
Όχι, αυτό δεν γίνεται.Άλλωστε χέρια έχουν, μαθημένοι είναι αυτοί από τέτοια-και ενδόμυχα "ποιος ξέρει πόσα άλλα, θα πάρουν..." -θα τα κάνουν όλα όπως ήταν από την αρχή.
Υπό έναν απαράβατο όρο...
Να "νικήσει" ο Μεγάλος τους...να "βγει" και ο "δικός" τους.Τι να το κάνεις αν δεν βλέπεις τον "μέντορα" στην βουλή μέσα από τα τηλεοπτικά πλάνα...και ποιος ξέρει σε κανένα υφυπουργείο...
Εχεις και μια κορούλα να τακτοποιήσεις-συγνώμη που το άφησα για το τέλος- στο Δημόσιο , για αυτήν αγωνίζεσαι τόσο καιρό, που είσαι στο κόμμα...Τι διάολο, οι άλλοι έχουν "βολέψει" και τις γκόμενες τους, εσύ το Μαράκι δεν θα μπορέσεις...
Μην ανησυχείς...έχεις τον "δικό" σου.
Για ένα πράγμα μόνο να ανησυχείς...μήπως την επόμενη φορά είσαι ΕΣΥ ο πυροπαθείς (...και δεν προλάβεις να "βολέψεις¨το Μαράκι...)

Τετάρτη 29/08/2007...

Οργή...

Σε αντίθεση με πολλούς-και από την πρώτη στιγμή- δεν ένιωσα θλίψη , αλλά ΟΡΓΗ...
Ναι, και μάλιστα μεγάλη , ατελείωτη...
Δεν θέλω να γράψω άλλο...
Φτάνει!

Τι δεν θα κάνω μέχρι τις εκλογές...

Ήρθαν λοιπόν και αυτές οι εκλογές.Τις περιμέναμε βέβαια, αλλά ίσως θέλαμε να ξέρουμε και ποια ήταν η πραγματική αιτία, που τις προκήρυξε ο πρωθυπουργός...
Προσωπικά, το κλίμα που επικρατεί μου είναι από αδιάφορο έως βαρετό.Αποφάσισα λοιπόν, να γράψω κάποια πράγματα που δεν θα κάνω, μέχρι τις εκλογές.
Δεν θα βλέπω τα δελτία των οκτώ-όπως και δεν τα βλέπω και τώρα- για να μου προκαλούν αηδία οι σκυλοκαυγάδες των πολιτικών...
Δεν θα κοιτάξω τις δημοσκοπήσεις, άλλωστε όποιος και να κερδίσει από τους δύο η πολιτική που θα ακολουθήσουν θα είναι ίδια, με διαφορετικές χρωματικές πινελιές.
Δεν θα πάρω ούτε ΕΝΑ προεκλογικό πρόγραμμα-ιδίως των μεγάλων κομμάτων-αφού δεν θα τηρήσουν ούτε το 5% από αυτά που γράφουν...
Δεν θα παραστώ σε προεκλογική συγκέντρωση-ποτέ δεν το έκανα άλλωστε-βουλευτή δεχόμενος πρόσκληση κάποιου παρατρεχάμενου του, έτοιμος να του εξομολογηθείς το προσωπικό σου πρόβλημα, και να το προωθήσει στον "μεγάλο".Συγκεντρώσεις τέτοιου είδους, γίνονται με ατελείωτα τραπέζια καλυμμένα με δεκάδες εδέσματα,πολιορκούμενα από ατέλειωτα κοράκια...
Δεν θα επηρεαστώ από καμιά εφημερίδα, δημοσίευμα ή φήμη από εκείνες που συζητιούνται- από έγκυρους "ειδήμονες"-στα καφενεία, μπαράκια, καντίνες,πάρκα και σουπερμάρκετς...
Η λίστα με τα Δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί, με ακόμη πιο πολλά...καλύτερα όμως να σταματήσω εδώ.
Τα υπόλοιπα δεν τα αφήνω σε εσάς...

Νεοελληνικός (Καλοκαιρινός) Πολιτισμός...

Στο σύντομα χρονικό διάστημα, που ήμουνα στην Θάλασσα με την οικογένεια μου, παρατήρησα αλλά και έγινα μάρτυς, αρκετών περιστατικών, που δείχνουν την απεριόριστη νεοελληνική βλακεία που μας κατακλύζει...
Είμαι λοιπόν στην παραλία, κάτω από την ομπρέλα, και δίπλα κάθονται δύο "μπαμπάδες" με τα παιδιά τους.Σε κάποια στιγμή, περνάει ένας πλανόδιος πωλητής με λουκουμάδες.Τα παιδιά εν τω μεταξύ είναι στην θάλασσα και κάνουν το μπάνιο τους, αλλά στα ρηχά. Δηλαδή μερικά μέτρα από την ακτή...Οι καλοί "μπαμπάδες" λοιπόν, αγοράζουν από ένα λουκουμά για τα-υπέρβαρα μεταξύ άλλων- παιδιά τους, και εκεί αρχίζει το δράμα...
Αφού λοιπόν πληρώσουν τον πωλητή, προσπαθούν να φωνάξουν τα παιδιά-με τον παρακάτω τρόπο- για να τους φάνε , με στεντόρεια φωνή, και κοιτώντας προς τα παιδιά που απορροφημένα από το παιχνίδι τους, έπαιζαν αμέριμνα στην παραλία, εκείνη την στιγμή...
-Εεεεεεεεεε.....λουκουμάδες...εεεεεεεεεεεεεε....λουκουμάδες... (ακολουθούν δευτερόλεπτα ησυχίας).
-Εεεεεεεεεε.....λουκουμάδες είπα...εεεεεε.....λουκουμάδες, είπα... (απτόητα τα παιδάκια...).
-Ρεεεεεεεεε.....λουκουμάδες....ρεεεε.....λουκουμάδες.... (με ακόμα πιο δυνατή φωνή)
Στο τέλος τα παιδιά γύρισαν τα κεφάλια τους και κατάλαβαν ότι οι στοργικοί τους "μπαμπάδες", είχανε αγοράσει λουκουμάδες για αυτούς...
Ηθικό δίδαγμα...?
Τα παιδιά στην Ελλάδα δεν έχουν όνομα...
Με ένα Ρεεεεεεεεε , είσαι εντάξει, θα σε ακούσουν στα σίγουρα...

Διακοπές για όλους...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή, να κάμω και εγώ τις διακοπές μου...
Πρώτα στην Χαλκιδική, μέχρι τις 09/08, και μετά από 10/08 έως 15/08 στην Ρώμη...
Εύχομαι σε όλους, καλές διακοπές γεμάτες ξεκούραση, με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, πάντα μαζί τους

Life style και ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Πριν από λίγες μέρες, βρέθηκα σε ένα βενζινάδικο όπου είχα πάει, για να πλύνω το αμάξι.Πολλοί θα γνωρίζετε, ότι ο χρόνος αναμονής για το πλύσιμο του αυτοκινήτου είναι (ή φαίνεται..) ιδιαίτερα μακρύς. Ίσως, γιατί δεν δίνουμε και τόσο πολύ σημασία στην συγκεκριμένη ενέργεια, ίσως επειδή το θεωρούμε ανιαρό...
Το θέμα όμως, δεν είναι αυτό.Απλά, κατά την διάρκεια της αναμονής έπεσε το μάτι μου, σε ένα σωρό από περιοδικά.Μερικά ήταν για αυτοκίνητα αγωνιστικού τύπου, και άλλα τύπου Life style (δεν τον κατάλαβα ποτέ αυτόν τον όρο...). Επειδή όμως έχω μια ιδιαίτερη σχέση- γενικά με τα περιοδικά και με τον γραπτό λόγο,τρελαίνομαι να τα διαβάζω- άρχισα να τα ξεφυλλίζω ένα προς ένα...
Ιδιαίτερη εντύπωση όμως, μου έκανε ένα τοπικό (τύπου life style) περιοδικό της πόλης μας, και συγκεκριμένα οι τελευταίες του σελίδες,οι οποίες ήταν αφιερωμένες σε στυλιστικές (απλές!!!) προτάσεις, ακολουθούμενες από διάφορα λουσάτα πεντάστερα ξενοδοχεία με υπέροχες φωτογραφίες...
Θα ήθελα να σταθώ όμως στο χρηματικό αντίτιμο, που έπρεπε να πληρώσεις για να αποκτήσεις κάποια ρούχα...Σχεδόν 800 ευρώ, για να ντυθείς- κατά τα πρότυπα τους-όπως "αυτοί¨επιθυμούν...
Ναι,800 ευρώ...
Και εγώ ρωτάω... Πώς να αισθανθεί κάποιος, που -μετά βίας- αμοίβεται και "φυτοζωεί" με 650 ευρώ...Το χειρότερο βέβαια είναι ότι ξέρει, πως δύσκολα θα ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση, ότι δεν υπάρχει μέλλον για αυτόν...
Άνθρωποι χωρίς όραμα, άνθρωποι που ισοδυναμούν με ένα ολόκληρο κενό, με συνεχώς σκυμμένο το κεφάλι...
Γιατί κύριοι "υπεύθυνοι" ( ανεύθυνοι), του συγκεκριμένου τμήματος του περιοδικού, δεν υπολογίζετε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και προβληματισμό-των εν δυνάμει μάλιστα- αναγνωστών σας... Μάλλον τους τιμολογείτε πολύ φτηνά, ίσως να τους προορίζετε και για τα ανθρώπινα στοκατζίδικά σας...
Τώρα ξέρω, τι θα κάνω την επόμενη φορά, που θα πάω για να μου πλύνουν το αυτοκίνητο...Θα διαβάσω για την Φόρμουλα ένα... τουλάχιστον εκείνοι είναι πιο ειλικρινείς.

Μάλλον...

Μάλλον, έτσι θα είναι...
Στην Ελλάδα, οι εταιρείες (Ελληνικές και πολυεθνικές) προσλαμβάνουν σχεδόν πάντα ανθρώπους, με λιγότερα προσόντα από τους προϊσταμένους, ενώ στο εξωτερικό προσλαμβάνουν σχεδόν πάντα ανθρώπους με περισσότερα προσόντα από τους προϊσταμένους...
Μπορεί να κάνω και λάθος (για την κατάσταση που επικρατεί στο εξωτερικό, αν και έζησα 7,5 χρόνια στην Ευρώπη), αλλά για την Ελλάδα είμαι σχεδόν σίγουρος. Μετά από οκτώ χρόνια εργασιακής εμπειρίας για πολυεθνικές εταιρείες έφθασα σε αυτό το συμπέρασμα...
Δεν πρέπει ΠΟΤΕ να δείχνεις ότι ξέρεις κάτι παραπάνω από αυτούς -πράγμα λογικό για τους νοήμονες, δεν μπορούμε να τα γνωρίζουμε όλα- γιατί αισθάνονται την ανασφάλεια να τους κυριεύει. Το αποτέλεσμα είναι, να γίνονται επιθετικοί, ειρωνικοί και να σε αμφισβητούν συνεχώς...
Δηλαδή με λίγα λόγια, έχεις μπει στο στόχαστρο τους. Στην καλύτερη περίπτωση θα σε παροπλίσουν, στην χειρότερη...
Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις, αλλά είναι λίγες...ελάχιστες...Δύσκολα, τις βρίσκεις.
Υπομονή λοιπόν και μάτια ανοιχτά, και αυτιά ακομη περισσότερο για να ανακαλύψουμε αυτές τις περίφημες εξαιρέσεις...
Έτσι δεν είναι...?
Μάλλον, έτσι θα είναι...

Παλιά φρουρά...

Πόσες φορές, δεν μας έχει τύχει να συνεργασθούμε με ανθρώπους που έχουν μεγάλη εμπειρία στον εργασιακό βίο...
Ανθρώπους οι οποίοι έχουν ζήσει αρκετές "καταστάσεις", έχουν δει πολλές αλλαγές - θετικές και αρνητικές- και που έχουν πάντα να σου διηγηθούν, κάποια αξιοσημείωτα γεγονότα (με κάποιες υπερβολές μερικές φορές...) τα οποία προκαλούν έκπληξη...
Προσωπικά, σέβομαι αυτούς τους έμπειρους συναδέλφους.Γενικότερα σέβομαι τους μεγαλύτερους.Η θεωρία μου είναι ότι μπορείς να κερδίσεις από αυτούς,και μόνο από την "καλημέρα" που λένε, όχι μόνο σε εμένα , αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο...
Μου αρέσει ειδικότερα, όταν τους παρατηρώ στον χώρο της δουλειάς.Τις κινήσεις τους , το λεξιλόγιο τους, τις εκφράσεις και τους μορφασμούς του προσώπου τους. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πολύ φιλοσοφημένοι, έχουν φτάσει σε κάποιο σημείο όπου γνωρίζουν και οι ίδιοι-αν δεν τους το κάνουν γνωστό "άλλοι"- ότι δεν θα προχωρήσουν παραπέρα, και περιμένουν απλά το τελευταίο σφύριγμα για τα αποδυτήρια...
Εκεί, όπου θα αλλάξουν την ενδυμασία που τους "πλάκωνε" για πολλά χρόνια, να κρεμάσουν τα παπούτσια τους , αλλά και να αλλάξουν συνήθειες,καθημερινές σκέψεις.
Μια αλλαγή δύσκολη, μα συνάμα λυτρωτική...
Για αυτούς, αλλά και για τους οικείους τους...

Όλοι φοράμε, πράσινα σταράκια...?

Αφορμή για το post είναι η περίπτωση του φοιτητή, που "συνελήφθη" να φορά πράσινα σταράκια. Τα παπούτσια αυτά που χρησιμοποίησε η αστυνομία, σαν αποδεικτικό στοιχείο (!!!), για να ενοχοποιήσει τον άτυχο φοιτητή από την Θεσ/νίκη Παναγιώτη Κιτέκη...
Την ιστορία ίσως την γνωρίζετε οι περισσότεροι. Πολλοί με ακόμα πιο πολλές λεπτομέρειες.
Δεν θα σταθώ στην σύλληψη...
Αλλά στο γεγονός ότι ένα ζευγάρι παπούτσια από μόνο του, μπορεί να καταδικάσει-ελπίζω προσωρινά- αλλά και να σε "σημαδέψει" γα όλη σου την ζωή.Είναι η κατάντια της Ελληνικής Αστυνομίας (του Πολύδωρα).Ο φοιτητής 36 μέρες μετά την σύλληψη του, βρίσκεται στην φυλακή-κρίθηκε προφυλακιστέος,βλέπετε-και περιμένει την εκδίκαση της υπόθεσης...
Διαβάζοντας λοιπόν, για το περιστατικό αυτό, πολλές φορές η σκέψη μου πηγαίνει σε αυτόν τον άνθρωπο,που τόσο άδικα τον μεταχειρίστηκαν και του φέρθηκαν με αυτό τον τρόπο.Χάρηκα όμως, και για την έκταση που δίνει-και εδωσε και σήμερα στην εκπομπή του- ο Λάκης Λαζόπουλος στο θέμα αυτό.
Ένα θέμα που πρέπει να το ψάξουμε να ενημερωθούμε αλλά και να ενημερώσουμε όσο περισσότερο μπορούμε...
Ίσως είναι πολύ λίγο...ίσως ένα τίποτα...
Ένα όμως είναι το σίγουρο...
Μου ήρθε η όρεξη, να αγοράσω πράσινα σταράκια...

Video Για την Αμαλία...

Μερικά Videos για την Αμαλία...
Εδώ,εδώ και εδώ...


«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

Για την Αμαλία...

Το ραντεβού μας λοιπόν ήρθε...
Παραθέτω το κείμενο για την Αμαλία...


«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Αμαλία...

Ελπίζω να έχετε ακούσει κάτι, για την Αμαλία και την περιπέτεια της...
Δεν θα ήθελα, να επεκταθώ πολύ στο συγκεκριμένο θέμα...
Ίσως μιαν άλλη φορά...
Απλά, υπάρχει ένα ραντεβού την 1η Ιουνίου...
Θα είμαστε εκεί...?

Πιο πλούσιοι και πιο φτωχοί...

Ίσως η πιο απαίσια αντίθεση, που υπάρχει στην γη...
Πλούσιοι και φτωχοί...
Δηλαδή ακόμα πιο πλούσιοι, ακόμα πιο φτωχοί...
Με το χάσμα-μεταξύ τους- να διευρύνεται συνεχώς, σε παγκόσμιο επίπεδο ,όπως διάβασα σήμερα σε δημοσίευμα της Ναυτεμπορικής.
Αιτία, η συνεχής ανάπτυξη που αντιμετωπίζουν, τόσο οι ανεπτυγμένες χώρες όπως οι ΗΠΑ, αλλά και πολύ φτωχότερες όπως το Μεξικό.Ακούγεται παράδοξο αλλά δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση που περιγράφεται.
Αυτή την φορά οι αριθμοί αντικατοπτρίζουν μια αληθινή -και όχι εικονική-πραγματικότητα, που κυριαρχεί σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Έναν πλανήτη, σε διαρκή βιασμό από τις "πλούσιες" και παραγωγικές χώρες, συναγωνιζόμενες στο ασυγκράτητο αυτό ράλυ κάθε παραγωγικού ρεκόρ...
Ενός ρεκόρ, που θα φέρει ακόμη μεγαλύτερα κέρδη-μέχρι να καταρριφθεί το επόμενο ρεκόρ-για τις πολυεθνικές, κάνοντας χαρούμενους μεγαλομετόχους και ανώτατα διευθυντικά στελέχη.
Το τίμημα...;
Μα βέβαια εμείς, με το χάσμα να διευρύνεται συνεχώς, και τις αδικίες να γίνονται καθημερινές συνήθειες στην κοινωνία, στην δουλειά αλλά και στις προσωπικές μας σχέσεις...
Το ερώτημα που προκύπτει από τα παραπάνω, είναι το εξής: αυτή είναι η παγκοσμιοποίηση που μας υποσχέθηκαν...;
Η απάντηση...;
Χάρισμα τους.

Φιλία...

Σίγουρα πολλά μελάνια θα έχουν χυθεί, και ακόμη πιο πολλές συζητήσεις και σκέψεις, θα έχουν γίνει για αυτήν την ιερή λέξη....
"Τους φίλους τους διαλέγουμε, τους συγγενείς μας όχι...", λέει μια παροιμία,και μάλλον δεν έχει άδικο.
Ο φίλος είναι που θα σου συμπαρασταθεί, στην πιο δύσκολη στιγμή, και ο φίλος είναι που θα είναι δίπλα σου στις χαρές σου...
Είναι το λιμάνι σου, αλλά και η όαση, στην έρημο που συναντάμε πολλές φορές, μέσα από την καθημερινότητα μας...
Μια καθημερινότητα, που είναι σκληρή και αδυσώπητη, και πολλές φορές ανιαρή...
Ο φίλος όμως πάντα εκεί, με ανιδιοτέλεια , να μας περιμένει και κάποιες φορές να μας συμβουλεύει...
Να μας ακούει, και να μας παρηγορεί.
Με την δική του καθαρή, και κρυστάλλινη κρίση.
Σταθερός σαν βράχος, στο πιο ψηλό σημείο του βουνού, από εκείνο που πιάνεσαι, πριν αρχίσει η κάθοδος χωρίς σταματημό...
Τυχερός, όποιος έχει φίλους...
Ένας από τους τυχερούς, είμαι και εγώ...
Πολύ τυχερός!
Τους ευχαριστώ όλους...

Έλλειψη χρόνου...

Χρόνος...
Αυτός ο πολύτιμος φίλος, εχθρός, συνεργάτης, και ίσως δυνάστης....
Πόσες διαφορετικές έννοιες, θα μπορούσαν να του αποδοθούν...
Ανάλογα ,βέβαια με την περίσταση στην οποία βρισκόμαστε.Αυτή, συνήθως είναι που επηρεάζει την γνώμη μας, για τον χρόνο.
Κάποιοι, τον έχουν σε επάρκεια και κάποιοι δεν έχουν χρόνο ούτε να τον σκεφτούν...
Με τους δεύτερους, να υπερτερούν σαφώς των πρώτων.
Η αιτία...;
Πολλές, καθημερινές διαφορετικές ασχολίες, που μας αναγκάζουν να αφήσουμε πίσω μας κάποιες βασικές ανθρώπινες ανάγκες...
Ανάγκες, που τις αμελούμε αλλά τις ξαναθυμόμαστε, όταν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη...
Μόνο τότε, σκεφτόμαστε-κάνοντας μια αναδρομή-πόσο χρόνο σπαταλήσαμε σε ανούσιες πράξεις και ενέργειες...
"Πες μου, πού πουλάνε χρόνο να αγοράσω...", λένε κάποιοι.
Δύσκολο να απαντήσει κανείς,και ακόμα πιο δύσκολο να βρει χρόνο για να το σκεφτεί...

Ο Γολγοθάς της Μάνας...

Είναι εδώ και πολλές μέρες, όπου έρχεται στο μυαλό η εικόνα της τραγικής-κατά άλλους ηρωίδας,εγώ επιμένω να λέω,τραγικής-μάνας, της Νατέλα Ιτσουάϊντζε...
Η μάνα η οποία έχασε το παιδί της, ένα χρόνο πριν και ψάχνει απεγνωσμένα να το βρει(;),γνωρίζοντας βέβαια και η ίδια, ότι δεν είναι πια ζωντανό...
Οι έρευνες, άκαρπες μέχρι τώρα...η σιωπή μιας πόλης ΕΝΟΧΗ...αρκετοί γνωρίζουν, αλλά δεν μιλάνε...
Θυμίζει την προστασία (omerta), στους μαφιόζους της Σικελίας από ολόκληρα χωριά, που ζούσαν και εξαρτιζόντουσαν οικονομικά από αυτούς...
Τώρα η Νατέλα ζήτησε την συνδρομή της Ιντερπόλ,
για να βρει τι...?
Το επαναλαμβάνω, το άψυχο κορμάκι του παιδιού της...;
Από την άλλη πλευρά, η Ελληνική Αστυνομία του Πολύδωρα...της ζαρντινιέρας, των άσχετων συλλήψεων στις φοιτητικές πορείες,την παντελή απουσία από την διαφύλαξη της τάξης από αληθινά επικίνδυνα στοιχεία...
Στο Blog Του kaltsovrako,υπάρχει ένα πολύ ωραίο κείμενο, για τον αναίσχυντο αυτόν άνθρωπο, που μπορεί να συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην "πατρίδα", χωρίς την παραμικρή τύψη για το περιστατικό της Βέροιας...
Δύο πρόσωπα διαφορετικά, αλλά που συνδέονται στενά μεταξύ τους, μέσα από την δική τους πορεία...
Υπάρχει όμως και μία μεγάλη διαφορά...
Η Νατέλα θα μείνει αξέχαστη... ο άλλος θα ξεχαστεί, και πολύ γρήγορα...
Αγαπημένη μου Νατέλα να το ξέρεις, είμαστε μαζί σου ,και είμαστε πολλοί...πάρα πολλοί...

Εν,δυο στα 18....

Μεγάλος σάλος, και προβληματισμός έχει ξεσπάσει σχετικά με την στράτευση των Ελληνίδων και Ελλήνων πολιτών, μόλις αυτοί έχουν συμπληρώσει τα 18 τους χρόνια.
Καταρχήν, σαν ιδέα μπορώ να πω ότι συμφωνώ.Από την δική μου εμπειρία-όπου εγώ πήγα στον Στρατό, σχετικά μεγάλος,στα 27 χρόνια- είναι καλύτερα, κάποιος να κάνει την θητεία του μικρός ,παρά μεγάλος...
Θα έλεγα, ότι θα έπρεπε να επεκταθεί και ως δια βίου εκπαίδευση, κάθε 3 ή 4 χρόνια, με έμφαση κυρίως στο διασωστικό κομμάτι της εκπαίδευσης, αλλά και στα πλαίσια της Πολιτικής Προστασίας.
Για να γίνουν όμως όλα τα παραπάνω, θα έπρεπε :το στράτευμα να έχει σύγχρονες εγκαταστάσεις, εκπαιδευμένο και συνειδητοποιημένο προσωπικό, έτοιμο να βοηθήσει και όχι να βγάζει κάθε φορά το κόμπλεξ του στους στρατιώτες,διαφάνεια στην διαχείριση οικονομικών,αληθινή οικονομική βοήθεια στους στρατιώτες, άριστο και σύγχρονο υλικοτεχνικό υλικό,στρατιωτικό και μη), και τέλος σεβασμός σε ανθρώπους που θα χάσουν κάποιο παραγωγικό κομμάτι της ζωής τους για να το θυσιάσουν στον βωμό της μητέρας Πατρίδας...
Πιστεύει κανείς, ότι μπορούν να γίνουν όλες αυτές οι αλλαγές...?
Μα , και βέβαια δεν τα πιστεύει κανένας...
Τότε προτείνω, τα παιδιά μας να μην πάνε ποτέ στον στρατό για να γίνουν τα σκαλιά όπου θα πατάνε πάντα οι πολιτικοί (και ενίοτε και οι στρατιωτικοί) έτσι ώστε να γίνει πιο εύκολη η αναρρίχηση τους...
Μια αντίστροφη αναρρίχηση, που αντί να τους οδηγήσει στον τελικό τους στόχο θα τους φέρει ακριβώς αντίθετα, εκεί όπου θέλουν να φτάσουν...