"Εγώ σε αυτούς δεν δίνω ούτε 1 ευρώ..."

-Εγώ σε αυτούς δεν δίνω ούτε 1 ευρώ,Χάρη...

-Καλύτερα. Μην τους δώσεις τίποτα...

Αυτό είναι ένα μέρος από ένα διάλογο, που είχα με έναν συνάδελφο σχετικά με τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές.Ο συνάδελφος λοιπόν, σκόπευε να περάσει κάποιες μέρες από τις διακοπές του στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα,είχε επιλέξει για προορισμό το Καρπενήσι. Τηλεφώνησε σε ένα ξενοδοχείο (5 αστέρων, είναι η αλήθεια) για να μάθει πληροφορίες...Οι τελευταίες, εστιάζονται πάντοτε στην ημερήσια δαπάνη για την διαμονή σε αυτό όπως καταλάβατε...Μόλις όμως έμαθε το ύψος του ποσού που έπρεπε να πληρώσει, για να νιώσει τον κοσμοπολίτικο (!!!) αέρα του Καρπενησίου παραλίγο να πάθει έμφραγμα (καθότι είναι και σε επικίνδυνη-για τους άνδρες -ηλικία.

- 240 ευρώ την ημέρα μου ζήτησαν...

-Μήπως ήταν τύπου "μικρό διαμερισματάκι"...?

-Όχι ρε Χάρη, ένα απλό δίκλινο είναι...και ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο....?

-Ποιο...?

-Ζητάνε μίνιμουμ 4 διανυκτερεύσεις...το καταλαβαίνεις...?

-Τρελάθηκαν τελείως αυτοί...

Όπως καταλάβατε, εκτός από την διαμονή το ποσό θα ανέβαινε κι άλλο...απελπιστικά μάλιστα...σε πολύ απαγορευτικά επίπεδα.

-Δηλαδή δεν θα πάτε πουθενά...?

-θα πάμε στην Ρώμη Χάρη...Με λιγότερα λεφτά. Εγώ σε αυτούς δεν δίνω ούτε 1 ευρώ...Έρχεστε...?

-Μετά χαράς να ερχόμουν. Όμως εμείς κλείσαμε για Βιέννη...

Μια ζωή σε τεντωμένο σκοινί...

Σήμερα το μεσημέρι αγαπητοί, ήλθα σε επαφή με τον θάνατο (δεν πρόκειται για μένα. Απλά -λόγω δουλειάς-κάποιες φορές χρειάζεται να είμαστε παρόντες σε κάποιες επεμβάσεις, για να επιλύουμε πιθανά προβλήματα που ίσως-και τις περισσότερες φορές-συμβαίνουν κατά την διάρκεια της επέμβασης...

Τον "είδα" λοιπόν, να προσπαθεί να πάρει μαζί του την ασθενή. Σε μια στιγμή που όλα πήγαιναν καλά και είχαν ομαλή πορεία..Ξαφνικά "αυτό¨ς" να κάνει την επίθεση του απρόσμενα. Εκεί που δεν το περιμένεις. Με αδυσώπητο τρόπο και μεγάλη ορμή...Να ρίχνει την πίεση της ασθενούς...ευθεία γραμμή.'Οχι ,μαλάξεις... κάτι κινείται στο μόνιτορ...Οι σφυγμοί δεν επανέρχονται...Οι ιατροί όμως, με πείσμα και ψύχραιμοι να προσπαθούν να σώσουν την κατάσταση. Με όλα τα μέσα και τις υπάρχουσες τεχνικές...

Εμείς από έξω,-ανήμποροι- να κοιτάμε τις προσπάθειες τους, και να έχουμε παγώσει από το σκηνικό που επικρατούσε...Να παρακολουθούμε την μάχη που δινόταν μεταξύ τόσων ανθρώπων, και την επιμονή του θανάτου για να επικρατήσει...

Μια μάχη που τελικά κερδήθηκε-προς το παρόν-τουλάχιστον από την θέληση του ανθρώπου για να απολαύσει περισσότερες ευτυχισμένες, αλλά και να νιώσει και τις δυσάρεστες στιγμές της ζωής ...

Εικόνες αξέχαστες και συγκλονιστικές, που δεν θα ξεχαστούν και δεν θα σβηστούν από την μνήμη μου...για πάντα...

Σύσταση προς τις τράπεζες...

Έγινε σήμερα -από πλευράς πρωθυπουργού -"...μια σύσταση προς τις τράπεζες ,για να επιδείξουνε εμπράκτως την κοινωνική τους ευθύνη...."



Δηλαδή σαν να γνωρίζουμε -από την αρχή-τον δολοφόνο αλλά να τον παρακαλάμε να σκοτώσει το θύμα, με έναν πιο αναίμακτο και λιγότερο οδυνηρό τρόπο. Να πριμοδοτηθεί -ίσως -για την συγκεκριμένη ενέργεια και να του απονεμηθεί -γιατί όχι- και κάποιος τίτλος τιμής...



Κύριε πρωθυπουργέ, έπρεπε να το είχατε καταλάβει ή τουλάχιστον να σας είχανε ενημερώσει, ότι οι τράπεζες εδώ και πολύ καιρό δεν υπακούουν, σε καμία πρωθυπουργική ή δικαστική εντολή...



Σαφέστατα, θα αγνοήσουν -και αυτή την φορά -τις δικές συστάσεις προς αυτές. Ένα μόνο πρέπει να γίνει. Δεν χρειάζονται συστάσεις. Χρειάζεται εφαρμογή των κανόνων, και έλεγχος όλων των προβλεπόμενων διαδικασιών για μια ομαλή λειτουργία του συστήματος.



Από συστάσεις χόρτασαν, τα καθαρά λόγια και οι γενναίες πράξεις τους λείπουν..

Θα τους δοθούν ?

Διάφανες σκέψεις σε ένα μαύρο τοπίο...

Νίκησε τελικά ο Ομπάμα. Κατά κράτος μάλιστα...Είναι αλήθεια ότι το άξιζε. Ναι το άξιζε, γιατί αντιμετώπισε ένα σωρό από ανυπέρβλητες δυσκολίες. Ισχυρά ρατσιστικά και πολιτικο-οικονομικά λόμπυς (των οποίων την δύναμη και εξουσία γνωρίζουμε πολύ καλά...),ο συντηρητικός χαρακτήρας του μέσου Αμερικάνου (δεν τους αρέσουν πολύ οι μεγάλες αλλαγές στην πολιτική).

Τώρα, για να πούμε την αλήθεια, προσωπικά κρατάω μια επιφυλακτική στάση απέναντι στον Ομπάμα. Ο λόγος είναι ότι από την μια πλευρά οι υποσχέσεις του είναι γενικόλογες (όπως όλων των πολιτικών).Άλλωστε το ρήμα change ήταν το βασικό του μότο. Βέβαια, αν θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει, τι συγκεκριμένα θα αλλάξει θα του ήμουνα ευγνώμων...

Από την άλλη πλευρά ξαφνιάζομαι γιατί πολλοί -εκτός Αμερικής -εναποθέτουν τις ελπίδες τους για έναν πιο "ειρηνικό" κόσμο στον Ομπάμα (μετά από την αλαζονεία που έδειξε ο Μπους, στα τελευταία οκτώ χρόνια στην εξωτερική πολιτική).Μάλλον δεν μπορούν να δούνε ότι οι ΗΠΑ δεν θα θελήσουν να ΄"χάσουν" ποτέ την παγκόσμια κυριαρχία, προς όφελος των άλλων κρατών...

Πολύ απλά ο Ομπάμα -γνωρίζοντας πολύ καλά- ότι το παιχνίδι παίζεται στο οικονομικό πεδίο, και όχι στο στρατιωτικό. Αυτό σημαίνει ότι θα πιθανώς θα περιορίσει τις επιθέσεις των "γερακιών"του.Θα εξοικονομήσει έτσι σημαντικούς οικονομικούς πόρους(455 δις δολάρια!!!) που θα διαθέσει στο μέλλον για κοινωνικές παροχές...

Ίσως, φαίνονται λίγο παρατραβηγμένα όλα αυτά. Ίσως, εκτός πραγματικότητας

Το μέλλον όμως, είναι αυτό που θα δείξει την πραγματικότητα. Με την ελπίδα, αυτή η πραγματικότητα να μην είναι εφιάλτης...

Σχέδιο σωτηρίας τραπεζών και κατασχέσεις σπιτιών...

Ενώ βρισκόμαστε στην αρχή μιας οικονομικής κρίσης, στην χώρα μας συμβαίνουν κάποια παράδοξα πράγματα.

Συγκεκριμένα, το κράτος προσπαθεί να σώσει τις τράπεζες δανείζοντας (;),επενδύοντας (;),28 δις ευρώ με αδιευκρίνιστους μέχρι τώρα όρους. Συνεχείς-κυβερνητικές- συσκέψεις για να βρεθεί η "καλύτερη" λύση για την επιβίωση τους ,αφού πρώτα αφαίμαξαν με ληστρικούς και καταχρηστικούς όρους τον απλό κόσμο (που βρέθηκε σε μια στιγμή οικονομικής αδυναμίας), αλλά και τον καθε επιχειρηματία που -με ή χωρίς την θέληση του-βρέθηκε στον δρόμο τους...

Από την άλλη -μόλις προχθές -δόθηκε εντολή κατάσχεσης σπιτιού, για ένα συνταξιούχο ο οποίος χρωστούσε ένα ευτελές -για την τράπεζα χρέος- των 1849 ευρώ...Καμιά κυβερνητική σύσκεψη για το θέμα. Μόνο ένα πρωτοσέλιδο από τη εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ", και πολλές αναφορές στα μπλογκς από συμπολίτες μας.

Δηλαδή, η τράπεζα διεκδικεί τι σπίτι ενός Έλληνα φορολογούμενου πολίτη, του οποίου τα χρήματα (από τους φόρους που πλήρωσε) θα συνεισφέρουν, για την οικονομική επιβίωση της τράπεζας που του κάνει την κατάσχεση...

Είναι παράλογο ? Είναι εκτός πραγματικότητας ? Πάντως, είναι κάτι για το οποίο δεν μπορούν να εξαχθούν λογικά συμπεράσματα. Σε αυτό το παράλογο κράτος...

Καλύτερα με την δική μας Visa (την πιστωτική...)

Μάθαμε λοιπόν τις τελευταίες μέρες ότι η Αμερική δεν αναβάθμισε την χώρα μας ,(δηλαδή την έκοψε) για ελεύθερη είσοδο των Ελλήνων πολιτών χωρίς την απαιτούμενη visa η οποία είναι υποχρεωτική. Υποχρεωτική, για να επισκεφθεί κανείς την Αμερική για επαγγελματικούς,οικογενειακούς και τουριστικούς λόγους...

Η δυσφορία βέβαια της Ελληνικής κυβέρνησης μεταφέρθηκε- μην περιμένουμε και πολλά πράγματα όμως -στην αντίστοιχη Αμερικανική, με άγνωστο το αποτέλεσμα μέχρι τώρα...

Από όλη αυτή την ιστορία μπορούμε να συμπεράνουμε τα εξής : Oι ΗΠΑ δείχνουν για ακόμη μια φορά τον ηγεμονικό τους χαρακτήρα. Έναν χαρακτήρα, ο οποίος δεν φαίνεται να "τσαλακώνεται" από την πρόσφατη οικονομική κρίση που χτύπησε την Αμερικανική κοινωνία (και όχι μόνο).

Η στάση τους είναι-σίγουρα-μια ανταπόδοση για την άρνηση της χώρας μας να δεχθούν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ ,αλλά και η σύναψη θερμών σχέσεων με την αναταγωνίστρια τους Ρωσία...

Απαντήσεις ίσως δεν μπορέσουμε να δώσουμε, για την αντίδραση που θα πρέπει να δείξει η χώρα απέναντι στην σκληρή στάση που αποδεικνύει-η πρώην πλέον -υπερδύναμη. Ίσως να περιμένουμε την αλλαγή φρουράς ,ελπίζοντας ότι οι "καινούριοι" θα είναι πιο σοφοί και πιο ρεαλιστικοί για να δούνε τα πράγματα με μια πιο διαφορετική ματιά...

Το ερώτημα που προκύπτει είναι ,θα το δούνε...?

Άλλοι με laptop και άλλοι με την σάκα...

Έτσι έχουν τα πράγματα. Άλλοι (στην Ιταλία) θα πηγαίνουν με mini laptop στα σχολεία τους και άλλοι -για μαντέψτε-θα χρησιμοποιούν τις ογκώδεις και καθόλου πρακτικές τσάντες.

Οι διαφορές όπως βλέπετε -όχι μόνο στην κουλτούρα-αλλά και στον τρόπο σκέψης είναι εμφανείς. Από την μια πλευρά τα παιδιά στην Ιταλία, θα χρησιμοποιούν όλα τα ηλεκτρονικά μέσα για να κάνουν τις σχολικές τους εργασίες. Δηλαδή τα κείμενα σε ηλεκτρονική μορφή,χρησιμοποίηση του διαδικτύου για έρευνα σχετικά με τις εργασίες τους.

Αυτό σημαίνει ότι θα έχουν όλες τις εργασίες κάθε στιγμή μπροστά τους-αφού θα είναι σε αρχεία κειμένου-για επεξεργασία. Οι εργασίες θα γίνονται σε μικρότερο χρόνο (αφού θα μπορούν να αντλούν κάθε πληροφορία από το διαδίκτυο).

Τα οφέλη πολλαπλάσια, γιατί δεν θα έχουν τα ογκοδέστατα βιβλία που πιάνουν αρκετό χώρο,θα μαθαίνουν την χρήση του Η/Υ από μικρή ηλικία.Επίσης θα περισσεύει και περισσότερος "ελεύθερος χρόνος" για να ασχοληθούν με άλλες δημιουργικές απασχολήσεις.Το κυριότερο όμως θα είναι η απαλλαγή από το ασήκωτο σακίδιο που είναι υποχρεωμένα να παίρνουν κάθε μέρα στο σχολείο.Περιττό να αναφερθεί ότι τοκόστος κτήσης για το laptop, είναι σαφώς πιο μικρό απο την αγορά βιβλίων αλλά και αναλώσιμων υλικών...

Οι συγκρίσεις με την δική μας κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της παιδείας είναι -το λιγότερο -απογοητευτικές...

Τι μας μένει λοιπόν να κάνουμε? Υπομονή και παρεμβάσεις -όπου μπορούμε -για να μπορέσουν τα παιδιά να έχουν ζήσουν μια πιο ανθρώπινη σχολική ζωή.

Όταν χάνεται η επαφή με την πραγματικότητα...

Ο τίτλος αναφέρεται σε μία προσωπική εμπειρία που είχα την προηγούμενη εβδομάδα. Συγκεκριμένα παρουσίαζα την διπλωματική εργασία για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο ΕΑΠ (στην Διοίκηση Μονάδων Υγείας).

Το περιστατικό αφορά έναν "καθηγητή" ο οποίος μάλλλον έχει χάσει την επαφή με τη πραγματικότητα. Στη εργασία λοιπόν, υπήρχαν τα αποτελέσματα για την ποιότητα υγείας που έχουν ορισμένοι ασθενείς με αιματολογικά-ανοσολογικά προβλήματα.

Η ένσταση του ήταν, ότι οι ασθενείς παρουσίαζαν αρκετά "υψηλά"-και δυσανάλογα κατά την γνώμη του-αποτελέσματα βάση του ερωτηματολογίου (το οποίο συμπληρωνόταν με την μέθοδο της προσωπικής συνέντευξης).

Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι οι ασθενείς - οι οποίοι μπορούν να έχουν μια κατά τα άλλα φυσιολογική ζωή-δεν έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας,όπως αφόδευσης ,ούρησης (!!!) (τις οποίες περιελάμβανε το ερωτηματολογιο).Οι απορίες του ήταν, ότι αδυνατούσε να σκεφτεί πώς μπορούσαν να αισθάνονται -εκτός της κύριας πάθησης τους- καλά.Δεν σκέφθηκε ότι ίσως, να μην δίνουν τόση σημασία για την σοβαρότητα άλλων πιθανών ενοχλήσεων...

Ενοχλήσεις που για άλλους ανθρώπους-ιδίως αυτούς οι οποίοι δεν έχουν προσβληθεί από σοβαρές ασθένειες να θεωρούνται πολύ μεγάλο "αθεράπευτες"...

Αδιανόητο για τον καθηγητή να σκεφτεί, ότι οι καρκινοπαθείς μπορούν να είναι και αυτόνομοι αλλά και να μπορούν να κάνουν με ευκολία κάποιες συνηθισμένες ασχολίες...Βλέπετε τα νούμερα και οι αριθμοί -που είχε αυτός- έλεγαν διαφορετικά πράγματα και καταστάσεις...

Αυτά είναι λοπόν τα αποτελέσματα, όσων αποκόπτονται από τη πραγματικότητα και περιχαρακώνονται στον δικό τους μικρόκοσμο. Έναν μικρόκοσμο που συνεχώς τους απομονώνει και τους αδρανοποιεί αποξενώνοντας τους από τη υπόλοιπη κοινωνία.

Η οικονομία και οι "γκουρού" της ...

Όλοι γνωρίζουμε τις τελευταίες μέρες τι γίνεται-λίγο ή πολύ- στην παγκόσμια οικονομία με τις πρόσφατες(αλλά και μελλοντικές) πτωχέυσεις ασφαλιστικών εταιρειών αλλά και επενδυτικών τραπεζών.

Το κοινό στοιχείο είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτών δραστηριοποιούνται κυρίως στην Αμερικανική αγορά. Μια αγορά που αποτελεί δείκτη (γιατί άλλωστε ?) για την παγκόσμια ευμάρεια (εξαιρουμένου του Τρίτου κόσμου φυσικά) ενώ για άλλους αποτελεί την Μέκκα του Παγκόσμιου Καπιταλισμού.

Ίσως δεν ξέρουμε αν πρόκειται γαι ένα οικονομικό κραχ όμοιο με αυτό του 1929,αλλά ένα είναι το σίγουρο. Οι μεγάλοι μανατζερς-για άλλους "γκουρού" της οικονομίας - που διεύθυναν τους κολοσούς αυτους απέτυχαν, και μάλιστα απτετυχαν οικτρά.Δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τις εξελίξεις, οι οποίες κατά τα άλλα δεν ήταν και τόσο παραπλανητικές ώστε να τους εξαπατήσουν...

Η αιτία ήταν ότι παρασύρθηκαν από την απληστία για μεγαλύτερα κέρδη υποκύπτοντατ στην αριθμολαγνεία των μετοχών που διαχειρίζονταν, προσπαθώντας -με κάθε κόστος -να αυξήσουν τα μερίδια αγοράς τους "χαρίζοντας" δάνεια στον κόσμο. Δάνεια σε ανθρώπους, οι οποίοι ήταν σίγουρο ότι δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στην εξόφληση των δανειακών απαιτήσεων...

Το αποτέλεσμα γνωστό, με χιλάδες-όπως φαίνεται απολύσεις-και πτωχεύσεις εταιρειών με πάνω από 100 χρόνια δραστηριότητας...Απληστία... ? Υπεροψία... ? Άγνοια κινδύνου... ? Ποιος το ξέρει...Το σίγουρο είναι ότι από "γκουρού" της οικονομίας μάλλον μεταμορφώθηκαν σε "γκουρού" της αποτυχίας...

Βαρκελώνη όπως Θεσσαλονίκη...

Ο τίτλος είναι όντως περίεργος και μάλλον λίγο προκλητικός. Αφορμή, είναι οι εντυπώσεις που αποκομίσαμε από το πρόσφατο ταξίδι στην Βαρκελώνη.

Καμία σχέση βέβαια δεν υπάρχει μεταξύ των δύο αυτών πόλεων. Η μία γεμάτη αξιοθέατα (δεν χρειάζεται να πω ποια ), η άλλη χαμένη στον τυφώνα Παπαγεργοπουλοψωμιάδηδων...

Η Βαρκελώνη λοιπόν είναι μια πόλη όπου- αρχιτεκτονικά- κυριαρχεί η υψηλή αισθητική και ο σεβασμός στον πολίτη αλλά και στον επισκέπτη.

Υπάρχει ένα εκτεταμένο δίκτυο μετακινήσεων το οποίο περιλαμβάνει μετρό (με ατέλειωτους σταθμούς), τραμ (με συχνές ανταποκρίσεις με το μετρό) και αστικά λεωφορεία. Την επισκέπτονται καθημερινά δεκάδες χιλιάδες τουρίστες από όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά και από την Ισπανία. Άλλωστε το αεροδρόμιο τους έχει δύο πίστες προσγείωσης. Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά την επιστροφή στο αεροδρόμιο κοιτώντας τον πίνακα των αφίξεων,από τις 20.30 έως τις 21.30 προσγειώθηκαν 24 αεροπλάνα,δηλαδή περίπου ένα αεροπλάνο κάθε 2,5 λεπτά...!

Ο Δήμος Βαρκελώνης δίνει την δυνατότητα στους πολίτες του-αλλά και στους επισκέπτες-να κινηθούν με ποδήλατο παρέχοντας -έναντι αντιτίμου φυσικά-μια ηλεκτρονική κάρτα την οποία χρησιμοποιεί κάποιος -παραλαμβάνοντας το από κάποιο από τα πολλά σημεία-για να κάνει μια διαδρομή με το ποδήλατο και να το αφήσει σε άλλο συγκεκριμένη σημείο "κλειδώνοντας" το πάλι με την ηλεκτρονική κάρτα...

Μέσα στην πόλη υπάρχουν ενυδρείο και ένας απέραντος ζωοολογικός κήπος με πάρα πολλά ζώα από ΟΛΟ τον κόσμο. Περιττό να πούμε ότι ήταν γεμάτος από οικογένειες και επισκέπτες, με τα παιδάκια να κάνουν εκπαιδευτικές εκδρομές στο εσωτερικό του κήπου...

Επιστρέφοντας λοιπόν από το ταξίδι όπου προσγειώνεσαι στην μίζερη πραγματικότητα αυτής της πόλης, αναρωτιέσαι γιατί δεν έχουμε τις ίδιες ευκολίες και στην πόλη μας.

Απαντήσεις ας παρουμε (;) από τους βουλευτές και Δημάρχους που εκλέγουμε...

Θα πάρουμε...?

Φουσκωμένα σώματα,ξεφούσκωτα μυαλά...

Ασφαλώς ο τίτλος αναφέρεται στο περιστατικό, που έγινε πριν από λίγες μέρες στο νησί της Μυκόνου με τον 20χρονο Αυστραλό και τους "μπράβους" ενός μπαρ όπου οι τελευταίοι δούλευαν (;)...

Γνωρίζουμε όλοι την κατάληξη που είχε το επεισόδιο αυτό. Τραγικός χαμός για τον νεαρό από την Αυστραλία,δυσφήμηση για την Μύκονο -αλλά και στο εξωτερικό,ποιος νοιάζεται τώρα για τους ξενέρωτους τους ξένους, ε;-όπως και για ολόκληρη την χώρα

Έκτοτε συζητήσεις επί συζητήσεων σε τηλεοράσεις ,,ραδιόφωνα αλλά και ρεπορτάζ στις εφημερίδες με πάρα πολλές αναλύσεις. Αναθεματισμοί, πόνος για τον νεαρό συνάνθρωπο μας, για τον πατέρα του 20χρονου (τι τραγική φιγούρα) και κάποιες "συλλήψεις" πάντα για τα μάτια του κόσμου...

Ενός κόσμου που ΠΡΕΠΕΙ να πιστέψει ότι κάτι έγινε επιτέλους. Το ερώτημα όμως μένει αναπάντητο.Έγινε κάτι ? Σκεφτείτε και εσείς οι ίδιοι. Όσοι πηγαίνετε -στα νυχτερινά κέντρα μετά το περιστατικό- άλλαξε τίποτα όσον αφορά την παρουσία των μπράβων;

Η απάντηση είναι ότι ΤΙΠΟΤΑ δεν άλλαξε,αλλά και ΤΙΠΟΤΑ δεν θα αλλάξει όσο αυτό το κράτος επιτρέπει την παρουσία των "φουσκωτών" στις εισόδους των νυχτερινών κέντρων. Ίσως σε κάποιους συμφέρει να υπάρχουν τέτοιοι τύποι. Τύποι οι οποίοι φουσκώνουν το σώμα τους την ημέρα (για να φαίνονται ίσως πιο επιβλητικοί) για να παρουσιάζονται με ξεφούσκωτο μυαλό την νύχτα...

Δυστυχώς δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τηνπαρουσία τους καταγγέλοντας τους στις επίσημες αρχές (αφού και αυτές είναι ανανεμιγμένες).Απλά ίσως θα πρέπει να αρχίζουμε να σκεφτόμαστε να κάνουμε ένα είδος "μπουκοτάζ", σε όσα νυχτερινά μαγαζιά διατηρούν-στο μισθολόγιο τους- τέτοιου είδους ανθρώπων. Μόνο τότε θα εξαλειφθεί αυτή η νοσηρή κατάσταση που επικρατεί στη νύχτα.

Λοιπόν θα το κάνουμε ?

Γιατί Συνέλληνες...?

Γιατί Συνέλληνες...ανέκραξα (εντός μου...) όλη αυτή την εβδομάδα κάνοντας κάποιες σκέψεις.

Σκέψεις οι οποίες- ως συνήθως- γίνονται όταν είμαστε σε κατάσταση χαλαρότητας και περισυλλογής.

Σε μια τέτοια κατάσταση βρισκόμουν και εγώ (κατά το πρώτο μέρος των διακοπών μου στην Χαλκιδική), βλέποντας την συμπεριφορά κάποιων παραλιουμένων και μονίμως διακοπούντων (στο μυαλό) Ελλήνων. Συμπεριφορά η οποία δεν θα έπρεπε να υπόβαλλόταν ούτε από το πιο μικρό χιλιοστό της εγκεφαλικής μας λειτουργίας

Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην συνήθεια που έχουν κάποιοι -να μην γενικοποιήσουμε κιόλας-να αφήνουμε διάφορα σκουπίδια στην παραλία λες και δεν θα επέστρεφαν την επόμενη μέρα για να πάρουνε το υγιεινό τους μπάνιο ,αυτοί και τα τρυφερούδια τους.

Συγκεκριμένα έβλεπες καλαμάκια από τους παγωμένους φραπέ πεταμένα στην άμμο,διάφορα χαρτάκια από παγωτά, τσιγάρα και σελίδες από περιοδικά, αφημένα πλαστικά φτυαράκια (θα πάρουμε άλλα για το μικρό μας αγγελούδι,ε ίμαστε πλούσιοι...).Το χειρότερο όλων?Οι γόπες από τα τσιγάρα. Ενώ τους φέρνουν σταχτοδοχείο,αυτοί επιμένουν να τις πετάνε -και να τις παραχώνουν-στην άμμο μολύντας ακόμα περισσότερο την παραλία...

Υπάρχει λύση?Υπάρχει γιατρειά ?Δεν το γνωρίζω για να σας το μεταφέρω. Μένει όμως μια πικρία και ένας θυμός. Όπως επίσης και μία ερώτηση που θα πλανάται συνεχώς,"γιατί Συνέλληνες ?"...

Αμερική Νο 2...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή της λύτρωσης όπου φτάσαμε λίγο πριν τα μεσάνυχτα στην Αριζόνα. Αφού παραλάβαμε τις βαλίτσες επιβιβαζόμαστε σε ένα ταξί ,όπου πριν μπούμε μας πλησιάζει ένας τύπος και μας δίνει ένα χαρτί λέγοντας μας ότι αν μας φανούνε πολλά τα χρήματα που πρέπει να πληρώσουμε να τηλεφωνήσουμε ΑΜΕΣΩΣ σε κάποια τηλεφωνικά νούμερα!

Η έκπληξη όμως προήλθε από τον ταξιτζή ένα Σομαλό μετανάστη ο οποίος μόλις έμαθε ότι είμαστε Έλληνες άρχισε να μας "ζητάει τον λόγο" γιατί δεν επέτρεψε η Ελλάδα στην σύνοδο του ΝΑΤΟ την είσοδο της FYROM με το όνομα Μακεδονία!Το εκπληκτικό ήταν ότι μιλούσε και συμπεριφερόταν σαν τον πιο συντηρητικό Αμερικανό...

Αφού φτάνουμε στο ξενοδοχείο τα μεσάνυχτα καταλαβαίνουμε ότι αρχίζουν τα σοβαρά προβλήματα. Η αρχή του Jet lag. Διήρκεσε όλες τις μέρες που μείναμε εκεί. Να ξυπνάς δηλαδή στις 02:30 το πρωί γεμάτος όρεξη και ενέργεια περιμένοντας όμως το πρωί να πάρεις το αμάξι για να πας στην δουλειά...Βέβαια η κούραση κατά την διάρκεια της μέρας να είναι αφόρητη και να σου δημιουργεί μια αφόρητη κατάσταση

Την επόμενη μέρα (Κυριακή) ξεκούραση στην πισίνα του ξενοδοχείου (δεν είχαμε κουράγιο να κάνουμε ούτε ένα εκατοστό έξω από τον χώρο...) όπου βλέπαμε τους Αμερικάνους να "λιάζονται", γιατί μόνο αυτό έκαμναν...Δηλαδή δεν είδαμε ΚΑΝΕΝΑΝ να κολυμπά. Απλά, μόνο "έβρεχαν" τα σώματα τους και τίποτα άλλο...

Οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες με εξουθενωτικές εκπαιδεύσεις (όπου δεν μάθαμε και κάτι το απόλυτο καινούριο βέβαια...) και κάποιες βόλτες στα τεράστια Malls. Μεγάλη εντύπωση μας έκανε το γεγονός, ότι τα περισσότερα αμάξια ήταν πολύ μεγάλου κυβισμού, δείχνοντας την εμμονή των Αμερικάνων και την επίδειξη τους, ως προς την έκταση που χαρακτηρίζει την χώρα τους. Αυτό έχει και σαν αποτέλεσμα την κατασπατάληση- άσκοπα- μεγάλων ενεργειακών πόρων.

Οι άνθρωποι είναι πολύ ευγενικοί, δείχνοντας μια -επίπλαστη κατά πολλούς-αλλά πολύ θετική συμπεριφορά απέναντι στον άλλον. Σίγουρα είναι η χώρα όπου τα πάντα κινούνται με μεγάλη ταχύτητα. Μην νομίζετε ότι δουλεύουν πολύ περισσότερο από εμάς. Απλά έχουν πολλά μέσα τα οποία διευκολύνουν την δουλειά τους, και έτσι γίνονται πιο αποδοτικοί.

Γενικά όλες οι ημέρες τις οποίες μείναμε στην Αμερική ήταν πολύ κουραστικές. Ίσως ήταν η καταπόνησης από το ταξίδι,ίσως το γεγονός ότι δεν είχαμε προσαρμοστεί ολοκληρωτικά στο κλίμα, στην νοοτροπία αλλά και στον τρόπο σκέψης. Ας είναι όμως, το κέρδος ήταν ότι γνωρίσαμε-έστω και για λίγο -έναν λαό για τον οποίο έχουν ειπωθεί τόσα πολλά,θετικά και αρνητικά.

Αμερική Νο 1...

Ήρθε λοιπόν η ώρα για να σας διηγηθώ τις εντυπώσεις από το επαγγελματικό ταξίδι που έκανα μέσα Μαΐου στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Phoenix στην Arizona...

Καταρχήν, πρέπει να ειπωθεί πως ότι έχετε ακούσει για τους Αμερικάνους -αρνητικό φυσικά- δεν είναι προϊόν Αντιαμερικανικής προπαγάνδας και υστερίας...Οι εξηγήσεις θα δοθούν παρακάτω.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή του ταξιδιού. Αναχώρηση -την προηγούμενη μέρα-από την θεσ/νίκη για Αθήνα (θα ήταν υπερβολικό να υπήρχε πτήση απ' ευθείας από την πόλη μας...) και την επόμενη μέρα πτήση για Philadelphia και από εκεί- μετά από τέσερις ώρες αναμονής-την ανταπόκριση για το Phoenix.

Στο Ελ.Βενιζέλος λοπόν οι απαραίτητες διαδικασίες που αφορούν τις πτήσεις για Αμερική. Φυσικά συνεχείς ερωτήσεις σχετικά με την ασφάλεια των πτήσεων. Δηλαδή, αν γνωρίζαμε τα μέτρα που ισχύουν, αν καταλάβαμε ότι κάποιος άνοιξε την βαλίτσα μας (!!),αν ετοιμάσαμε την βαλίτσα εμείς οι ίδιοι και όχι κανένας άλλος (!!!!!)...Επιτέλους μετά από κάποια ώρα επιβίβαση στο αεροπλάνο και τακτοποίηση των χειραποσκευών μας στην διακεκριμένη θέση, την οποία πολύ ευγενικά μας είχε βάλει η εταιρεία για την οποία δουλεύουμε..

Οι αεροσυνοδές ήταν κυρίες- πιστέψτε με -πολύ "περασμένης" ηλικίας, φοβερά ευγενικές και γεμάτες νεέργεια.¨Διαρκώς στο πόδι και έτοιμες να σε εξυπηρετήσουν...Ένα καλό μάθημα για την δική μας ραθυμία και απροθυμία για δουλειά...

Στο αεροπλάνο ένα ζευγάρι Αμερικανών δίπλα μας, κατά την διάρκεια της πτήσης πίνει τουλάχιστον 4 ποτήρια ουίσκι ο καθένας. Τους βλέπαμε και ανακατευόμασταν μόνο με την εικόνα του γεμάτου ποτηριού.

Μετά από οκτώμισι περίπου ώρες πτήσης φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Philadelphia. Ένας αχανές , βρώμικο και πολύβουο αεροδρόμιο. Στεκόμαστε για μισή ώρα περίπου στην ουρά ,για έλεγχο στη βίζα και μετά οι συνηθισμένες ερωτήσεις από τον αστυνομικό,"τι ήρθες να κάνεις στην Αμερική","πού θα μείνεις", τι σεμινάριο θα παρακολουθήσεις" κλπ. Περιττό να αναφερθεί, ότι όλα αυτά ήταν γραμμένα...Στο τέλος, με αυστηρό βλέμμα και ύφος να σου λέει ότι η βίζα θα λήξει αυτόματα μετά από 10 μέρες (τι χαρά και τι ευτυχία για μας...

Ο έλεγχος τελειώνει και μετά παίρνουμε τις βαλίτσες για να βρούμε την ανταπόκριση για Phoenix. Σε μια στιγμή κατά την διάρκεια του ελέγχου προσωπικών χειραποσκευών βλέπουμε τους Αμερικανούς να βγάζουν τα παπούτσια και να κυκλοφορούν ξυπόλυτοι...Τραγικό!Είναι ότι πιο εξευτελιστικό έχω νιώσει...

Έτσι λοιπόν περιμένουμε για άλλες τεσσεράμισι περίπου ώρες στο αεροδρόμιο κάνοντας βόλτες και κοιτάζοντας τους Αμερικάνους (?) ταξιδιώτες. Κάπου όμως - αφού έχουμε τακτοποιηθεί και βρει την έξοδο για το αεροπλάνο- παθαίνουμε ένα είδους πολιτισμικού σοκ...Αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε -εμείς οι λευκοί- μειοψηφία σε σχέση με τους έγχρωμους που κυκλοφορούσαν...Είτε ήταν ταξιδιώτες ,είτε ήταν εργαζόμενοι...Εναι η πρώτη φορά που νιώθεις ότι είσαι από την πλευρά των λίγων , και όχι των πολλών όπως ήσουν μέχρι πριν.Ένα πολύ καλό μάθημα, για να γνωρίζεις πως νιώθουν και οι άλλοι όταν έρχονται στην δική σου θέση.Αυτό που δεν μπορείς να ξεπεράσεις όμως είναι η πολύωρη αναμονή για την πτήση σου...

Mια αναμονή που δεν βλέπεις την ώρα να τελειώσει.Να κοιτάς συνέχεια την οθόνη των αναγγελιών και να περιμένεις την δική σου πτήση...Δεν θα την ξεχάσω ποτέ...

(συνεχίζεται...)

Μποϋκοτάζ...

Διαβάζω λοιπόν σε ανακοίνωση της Γενικής Ομοσπονδίας Καταναλωτών Ελλάδος-ΙΝΚΑ. Συγκεκριμένα είναι σε ένδειξη αντίδρασης για την ακρίβεια...

Κάθε Πέμπτη λοιπόν. Τις επόμενες μέρες δηλαδή, ξεσπαθώστε και βγάλτε τα σπασμένα της Πέμπτης. Να αναπληρώσουν οι επιχειρήσεις και την "χασούρα" από την αποχή από τις αγορές...

Μα, είναι δυνατόν να γίνονται τέτοιου είδους μποϋκοτάζ...; Τι μπορούμε να κερδίσουμε εμείς οι καταναλωτές από μια τέτοια ενέργεια ;Μάλλον τίποτα.

Ίσως ένα μικρό μειδίαμα από τους επιχειρηματίες και την ψευδαίσθηση ότι χτυπήσαμε και αυτή την φορά την ακρίβεια...

Κλειστό λόγω φόρτου εργασίας...

Κλειστό λόγω φόρτου εργασίας λοιπόν...Πνευματικής όμως και όχι σωματικής...

Ποιο από τα δύο είναι χειρότερο, δεν το γνωρίζω.

Προσωπικά θα προτιμούσα το δεύτερο...

Λίγες ημέρες υπομονή...

Λίγες ημέρες υπομονή λοιπόν -για μένα -γιατί το μπλογκ μου έλειψε και δεν θέλω να το βλέπω έτσι ανημέρωτο.

Είναι βλέπετε οι υποχρεώσεις-διπλωματική εργασία για το μεταπτυχιακό οποίες καταναλώνουν ένα μεγάλο μέρος της φαιάς ουσίας σε μεγάλο βαθμό...

Συμβαίνει δηλαδή να θέλεις να γράψεις, αλλά όταν ακουμπάς τα πλήκτρα του υπολογιστή να τα νιώθεις σαν να είναι ηλεκτροφόρα καλώδια...

Σε αναμονή λοιπον...

Αμαλία...

Σήμερα θυμόμαστε την Αμαλία...
Τίποτε άλλο...

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΛΑ

Επειδή η τιμή του γάλακτος είναι 2,69 ευρώ τα δύο λίτρα δηλαδη 916 παλιές καλές δραχμές ποσό που θεωρώ υπερβολικό.Επειδή ανεξάρτητα των διεθνών εξελίξεων οι τιμές του όλο ανεβαίνουν και ποτέ δεν κατεβαίνουν.Επειδή είναι είδος πρώτης ανάγκης.Επειδή δεν θεωρώ οτι πρέπει να δουλεύω σαν σκλάβος όλη μου την ζωή για να προσφέρω στα παιδιά μου μόνο ένα ποτήρι γάλα.Επειδή θεωρώ οτι με κοροιδεύουν.Γιαυτό λοιπόν καλούμε όλους τους αναγνώστες και bloggers σε αποχή απο την αγορά γάλακτος για τρείς μόνο ημέρες 9 με 11 Ιουνίου σαν ελάχιστη ένδειξη διαμαρτυρίας.

Εντυπώσεις από την Αμερική...

Τις επόμενες μέρες θα γράψω όλες τις εντυπώσεις μου, από το επαγγελματικό ταξίδι στην Αμερική.

Απλώς, προσπαθώ να τακτοποιήσω πρώτα κάποιες εκκρεμότητες και μετά να αποτυπώσω τις εντυπώσεις μου με νηφαλιότητα...

Θα ειπωθούν πολλά...

Αριζόνα...

Τις επόμενες μέρες θα λείψω γα επαγγελματικό ταξίδι στην Αμερική, και συγκεκριμένα στην Αριζόνα...

Από εκεί λοιπόν θα έρθουν τα επόμενα σχόλια (αλλά και φωτογραφίες), σχετικά με την καθημερινή ζωή των Αμερικανών πολιτών...

Θα τα πούμε την επόμενη εβδομάδα...

Άλλη μια δοκιμασία...

Άλλη μια δοκιμασία που θα περάσω αύριο και μεθαύριο, για την άδεια άσκησης επαγγέλματος Φαρμακοποιού (τρομάρα μου...).

Μια καθαρή παράνομη κρατική διαδικασία -αφού παίρνεις πανεπιστημιακό τίτλο , τι σχέση έχουν οι περαιτέρω εξετάσεις ? -που ελπίζω τουλάχιστον στο μέλλον να καταργηθεί, λόγω εξομοίωσης εργασιακών συνθηκών στην Ε.Ε.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...

Επτά χρόνια ακρίβειας...

Μία πολύ καλή έρευνα υπάρχει σήμερα στην εφημερίδα Τα Νέα σχετικά με τις ανατιμήσεις που έχουν δεχθεί όλα τα προϊόντα από την ημέρα που μπήκε και επίσημα το ευρώ στην ζωή μας.

Μέχρι και 240% ανατιμήθηκαν τα προϊόντα από το 2001.Βέβαια δεν περιμέναμε την έρευνα της εφημερίδας για να κατανοήσουμε πόσο ακριβή έγινε η "καθημερινή" μας ζωή. Μια ζωή η οποία γέμισε από πολλές-τεχνητές τις περισσότερες φορές- ανάγκες τις οποίες δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε στον οικονομικό τομέα.

Ένας πολύπαθος τομέας στην χώρα μας,όπου ΟΛΟΙ οι πολιτικοί τον επικαλούνται όταν θέλουν να πάρουν οδυνηρά μέτρα,τα οποία θα είναι πάντα σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων, όντας τα εύκολα θύματα σε αυτήν την ιστορία...

Θύματα των οποίων οι μισθοί βέβαια-όπως θα αναρωτηθήκατε- δεν αυξήθηκαν ούτε κατά 40% τα τελευταία 6 χρόνια. Το ερώτημα που προκύπτει είναι "ως πότε...?"

Ως πότε θα ανεχόμαστε όλη αυτήν την μαύρη κωμωδία που παίζεται στις πλάτες μας...?

Οι απαντήσεις πολλές...οι πράξεις?

Kιοτέ(ο)-ψατε για ακόμη μια φορά...

Μάλιστα κύριοι της Ελληνικής Κυβέρνησης (το Κ κεφαλαίο μάλλον αποτελεί ύβρη προς εσάς που διαβάζετε αυτό το post).Για ακόμη μια φορά δείξατε πόσο "κιότηδες " είστε εσείς, και όλοι αυτοί που ασχολείστε με την οικολογική πολιτική...

Μια πολιτική που θα έπρεπε να στοχεύει στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των Ελλήνων πολιτών. Θα έπρεπε να είναι υποχρέωση σας,όπως αρμόζει σε κάθε εκλεγμένο αντιπρόσωπο από τον λαό...

Έτσι λοιπόν μετά τον ΟΗΕ, και η κομισιόν παραπέμπει την Ελλάδα για την μη τήρηση των κανόνων του πρωτοκόλου του Κιότο...O λόγος είναι ότι η χώρα μας δεν έχει ένα αξιόπιστο σύστημα μέτρησης εναέριων ρύπων, με αποτέλεσμα οι μετρήσεις που δίνονταν να είναι τελείως πλασματικές και σε λάθος βάση.

Φαίνεται λοιπόν ότι δεν δόθηκε ΠΟΤΕ η πρέπουσα σημασία για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Ένα θέμα που αφορά όλους τους πολίτες αυτής της χώρας. Η οποία πασχίζει να μπει σε ένα σωστό δρόμο περιβαλλοντικής συμπεριφοράς αλλά και ευαισθητοποίησης σε ένα τόσο σημαντικό θέμα...

Από την άλλη πλευρά υπάρχει και μια κυβέρνηση η οποία πασχίζει να κάνει τα αδύνατα δυνατά, ώστε να ακυρωθούν όλες οι καλοπροαίρετες προσπάθειες για βελτίωση των περιβαλλοντικών συνθηκών, από τη πλευρά πολιτών και αρμόδιων μη κυβερνητικών φορέων...

Συνθήκες οι οποίες χρειάζονται αποφάσεις, σε κεντρικό επίπεδο. Πράγμα δύσκολο βέβαια για την χώρα μας. Βλέπετε είναι πιο εύκολο να αμφισβητούμε την κομισιόν από τους ίδιους μας τους εαυτούς, και να χαρακτηρίζουμε την υπόθεση "προσωπική αντιπαράθεση"...

Ολυμπιακοί αγώνες..

΄Εχει καταλαγιάσει εδώ και λίγες μέρες-όπως γίνεται συνήθως-μετά από την καταιγίδα των πλληροφοριών, σχετικά με το θέμα που προέκυψε με τους αθλητές της Εθνικής ομάδας της άρσης βαρών.Είναι πιο εύκολο τώρα, για κάποιον να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα....

Συμπεράσματα τα οποία για όλους σχεδόν, είναι ίδια και ταυτόσημα.Οι ένοχοι είναι πια γνωστοί-και επίσημα-και μάλιστα έχουν μείνει και ένοχοι στην συνείδηση του κόσμου...

Ο λόγος γνωστός.Η επιτυχία με κάθε κόστος...

Υπάρχουν όμως και κάποιοι λόγοι για τους οποίους δεν θα ήταν κάποιος διατεθειμένος να παρακολούθήσει τους Ολυμπαικούς αγώνες στο Πεκίνο.Άλλωστε το ίδιο κάνει και ο υπογράφων εδώ και οκτώ περίπου χρόνια...

Δεν θα δούμε λοιπόν τους αγώνες, γιατί δεν θέλουμε να παρακολουθήσουμε αγωνίσματα όπου κυριαρχούν οι (απαγορευμένες και επιβλαβείς) φαρμακευτικές ουσίες και όχι ο ανθρώπινος παράγοντας...

Δεν θα δούμε αγώνες όπου η ευγενής άμιλλα, έχει μετατραπεί σε ατελείωτο κυνήγι της επιτυχίας με κάθε δυνατό και αδύνατο κόστος...

Δεν θα δούμε αγώνες που διοργανώνονται από ένα κράτος όπου η ανθρώπινη αξία -και αξιοπρέπεια-βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της κοινωνικής κλίμακας...

Η λίστα αυτή θα μπορούσε να συνεχιστεί περισσότερο...Δεν έχει σημασία όμως πόσοι είναι οι λόγοι, αλλά ποιοι...

Τα υπόλοιπα είναι για εσάς,κάτι παραπάνω θα έχετε να πείτε...

Κράτος...? Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

Πόσες φορές δεν ακούστηκε από τα χείλη -πολιτικών κυρίως -να μιλάνε για το κράτος, για την συνέχεια του, την αξιοπιστία του κλπ...

Πόσες φορές εμείς, οι απλοί πολίτες ακούγοντας αυτά τα λόγια δεν κουνήσαμε απελπισμένοι το κεφάλι αποδοκιμάζοντας τα λεγόμενα τους.Λεγόμενα τα οποία απευθύνονται -κατά την σκέψη αυτών που τα εκστομίζουν-σε πολίτες με πολύ χαμηλό νοητικό επίπεδο...

Για ποιο κράτος μιλάμε κύριοι "άρχοντες"...? Για αυτό το τερατούργημα που έχετε δημιουργήσει όπου κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας και του ισχυρότερου...? Όπου η αναξιοπιστία είναι ο κύριος πυλώνας υποστήριξης του καθεστώτος το οποίο έχετε εγκαθιδρύσει...?

Τα αποτελέσματα όλων αυτών είναι ολοφάνερα.Στον οικονομικό τομέα (ακρίβεια τιμών) συγκλίνουμε διαρκώς-και σε πολλές περιπτώσεις έχουμε ξεπεράσει- όλα σχεδόν τα κράτη της Ε.Ε, ενώ στους μισθούς το χάσμα διαρκώς αυξάνει με τους άλλους εταίρους.Τα υπόλοιπα οικονομικά-δημοσιονομικά στοιχειά είναι σε μια τελματώδη κατάσταση (απλά αναφέρουμε τα πιο κραυγαλέα, και άμεσα κατανοητά στον μέσο πολίτη όπως τις τιμές των προϊόντων)

Στην κοινωνία επικρατεί η τέλεια και διαρκής αποχαύνωση...Μια γενική ακινησία και έκπτωση αξιών(ηθικών και όχι ψευτοηθικολογικών) σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού ιστού...

Τέλος, στην πολιτική ζωή, το απόλυτο κενό, με κατηγορίες να εκτοξεύονται από όλα τα πολιτικά κόμματα για μίζες, δολοπλοκίες και αλόγιστη σπατάλη δημόσιου χρήματος...

Αυτή είναι λοιπόν η δική σας Ελλάδα, και το δικό σας κράτος...Ένα κράτος που αλλιώς το φανταζόμαστε, όπου θέλουμε να ζήσουμε χωρίς την δική σας παρουσία...

Κρατείστε το λοιπόν...εμείς δεν θα πάρουμε!

Σκληρή δουλειά ή γνωριμίες...

Είναι ένα ερώτημα που πολλές φορές-όχι μόνο στον επαγγελματικό χώρο-απασχόλησε αρκετά.Πιστεύω, ότι το ίδιο ερώτημα δημιουργείται και σε πολλούς άλλους ανθρώπους.

Άνθρωποι, οι οποίοι δουλεύουν ¨με τον σταυρό στο χέρι" τηρώντας όσο περισσότερο γίνεται τους ηθικούς κανόνες.Οι οποίοι τις περισσότερες φορές, αδυνατούν να δικαιώσουν τους κόπους τους, εξαιτίας κάποιων "χρήσιμων" γνωριμιών που χρησιμοποιούν κάποιοι άλλοι...

Γνωριμίες που μπορεί να προέρχονται και μέσα από νόμιμες διαδικασίες, αλλά που δίνουν την απαιτούμενη ώθηση για να φτάσει κάποιος γρήγορα και χωρίς κόπο στον στόχο του...

Ένα στόχο που πολλές φορές τον πετυχαίνουμε με δυσκολία,όμως άλλοι τον θεωρούν δεδομένο -χρησιμοποιώντας πάντα τις γνωριμίες-και σίγουρο...

Το σίγουρο πάντως είναι, ότι δύσκολα θα βρεθεί απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα που απασχολεί πολύ κόσμο.Ας ελπίσουμε ότι κάποια μέρα θα την βρούμε...

Blogs, ενημέρωση και μπλογκο-νόμος...

Μεγάλη αναταραχή τις τελευταίες ημέρες στην μπλογκόσγφαιρα, σχετικά με τον επικείμενο νόμο που θέλει να εφαρμόσει η Ελληνική κυβέρνηση, για να "φιμώσει" την φωνή δεκάδων χιλιάδων μπλόγκερς...

Θα είναι βέβαια μια αποτρόπαια πράξη από την πλευρά της, η οποία θα θέσει σε δοκιμασία την Δημοκρατική ευαισθησία των Ελλήνων, στο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης αλλά και της δημιουργικής ενημέρωσης για πολλούς ανθρώπους.

Να σημειωθεί επίσης ότι η τάση αυτή της ενημέρωσης από τα Blogs όχι μόνο διατηρείται σε υψηλά επίπεδα, αλλά διευρύνεται κιόλας με τάση να αντικαταστήσουν με τον καιρό παραδοσιακάμέσα μαζικής ενημέρωσης (εφημερίδες κλπ).Μάλλον αυτό θα ήταν το κυρίαρχο στοιχείο που έκανε όλους αυτούς τους "σοφούς" των ειδήσεων (κυρίως των τηλεοπτικών παραθύρων) για να κυνηγήσουν και να προκηρύξουν την μαζική ανάπτυξη των ιστολογίων...

Παράθυρο αχτίδας είναι όμως η φράση του Νίκου Δήμου σε άρθρο του, στην Καθημερινή της Κυριακής όπου γράφει "από την πρώτη στιγμή της διάδοσής του το Διαδίκτυο ενοχλούσε τις πάσης φύσεως εξουσίες που προσπαθούν να το ελέγξουν. Ευτυχώς αυτό δεν είναι τεχνολογικά δυνατόν. Καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε να λογοκρίνει το περιεχόμενο του Internet – ούτε καν οι ΗΠΑ".

Περισσότερο μοιάζουν, με σπασμωδικές κινήσεις σε καταστάσεις που δεν μπορούν να ελέγξουν και να διαχειριστούν με ωριμότητα και Δημοκρατική ευαισθησία.Μια ωριμότητα που δείχνει -προς το παρόν-η μεγάλη πλειονότητα των μπλόγκερς και αυτή την φορά...

"...και καλούς απογόνους"

Πόσες φορές, δεν έχει ειπωθεί αυτή φράση σε νεόνυμφα ζευγάρια.Με πόση χαρά βγαίνει από τα στόματα συγγενών και φίλων.Ευχές ειλικρινείς, γεμάτες θετική ενέργεια...

Τις δέχονται όμως το ίδιο και τα νιόπαντρα ζευγάρια ?Πάρα πολλοί-πιστέψτε με δεν και λίγοι-σηκώνουν τα χέρια, στην ιδέα της γέννησης ενός παιδιού.Ενός παιδιού που θα φέρει με την σειρά του όχι μόνο έλλειψη χρόνου -σημαντικό για όσους εργάζονται σκληρά- αλλά και επιπρόσθετα οικονομικά βάρη...

Βάρη για τα οποία πολλά ζευγάρια αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα -όχι μόνο για την επιβίωση τους-αλλά και για την ανατροφή κάποιου μελλοντικού παιδιού.Παραθέτω ένα απόσπασμα από τον Ριζοσπάστη όπου λέει :"H φροντίδα και η φύλαξη του 80,5% των παιδιών έως 2 ετών γίνεται από συγγενείς ή άλλα άτομα. Για την ηλικία των 3 έως 5 ετών, το ποσοστό όσων φυλάσσονται από συγγενείς ή άλλα άτομα ανέρχεται στο 56,8%, ενώ μόνο το 7,3% συμμετέχει σε προγράμματα φύλαξης σε σχολείο."

Καταλαβαίνετε λοιπόν σε ποια κατάσταση "κινδυνεύει" να πέσει ένα νέο ζευγάρι...Που προσπαθεί να βγάλει με δυσκολία " τα προς το ζην", και ταυτόχρονα να "πρέπει" -μετά από κοινωνικές πιέσεις-να "μεγαλώσει" την οικογένεια του...

Ίσως φάνηκαν λίγο απαισιόδοξα τα παραπάνω, αλλά είναι η στυγνή πραγματικότητα.Μια πραγματικότητα που για πολλούς γίνεται εφιάλτης, και όχι μια σταθερή βάση για ένα καλύτερο μέλλον...

Κράτος δικαίου...

Τελικά εμείς οι Έλληνες πρέπει να έχουμε μεγάλα αποθέματα υπομονής.Γιατί είμαστε σε αυτή την κατάσταση, και δεν έχουμε επαναστατήσει βάζοντας φωτιά και γκρεμίζοντας τα πάντα.

Όλοι οι κρίσιμοι τομείς στην Ελλάδα είναι σε πλήρη -και το εννοώ-αποσύνθεση. Ο πολιτικός χώρος σε πλήρη απαξίωση, γεμάτος σκάνδαλα (φημολογούμενα και μη),και τους πολιτικούς να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα...

Η οικονομία να διολισθαίνει συνεχώς, με τους αριθμούς να βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με συνθήκες μιας εύρωστης οικονομίας.Με το ασφαλιστικό "προ των πυλών" το οποίο θα είναι η πέτρα που θα μας τραβήξει στον βυθό...

Η κοινωνία σε μια συνολική αποχαύνωση , με τα τηλεοπτικά ριάλιτυς να ζούνε μέρες δόξας στους δέκτες.Να εξαντλείται κάθε ίχνος φαντασίας αποκλειστικά στην δημιουργία παρόμοιων εκπομπών που προωθούν-κατά την γνώμη μου-τον σκληρό -δίχως κανόνες- ανταγωνισμό
ανάμεσα σε συνανθρώπους, και όχι την αλληλεγγύη μεταξύ τους...

Ίσως φαίνονται λίγο απαισιόδοξα αυτά , όμως δυστυχώς είναι η αλήθεια.Υπομονή λοιπόν, ίσως βγει κάτι καλό από αυτή την ιστορία...
Υπομονή...

Στα Τίρανα αδελφές μου, στα Τίρανα...

Ίσως κάποιοι διαβάζοντας τον τίτλο να παραξενευτήκατε.Αν όμως διαβάσετε για αυτό που συμβαίνει στα Τίρανα, σε ρεπορτάζ της Καθημερινής δεν θα παραξενευτείτε καθόλου...

Είναι-η δική μου- μια πολύ φυσική αντίδραση ενός ανθρώπου που έχει μπουχτίσει, βλέποντας τους δικούς μας δημοτικούς-αλλά και πολιτικούς -άρχοντες να σχεδιάζουν, να προκηρύσσουν,να αδρανούν και στο τέλος να μην ενεργούν...

Να μένουν απαθείς , σε μια αιώνια χειμερία νάρκη από την οποία απελπισμένοι -αλλά και κουρασμένοι-εμείς οι πολίτες τους ζητάμε να ξυπνήσουν...

Να ξυπνήσουν για να δουν την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στην καθημερινή μας ζωή.Όπου συναντάμε πλείστες δυσκολίες όλη την ημέρα, χωρίς να βλέπουμε έστω μια αχτίδα φωτός στην άκρη του τούνελ..

Έρεβος και παγωνιά στις σκέψεις, και στο μέλλον μας.
Για αυτό λοιπόν "Στα Τίρανα αδελφές μου, στα Τίρανα..."

Κούραση....

Είναι αρκετά κουραστικές οι μέρες που πέρασαν.Ίσως, φταίει το γεγονός ότι έχω αναλάβει περισσότερες εργασίες ,από ότι τελικά να μπορώ να διεκπεραιώσω...

Μάλλον, θα μπήκα και εγώ στην δίνη του άγχους που σε παρασέρνει, με αποκλειστικό σκοπό να "τα προλάβεις όλα" και "γρήγορα".Χωρίς τελικά να χρειάζεται να τα κάνεις όλα αυτά, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Αυτό το καταλαβαίνεις -κυρίως- όταν έχεις φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, και συνειδητοποιείς ότι δεν κέρδισες και τίποτα το πολύ σημαντικό, ότι θα μπορούσες να το διεκπεραιώσεις σε μεταγενέστερο χρόνο, και με σαφώς μεγαλύτερη άνεση...

ϊσως συμπεριφέρομαι όπως αυτούς που "κορόϊδευα" και "λυπόμουν", όταν τους έβλεπα να χειρίζονται τέτοιες καταστάσεις με παρόμοιο τρόπο.
Ας είναι και έτσι λοιπόν.
Ποτέ δεν είναι αργά...!

Καινούρια αρχή....

Φεύγει λοιπόν σε λίγες ώρες το 2007, και έρχεται -όπως πάντα με τυμπανοκρουσίες-ο καινούριος χρόνος.

Από πολλούς ανθρώπους ακούμε ότι την καινούρια χρονιά θα κάνουν μια καινούρια αρχή, θα προγραμματίσω τα πράγματα διαφορετικά.Περιμένουμε δηλαδή την πρώτη μέρα του χρόνου, για να πάρουμε κάποιες αποφάσεις.Σαν να μην μπορούμε να τις υλοποιήσουμε κάποια άλλη μέρα του χρόνου.

Έχουμε έτσι την ψευδαίσθηση ότιι κάνουμε ένα ξεκίνημα και ότι όλα πια θα αλλάξουν, όλα θα είναι διαφορετικά και τίποτα ίδιο όπως πριν.Στην ουσία να εξαγνίσουμε τα πρόσφατα λάθη μας.Να τα "διαγράψουμε" και να πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων...

Αυτό όμως που μας ξεφεύγει είναι ότι η σημερινή μέρα, είναι μία μέρα όπως οι άλλες.Τίποτα στην ουσία δεν αλλάζει.Μια εντύπωση που δημιουργείται-ίσως τεχνηέντως-για να καλύψουμε κάποια λάθη.Είναι ίσως μια ευκαιρία ...

Καλή αρχή σε όλους λοιπόν...

Χριστουγεννιάτικη φρενίτιδα...

Τέτοιες μέρες, συνηθίζεται να γράφουμε τις κλασικές ευχές μεταξύ μας.Προσωπικά μεγαλύτερη εντύπωση προξενεί, η γενική φρενίτιδα που επικρατεί στις καταναλωτικές συνήθειες.

Είναι γνωστό ότι αυτές τις μέρες,όλοι θέλουμε να περάσουμε με μία σχετική άνεση.Αυτή η άνεση όμως μεταφράζεται σε άγχος και και καταπίεση.Να δείξουμε ότι εμείς κάναμε το πιο "πλούσιο" τραπέζι(τις άλλες μέρες τρώμε Σπαρτιάτικα βλέπετε...), φορέσαμε τα πιο "λαμπερά" ρούχα και γενικά περάσαμε μια πιο "λαμπερή" βραδιά...

Είναι βλέπετε η ψευδαίσθηση που έχουνε ανάγκη να ζήσουν μερικοί, θέλοντας έτσι να ξεφύγουν από την μίζερη καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν καθημερινά.Το αποτέλεσμα είναι όλο αυτό το μαρτύριο, για το κυνήγι της πρόσκαιρης ευτυχίας να το συναντάς σχεδόν παντού...

Στο σούπερ μάρκετ, όπου αλαφιασμένοι καταναλωτές-παίζοντας τα "συγκρουόμενα" με τα καροτσάκια τους-τρέχουν σε όλα τα τμήματα για να βρούνε τον τέλειο "σολομό" (sic!!!), το πιο εκλεπτυσμένο-για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι-κρέας,κρασί "...από τα πιο ακριβά" (έτσι το έχω ακούσει να λένε, άλλωστε πολλές φορές δεν ξέρουν την ονομασία).

Στα καταστήματα ρούχων, όπου ψωνίζουν για τα Χριστούγεννα -και την Πρωτοχρονιά-ενώ οι ντουλάπες τους είναι ήδη γεμάτες από ρούχα, αλλά βλέπετε όταν η "περίστασις το απαιτεί...", πρέπει να δείξουμε ότι είμαστε "λαμπεροί" (έτσι λένε τα περιοδικά μόδας , και όχι μόνο αυτά)

Στο τέλος, η μεγάλη απάτη.Τα καταστήματα παιχνιδιών.Παιχνίδια -αμφιβόλου ποιότητας και πρακτικής-σε απίστευτα υψηλές τιμές, με γονείς προβληματισμένους από τις ψηλές τιμές, αλλά "υποχρεωμένοι" να εκπληρώσουν την επιθυμία του μικρού τους...

Για αυτό πολλές φορές, μετά το τέλος των γιορτών ακολουθεί ένα είδος κατάθλιψης, κατανοώντας ότι ΟΛΑ αυτά που έγιναν ήταν τελικά στιγμές γεμάτες ψεύτικης χαράς και εξαναγκαστικής ευτυχίας.Μένουμε κενοί και αποτελειωμένοι, από το ψεύτικο όραμα που μας έπεισαν ότι θα ζήσουμε,αλλά εμείς φυσικά δεν το ζήσαμε...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ να έχετε...

15 λεπτά αξιοπρέπειας...

Είαναι μία πολύ καλή αρχή αυτή, που προγραμματίστηκε εναντίον της ΔΕΗ. Σήμερα στις 12 το μεσημέρι, καλούμαστε όλοι να κατεβάσουμε τον γενικό διακόπτη για 15 λεπτά.Να κατεβάσουμε λοιπόν τον διακόπτη , και να ανεβάσουμε -έστω και για λίγο - την αξιοπρέπεια μας...

Μια αξιοπρέπεια, που αυτό το αδηφάγο κράτος την έχει καταρρακώσει και ευτελίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό.Επειδή σε θεωρεί σαν την αγελάδα που πρέπει να αρμέγει, δίνοντας όμως την ελάχιστη τροφή για να ζήσει.

Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι με την κίνηση αυτή η ΔΕΗ θα "ζημιωθεί" για αυτά τα 15 λεπτά που δεν θα καταναλώσουμε ηλεκτρικό ρεύμα.Απλά το κέρδος θα είναι ότι θα δυναμώσει και θα γίνει συνείδηση το "ρεύμα" της αντίστασης και της διαμαρτυρίας, απέναντι σε κάθε κρατική αυθαιρεσία.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να εστιάσουν οι διάφορες καταναλωτικές οργανώσεις. Να δημιουργηθεί δηλαδή ένα ισχυρό υπόστρωμα όπου θα μπορέσουν να στηριχθούν χωρίς κλυδωνισμούς και άλλες ενέργειες , ίσως πιο δυναμικές...

Καλή αντίσταση λοιπόν φίλοι συν-καταναλωτές, τα 15 λεπτά που μας αξίζουν ας τα έχουμε σήμερα...

12/12...

Λένε ότι αύριο θα είναι μια κρίσιμη μέρα.Μια μέρα ορόσημο, σχετικά με τις εξελίξεις που δρομολογούνται όσον αφορά το ασφαλιστικό.Το οποίο αφορά πάρα πολλούς, και όχι λίγους.
Αυτοί οι "πολλοί' λοιπόν-όπου μέσα σε αυτούς είμαι και εγώ-είναι που ανησυχούν για το μέλλον τους.Δεν μιλάμε βέβαια για το επαγγελματικό κυρίως μέλλον ,αλλά για την δυνατότητα που θα έχουν στο μέλλον, να μπορούν να παίρνουν μια σύνταξη η οποία να καλύπτει τις στοιχειώδεις ανάγκες που θα έχει ο καθένα ς μας ,όταν θα φτάσει εκείνη η ώρα, να αποσυρθούμε από την ενεργό επαγγελματική δράση...
Το ερώτημα που τίθεται όμως, είναι αν θα έχουμε την ψυχική και σωματική δύναμη να μπορούμε να είμαστε "ωφέλιμοι" και αποδοτικοί στον εκάστοτε εργοδότη-το χρονικό διάστημα- λίγο πριν την σύνταξη έτσι ώστε να κατοχυρώσουμε το δικαίωμα, σχετικά με την συμπλήρωση των απαραίτητων ενσήμων.
Το πιο αξιοσημείωτο του συγκεκριμένου νομοσχεδίου είναι ότι -συνομιλώντας με αρκετούς- συνένωσε διαφορετικές μάζες ανθρώπων από διάφορα κοινωνικά στρώματα, τα οποία δεν είχαν μέχρι τώρα και πολλά κοινά επαγγελματικά σημεία και κουλτούρα.
Ελπίζω λοιπόν όχι τόσο σε μια μαζική απεργία- αυτήντην θεωρώ δεδομένη-αλλά στην κατανόηση των κοινών προβλημάτων που έχουμε όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά και στον κοινό αγώνα για την αντιμετώπιση αυτών.

Beowulf και τρισδιάστατη εικόνα...

Το περασμένο Σάββατο, δόθηκε η ευκαιρία να δω την φημισμένη ταινία Beowulf. Μια ταινία γεμάτη όχι μόνο από ψηφιακά εφέ, (άλλωστε αυτά ποτέ δεν με συγκινούσαν...) αλλά με εικόνα ποιότητας 3D.
Aυτή η εικόνα λοιπόν, δίνει μια φοβερή αίσθηση όσο αφορά την παρακολούθηση της ταινίας.Μια ταινία με σενάριο- σχετικά- προβλέψιμο, επικό και με παγανιστικούς χρωματισμούς σε αρκετά σημεία.
Ένα σενάριο που -ίσως- λίγοι πρόσεξαν, γιατί όλοι σχεδόν αφεθήκαμε στην μαγεία της τρισδιάστατης εικόνας.Έτσι λοιπόν, βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα ήρθαν αυθόρμητα στο μυαλό διάφορες σκέψεις.
Σκέψεις πάνω στο "κλασικό" κινηματογράφο που βλέπουμε μέχρι τώρα (με τα θετικά και τα αρνητικά του) αλλά και στον ¨μελλοντικό" ψηφιακό-τρισδιάστατο κινηματογράφο, που θα κυριαρχήσει-είναι σίγουρο-στα επόμενα χρόνια...
Ίσως είναι παρακινδυνευμένο, να βγάλουμε αυθόρμητα και αυθαίρετα συμπεράσματα τονίζοντας τα υπέρ ή τα κατά.
Αυτό άλλωστε δεν γίνεται σε κάθε τομέα, όπου η τεχνολογία είναι το κυρίαρχο στοιχείο ?Το θεμελιώδες στοιχείο όπου κάθε αντικείμενο, παίρνει διαφορετικές διαστάσεις και μάλιστα σε μικρό χρονικό διάστημα...?
Το σίγουρο είναι ότι ο κινηματογράφος θα αλλάξει, και δεν θα είναι ίδιος με τον τωρινό...
Δεν μένει παρά να περιμένουμε τις εξελίξεις, και να κρίνουμε.

Προσωπικά δεδομένα

Το ερώτημα που κυριαρχεί στις μέρες μας : "Είναι ασφαλή τα προσωπικά μας δεδομένα...?".
Την απάντηση δεν ξέρω ποιος την γνωρίζει...
Οι περισσότεροι πάντως-συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου-πιστεύουν ότι τα προσωπικά μας δεδομένα βρίσκονται σε χέρια -και διαθέσεις- πολλών "διαφορετικών" ανθρώπων, οι οποίοι είναι έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν...
Για χρήσεις τις οποίες δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αλλά ούτε και να αποτρέψουμε.
Ίσως ούτε να ξέρουμε ότι τα "αληθινά" προσωπικά μας δεδομένα, τα χειρίζονται κάποιοι για κάποιους λόγους που δεν θα μάθουμε ποτέ...Να γίνεται δηλαδή η ζωή μας, ένα κομμάτι παζλ... ένα κακόγουστο παζλ με το οποίο θα παίζουν, αλλά και θα το εκμεταλλεύονται σε διάφορες περιστάσεις...
Aυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε ΟΛΟΙ και να προασπίσουμε την προσωπική μας ζωή , αλλά πάνω από όλα την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ μας...

Ασέλγεια στη φύση...

Με την διαδικασία του "κατεπείγοντος", λοιπόν η παραχώρηση 2.600 στρεμμάτων στην περιοχή της Ζαχάρως-όπου υπήρξε ολοκληρωτική καταστροφή, το περασμένο καλοκαίρι από τις πυρκαγιές-για τουριστική ανάπτυξη...
Το γεγονός βέβαια, ότι είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα Natura δεν σήμαινε τίποτα για αυτούς.Ποιοι είναι οι αυτοί...? Το Υπουργείο οικονομίας και Οικονομικών.Είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την τσιμεντοποίηση της περιοχής.Μια περιοχή όπου θα έπρεπε να είναι το πρότυπο αναδάσωσης και για τις υπόλοιπες.
Μάλλον, πρότυπο οικολογικής υποβάθμισης θα γίνει...
Ντροπή τους...!

Καριέρα και ποιότητα ζωής...

Είναι-πιστεύω- από τις χαρές της ζωής, οι συναντήσεις με φίλους τους οποίους δεν βλέπεις συχνά αλλά δεν τους ξεχνάς, και προσπαθείς πάντα να τους δεις και να τα πεις "από κοντά" μαζί τους.
Μια τέτοια συνάντηση υπήρξε λοιπόν το περασμένο Σάββατο, σε ένα από τα πολύ ωραία και χαμηλών τόνων καφέ, που υπάρχουν στην Θεσσαλονίκη.Ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στα προβλήματα που συναντά ο σύγχρονος εργαζόμενος...
Ένα από αυτά, είναι η αφόρητη πίεση που δημιουργεί η εκάστοτε εργοδοσία και ο ελάχιστος χρόνος ως αποτέλεσμα αυτής.Αρκετοί-ίσως- θα συμφωνήσετε με την επισήμανση αυτή, η οποία ζητάει όμως και την δική της εξήγηση.Μια εξήγηση που χρειάζεται να δοθεί περισσότερο στους ίδιους τους εαυτούς μας.
Φτάσαμε λοιπόν στο συμπέρασμα-το οποίο συμπίπτει και με αντίστοιχες θέσεις άλλων συνομήλικων μας-ότι τελικά η "καριέρα" είναι μια ψευδαίσθηση, ένα ψεύτικο όραμα που σε μπολιάζουν στην αρχή ιδίως του επαγγελματικού σου βίου, έτσι ώστε να γίνεις στην ουσία ένας σκλάβος της, παντοτινά υποταγμένος σε αυτήν.Μια καριέρα γεμάτη αμέτρητο άγχος, ατέλειωτες υποχωρήσεις -παραχωρήσεις και ελάχιστο προσωπικό χρόνο...
Το θέμα είναι να το καταλάβει κάποιος -έστω και αργά- και να πάρει τις κατάλληλες αποφάσεις,όπως έκανε και ο συγκεκριμένος φίλος.Λιγότερη δουλειά-χωρίς την μανία της "επιτυχημένου μάνατζερ"-και περισσότερος χρόνος για τους εαυτούς μας...
Τελικά, είναι ίσως μονόδρομος η λύση αυτή για κάθε άνθρωπο που δεν θέλει να χάσει την αξιοπρέπεια αλλά και την αυτοεκτίμηση του.
Σας προτρέπω λοιπόν να πιείτε και εσείς, έναν αντίστοιχο καφέ με κάποιον φίλο.
Τον χρόνο θα τον βρείτε, είμαι σίγουρος...

Εξετάσεις 1ο μέρος,τέλος...

Τέλειωσαν λοιπόν και τα μαθήματα, για το πρώτο μέρος της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος για φαρμακοποιούς...
Υπήρξε επιτυχία ως προς το αποτέλεσμα, η οποία γίνεται ακόμη πιο μεγάλη, αν αναλογιστεί κανείς ότι το διάβασμα έγινε κάτω από αντίξοες συνθήκες...Ο χρόνος λιγοστός (λόγω δουλειάς),η οικογένεια να πιέζει,τα μαθήματα (εργαστηριακά χωρίς καθορισμένη ύλη) σχεδόν άγνωστα...Το αποτέλεσμα είναι όμως που μετράει.
Όμως, δεν θα μπορούσαν να μείνουν ασχολίαστες οι εντυπώσεις, από το Ελληνικό Δημόσιο μπάχαλο που επικρατεί-και σε αυτόν τον χώρο-στις υπηρεσίες της Νομαρχίας αφού εκεί υπαγόμαστε πια διοικητικά.
Καταρχήν, δεν γίνεται ΚΑΜΙΑ ταυτοποίηση των υποψηφίων που καλούνται να δώσουν εξετάσεις.Συγκεκριμένα δεν μας ζητήθηκε ΚΑΜΙΑ φορά η αστυνομική μας ταυτότητα ή κάποιο άλλο Δημόσιο έγγραφο, που να πιστοποιεί τα αληθινά μας στοιχεία.Δηλαδή θα μπορούσε ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ να λάβει μέρος στις εξετάσεις, και να δώσει στο τέλος το δικό μου το όνομα...
Για τα ωράρια τα οποία είχαν ανακοινωθεί, φυσικά και δεν τηρούνταν, θα ήταν παράξενο αν τηρούνταν...
Οι αίθουσες δεν έφταναν -αν και ήξεραν τον αριθμό των υποψηφίων από πριν- οπότε μέχρι και την τελευταία στιγμή ψάχναμε αίθουσες.Φανταστείτε ότι στην ομάδα που ήμουν το γραπτό μέρος το κάναμε ΟΡΘΙΟΙ, και η κόλλα Α4 να ακουμπάει πάνω στον ΠΑΓΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ.
Για τις αλλαγές στα ωράρια, είναι περιττό να πω ότι τις μαθαίναμε από "σπασμένο τηλέφωνο" μεταξύ μας...
Άλλη μια τραγική εικόνα της Δημόσιας διοίκησης σε όλο της το μεγαλείο.
Τελικά αυτή η χώρα πορεύεται όντως, με αυτόματο πιλότο...

Ελάχιστος χρόνος

Είναι αλήθεια ότι οελεύθερος χρόνος μου, είναι ελάχιστος τελευταία...
Η αιτία είναι, ότι διαβάζω για να δώσω στις εξετάσεις για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος (Φαρμακοποιός), με αποτέλεσμα να είμαι συνεχώς πάνω από σημειώσεις και βιβλία...Για τις συγκεκριμένες εξετάσεις-όπως και για τα "κλειστά επαγγέλματα- θα επεκταθώ μιαν άλλη φορά, για να δώσω τις πραγματικές διαστάσεις των συντεχνιών και κλειστών clubs που βασανίζουν τους πολίτες...
Ελπίζω σε μια καλή απόδοση,αλλά και σε περίπτωση που δεν θα υπάρξει θετικό αποτέλεσμα θα ξαναπροσπαθήσω...

Υ.Γ. είναι καταπληκτικό, πως αντιμετωπίζω πια τέτοιου είδους καταστάσεις, σχετικά με τις εξετάσεις.Με περισσότερη ωριμότητα και χαλαρή διάθεση πια...

Πετρέλαιο και ενεργειακή κρίση...

Ορμώμενος, από την απότομη μεταβολή του καιρού-και ακούγοντας κάποιους σχολιασμούς-μου ήρθανε στο μυαλό κάποιες ,απλές κατά την γνώμη μου σκέψεις που ζητάνε-όπως είναι λογικό-και τις αντίστοιχες απαντήσεις τους.
Το πρόβλημα λοιπόν, με την χρήση του πετρελαίου δεν είναι των τελευταίων χρόνων.Ίσως να επιδεινώθηκε αλλά από πάντα υπήρχαν εντάσεις , σχετικά με την τιμή του βαρελιού και για τις επιπτώσεις του στο περιβάλλον.Το ερώτημα λοιπόν, που μου δημιουργήθηκε είναι το εξής : Αφού υπάρχουν τόσες εκμεταλλεύσιμες και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας -ενδεικτικά είναι η αιολική,υδροηλεκτρική ,ηλιακή ενέργεια, βιοκαύσιμα και άλλες μορφές- γιατί πολλές κυβερνήσεις-και ιδιαίτερα η δική μας- δεν θεσπίζει τα κατάλληλα μέτρα για την υποχρεωτική παραγωγή ,διάθεση και χρησιμοποίηση τους από τους πολίτες...?
Στην ουσία,οι πολίτες αυτοί θα είναι οι καταναλωτές από τους οποίους θα έχουν οικονομικά οφέλη, αλλά συγχρόνως και καθαρότερο περιβάλλον για όλους μας...
Ναι, για όλους.Ακόμα και για αυτούς, που προσπαθούν να αποκομίσουν υπερκέρδη από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος ,νομίζοντας ότι θα ξεφύγουν την τελευταία στιγμή και θα μετακομίσουν σε κάποιο άλλο πλανήτη, για να ζήσουν μια δεύτερη καθαρή ζωή...
Ελπίζω να μην πάει το-πονηρό(;)-μυαλό σας,ότι πίσω από όλα αυτά υπάρχουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα...
Δεν θα την δεχόμουνα ποτέ ως απάντηση,άλλωστε εσείς δεν είστε προκατειλημένοι...
Απλά, είμαστε όλοι απηυδησμένοι...
Όλοι μας.

Η εποχή Νταβατζήδων...

Η αφορμή για τον τίτλο, βρίσκεται σε ένα μέρος μιας συνέντευξης-σχετικά με την καινούρια του ταινία με τίτλο "να μου το υποσχεθείς"- που παραχώρησε ο σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα, για το περιοδικό Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 7/10/2007, στον Νίνο Φενέκ Μικελίδη.
Ρωτάει λοιπόν ο δημοσιογράφος: "Μιας και αναφέρθηκε στους Νταβατζήδες, αλήθεια,είναι σήμερα ο καιρός τους;"
Η απάντηση του Κουστουρίτσα : "Ξέρεις, το πρόβλημα σήμερα είναι πως οι νταβατζήδες είναι παντού: στο ποδόσφαιρο, στην πολιτική,στις επιχειρήσεις.Γιατί σήμερα η κοινωνία λατρεύει ως μοναδικό θεό την επιτυχία.Βλέπεις ένα προαγωγό και λες,να ένας πολύ πετυχημένος ιδιοκτήτης μπορντέλου.Η ηθική έχει γίνει σχετική.Θέλησα, πάντως,στην ταινία μου να το παρουσιάσω σαν ένα αστείο"
Όταν διάβασα λοιπόν αυτήν την απάντηση, μου ήρθε στο μυαλό η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα.Η αποθέωση της επιτυχίας, με όποια μέσα και να επιτυγχάνεται.Στο μυαλό, να κυριαρχεί ο γρήγορος πλουτισμός.Ένας πλουτισμός, όμως ο οποίος δεν μπορεί να επιτευχθεί σε πολύ μικρό διάστημα,αλλά και για πολλούς δεν θα έρθει ίσως ποτέ...
Εκεί λοιπόν έρχεται, η κατάπτωση της ηθικής, μιας ηθικής που συνδέεται με τις ανθρώπινες αξίες, την προσωπική μας αξιοπρέπεια και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο μας.Το χειρότερο βέβαια, είναι ότι η νοοτροπία αυτή τείνει να νομιμοποιηθεί και να γίνει καθεστώς, στην καθημερινή μας σκέψη, να μας αλλοτριώσει και να γίνουμε και εμείς "στρατιωτάκια" της συγκεκριμένης ιδεολογίας.Στην ουσία, να γίνουμε οι ακραιφνείς υποστηρικτές των νταβατζήδων, με κρυφό όνειρο να μεταλλαχτούμε και εμείς, σε κάποια στιγμή-αν όχι, ίδιοι τουλάχιστον- σε "μικρούς νταβατζήδες"...
Πόσες φορές λοιπόν, δεν κάναμε και εμείς παρόμοιες σκέψεις, όπως αυτές που ανέφερε ο Κουστουρίτσα...
Πόσες φορές όμως, κατακρίναμε τους νταβατζήδες...?
Ελπίζω τις περισσότερες...

Ελεύθερος επαγγελματίας...

Σε συνέχεια λοιπόν του προηγούμενου post ήρθε η στιγμή να πω, ποια πρέπει να είναι η επιλογή κάποιου που πρέπει να δουλέψει για να βγάλει τα προς το ζην...
Η επιλογή θα πρέπει να είναι -κατά την γνώμη μου πάντα-του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ. Ήδη από το επίθετο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, μπορεί κάποιος να κατανοήσει γιατί θα έπρεπε κάποιος να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα.
Ας προσπαθήσουμε όμως, να καταγράψουμε τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία , αρχίζοντας από τα δεύτερα.
Έλλειψη χρόνου, ίσως το πιο σημαντικό από όλα. Γίνεσαι όντως -τις περισσότερες φορές-"σκλάβος" της δουλειάς σου, δεν έχεις καθόλου προσωπικό χρόνο, αλλά ούτε και την ευχέρεια να περάσεις κάποιες στιγμές , τις οποίες θα σε χρειάζεται η οικογένεια σου-αλλά και τα αγαπημένα σου πρόσωπα- μαζίτους.Είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα.Επίσης είναι και ο παράγοντας εφορία, γνωστό σε όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες ότι το κράτος-μέσω της εφορίας- για κάποιους άγνωστους (;) λόγους (που δεν θέλω να μπω στον κόπο να αναλύσουμε) αποκτά μία "συνεταιρική" σχέση μαζί σου, χωρίς βέβαια να σε ρωτήσει κανείς, αν το θέλεις.Για κάποιο παράξενο (;) λόγο ο "συνεταιρισμός" απενεργοποιείται όταν υπάρχει παθητικό στο οικονομικό σκέλος (γιατί άραγε...;)
Στα θετικά είναι η μεγαλύτερη οικονομική ευρωστία που έχει ένας ελεύθερος επαγγελματίας-σε σχέση με έναν μέσο μισθωτό-το οποίο δίνει (ας το παραδεχτούμε τελικά) μία "ασφάλεια" και μια άνεση, για να κάνεις κάποια πράγματα που σου αρέσουν.Ίσως να το θεωρήσετε αυτό, σαν "ωδή προς τον καταναλωτισμό", αλλά πόσοι από εμάς δεν θα ήθελαν να έχουν περισσότερα χρήματα για προσωπικές μας ανάγκες-όποιες είναι αυτές-και όχι για να σώσουμε κάποια παιδάκια που πεθαίνουν από την πείνα σε μια ξεχασμένη Αφρικανική χώρα.Ο πιο σημαντικός όμως παράγοντας είναι η "σιγουριά" που έχεις ότι θα μπορείς να πάρεις έστω σύνταξη από την δουλειά που είναι δική σου, ότι θα δουλεύεις χωρίς να πλανάται από πάνω σου απειλητικά η μεγάλη σπάθα της απόλυσης (έχω βλέπετε, και προσωπική εμπειρία...).
Τελικά, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι καλύτερα είναι να είσαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ, με προϋπόθεση βέβαια να θέλεις να δημιουργείς και να μην καθησυχάζεσαι, αλλά να διατηρείς "ανοιχτούς " τους ορίζοντες της σκέψης σου. Να είσαι πάντα έτοιμος για αλλαγές, που ίσως να σε κάνουν να βελτιώσεις όλους τους τομείς που αφορούν την δουλειά σου.
Θα μπορούσε κάποιος να γράψει και άλλες σκέψεις, πάνω στο συγκεκριμένο θέμα-σωστές και λανθασμένες-γιατί είναι πολύπλοκο, αλλά και απλό μαζί.Το σίγουρο όμως, είναι ότι πάντα θα είναι στο μυαλό μας και αντικείμενο συζήτησης για πολλούς.

Μισθωτός ή ελεύθερος επαγγελματίας...;

Πόσες φορές δεν το έχουμε εμείς οι μισθωτοί αυτό το ερώτημα.Είναι αλήθεια ότι βασανίζει πολλούς, και γίνεται όλο και πιο πιεστικό ιδίως σε στιγμές έντασης με τον προϊστάμενο ή με κάποιο δύστροπο πελάτη...
Σε φτάνουν σε ένα σημείο όπου -τις πιο πολλές φορές- έχεις δώσει και την ψυχή σου στην δουλειά αλλά η ανταμοιβή- όχι μόνο η υλική αλλά και η ηθική- είναι μηδαμινή.Τότε, επανέρχεται λοιπόν το βασανιστικό αυτό ερώτημα...
Αν όμως καθίσεις και μιλήσεις, με αρκετούς ελεύθερους επαγγελματίες θα σου πουν οι περισσότεροι, "κάτσε στα αυγά σου καημένε...", και μετά θα σου αραδιάζουν όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά, με κυριότερο ίσως την έλλειψη χρόνου στην προσωπική τους ζωή...
Η απάντηση βέβαια-ενός μισθωτού- είναι ότι τουλάχιστον για τον ελεύθερο επαγγελματία, είναι πιο σίγουρο ότι θα πάρει την σύνταξη του ενώ ένας μισθωτός-χάριν ασφαλιστικού-είναι σχεδόν αδύνατον ότι θα μπορέσει να επιζήσει, στην ολοένα και πιο απαιτητική αγορά εργασίας.
Μια αγορά αδηφάγα, που συνεχώς σε πιέζει να δουλεύεις με ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς, αντιστρόφως ανάλογοι των ανθρωπίνων...
Δύσκολη η απάντηση, θα μπορούσε να πεις κανείς.Αν όμως, έχεις ξεκαθαρίσει τι θες από την ζωή σου τότε τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Η συνέχεια, στο επόμενο...

Ρουτίνα...

Σίγουρα όλοι μας-λίγο ή πολύ- σε κάποια στιγμή της επαγγελματικής μας ζωής, έχουμε αισθανθεί στο πετσί μας την ρουτίνα που δημιουργεί η καθημερινότητα.
Μια καθημερινότητα, που επαναλαμβάνεται άλλοτε με αργό βασανιστικό τρόπο και άλλοτε με πολύ γρήγορους ρυθμούς.Ρυθμούς τους οποίους δύσκολα μπορούμε να ελέγξουμε, γιατί γινόμαστε δέσμιοι τους.Είναι η ρουτίνα λοιπόν, που καταλαμβάνει το μυαλό μας και που μας κάνει να αισθανόμαστε ανικανοποίητοι και κενοί...
Πολλές φορές μάλιστα- ενώ έχουμε κάνει κάποια σημαντικά πράγματα-μας δημιουργείται η αίσθηση της αδράνειας.Μιας αδράνειας ψεύτικης και παραπλανητικής συνάμα.Που σου "ρίχνει" αρκετές φορές την διάθεση, και σου βγάζει αρνητικά συναισθήματα...
Από την άλλη πλευρά είμαστε-όλοι μας λίγο ή πολύ- ανικανοποίητοι.Ανικανοποίητοι και απαιτητικοί με τους εαυτούς μας , με την οικογένεια μας αλλά και με την κοινωνία ολόκληρη.Η λύση δεν μπορεί τόσο εύκολα να βρεθεί, αν και τα αίτια είναι γνωστά. Ο καταναλωτισμός, η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα πράγματα και οι καταστάσεις, η πίεση για "άμεση επιτυχία" που έχει δημιουργηθεί, τεχνηέντως από πολλές πλευρές.
Απλά, πρέπει κάποιος να κάνει την δική του ενδοσκόπηση και να δει ξεκάθαρα, ποια είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή...
Προϋπόθεση βέβαια όλων αυτών, είναι να βρεθεί ο πολύτιμος χρόνος για να τα σκεφτεί κάποιος όλα αυτά με την ησυχία του, και να τα συνειδητοποιήσει με καθαρό μυαλό και ηρεμία...
Ελπίζω -και εύχομαι- να βρείτε τον δικό σας πολύτιμο χρόνο...

Έρχονται...

Σε λίγες ώρες, θα ξέρουμε λοιπόν τα αποτελέσματα...Αγωνία για πολλούς , αλλά όχι για μένα πάντως.
Για αυτούς που ελπίζουν σε ένα μεγάλο ή μικρό ρουσφέτι, σε κάποια μονιμοποίηση-νομιμοποίηση αλλά και σε κάποιους που έχουν κατάλοιπα από άλλες πιο φανατισμένες εποχές...
Εποχές όπου κυριαρχούσαν οι ιδεολογικές διαφορές, και όχι οι διαφορές μεταξύ του επιτοκίου της ΕΚΤ και του Ελβετικού φράγκου στα στεγαστικά δάνεια...
Αυτή είναι η υπάρχουσα κατάσταση στην Ελληνική κοινωνία.Θα κερδίσει ο Γιώργος ή ο Κώστας-μα καλά τόσο οικείοι τους φαίνονται-έχει πολύ λίγη σημασία...
Σημασία έχει ότι την Δευτέρα εγώ , εσύ και εμείς θα πάμε στις δουλειές μας για να κυνηγήσουμε τους στόχους μας...
Αλλά και για να μάθουμε, αν αυξήθηκε το επιτόκιο στο στεγαστικό μας δάνειο...

Αθήνα...

Αναχωρώ αύριο λοιπόν-όχι με μεγάλη προθυμία - για την Αθήνα, για επαγγελματικούς λόγους. Θα μείνω μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου...
Αρκετός χρόνος θα έλεγα -περίπου μία εβδομάδα-μακριά από την οικογένεια μου.
Δεν πειράζει όμως,θα περάσει γρήγορα.
Πιστεύω να βρω λίγο χρόνο, να πάω σε ένα Ίντερνετ -καφέ για να μαθαίνω νέα...
Σε μια εβδομάδα λοιπόν.

Χάρης.

Videos...

Ίσως, από τα καλύτερα στο You Tube...