Τουρισμός στην Ελλάδα...

Τουρισμός στην Ελλάδα

Επιστρέφοντας από τις Καλοκαιρινές διακοπές (που δεν διαρκούν δυστυχώς για πάντα κατά το τραγούδι) έρχονται -σαν απολογισμός- στο μυαλό μερικές συγκρίσεις.

Συγκρίσεις, που έχουν να κάνουν με την ποιότητα των παρεχόμενων τουριστικών υπηρεσιών-προϊόντων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ας κοιτάξουμε όμως να δούμε –σε αυτό το κείμενο- την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας।

Εικόνα πρώτη : Στην «μαγευτική Χαλκιδική».Πρώτο πόδι, στα Ν. Πλάγια. Φιλοξενούμενος σε διαμέρισμα συγγενικού προσώπου. Τοποθεσία κοντά στην Θες/νίκη (40 χιλμ περίπου).Θάλασσα πολύ καλή (ειδικά φέτος).Συνήθως οικογενειακού επιπέδου τουρισμός. Τα αυτοκίνητα –κατά τις μεσημβρινές ώρες – να περνάνε με ιλιγγιώδη ταχύτητα ακριβώς μπροστά από τα σπίτια και τα μπαλκόνια. Το στέρεο να παίζει Κιάμο και Βέρτη τους οποίους ακούς σε απόσταση τουλάχιστον 250 μέτρων..

Πλήρης απουσία κάδων για συμβατικά-οργανικά σκουπίδια (προστέθηκε και ένας δεύτερος αρχές Αυγούστου).Για κάδους συλλογής με ανακυκλώσιμα υλικά ούτε λόγος...Τι θα πει άλλωστε οικολογία για τους τοπικούς ιθύνοντες...?

Να μην αναφέρουμε το σκοτάδι που επικρατεί το βράδυ σε ορισμένα σημεία। Είπαμε οικογενειακός προορισμός ,αλλά ας κρατήσουμε και λίγο ρομαντισμό...

Εικόνα δεύτερη : Μένουμε (;) Χαλκιδική...Δεύτερο πόδι στην Συκιά Χαλκιδικής. Μονοήμερη εκδρομή για να δούνε και τα παιδιά κάτι διαφορετικό...Υπάρχουν αρκετοί ΜΑΓΕΥΤΙΚΟΙ κολπίσκοι. Ως εδώ όμως η μαγεία. Σίγουρα θα πρέπει να κάνεις ένα με δύο τηλεφωνήματα σε γνωστούς που έχουνε πάει εκεί (τι χρειάζονται άλλωστε οι πινακίδες ;) .Για να σε καθοδηγήσουν ; .

Φτάνεις και ψάχνεις λίγη θέση για το αυτοκίνητο. Κάτι βρίσκεις σε κάποιο ανηφορικό και απότομο σημείο (ζητάω πολλά, ε...;).Mετά ανακαλύπτεις ότι ο μαγευτικός κόλπος είναι κατά τα 5/6 ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟΣ από beach bars...

Δεν έχεις άλλη επιλογή .Πρέπει να πληρώσεις την δεκάτη. Το κάνεις. Συμβιβάζεσαι και προσπαθείς αν χαλαρώσεις (προσπαθείς...;).Τρως και στην ταβέρνα που διατηρεί το παραπάνω μπαρ (μια που ήρθαμε, να μας πάρουν με καλό μάτι).Μετά προσπαθείς να χαλαρώσεις (αναγκαστικά αυτή την φορά, μετά το φαγητό...).

Εσύ θέλεις να χαλαρώσεις αλλά το μπαρ δεν θέλει...Μουσική με πολλά μπιτ και σε πολλά ντεσιμπέλ। Είναι ξεκάθαρο, ότι δεν ταιριάζουν με το εξαιρετικό αυτό τοπίο. Μάλλον το κάνουν για να συνεχίζεις να θαυμάζεις το τοπίο (γιατί θέλεις να κοιμηθείς αμόρφωτε τουρίστα...?)

Εικόνα Τρίτη : Στην “μαγευτική” Κέρκυρα. Ένα καταπληκτικό νησί. Αναξιοποίητο όμως (όπως πολλά άλλα).Τα σκουπίδια να ξεχειλίζουν από τους κάδους ( αν τους βρεις). Τα παραδοσιακά σπίτια γεμάτα από μούχλα και βρωμιά (αυτό φίλοι Κερκυραίοι δεν είναι παραδοσιακό, είναι κατάντια).

Εκμετάλλευση χειρίστου είδους στις οργανωμένες παραλίες. (ομπρέλα με δύο ξαπλώστρες 9 ευρώ).Προσωπική εμπειρία από κλοπή (όλος ο φωτογραφικός εξοπλισμό) σε φυλασσόμενο πάρκινγκ επιχείρησης τύπου θαλάσσιου πάρκου.

Η επιχείρηση, να σε αφήνει στο έλεος των κλεφτών και η αστυνομία να κοιμάται...

Παντελώς αβοήθητος...

Δεν είναι αυτή εικόνα κράτους, που θέλει να έχει έσοδα και να επενδύσει στον τουρισμό. Κάποτε, είχε χαρακτηριστεί ως «βαριά βιομηχανία» της χώρας...

Ούτε για συνοικιακό εργαστήριο χειροτεχνίας δεν είναι .

Δυστυχώς...

Καλή ξεκούραση...

Αρχίζουν από σήμερα και για μένα οι Καλοκαιρινές διακοπές।
Το κεφάλι γεμάτο από αρκετά πράγματα (τουλάχιστον έτσι φαίνεται...)।
Επηρεάζει και τις σωματικές δραστηριότητες..
Κατεβάζουμε στροφές λοιπόν και επανερχόμαστε με περισσότερη όρεξη για δημιουργία..
Καλή ξεκούραση σε όλους.

Πολύς λόγος γίνεται για τις συντεχνίες και τα κλειστά επαγγέλματα τελευταία.
Η αιτία φυσικά, είναι το επικείμενο άνοιγμα των παραπάνω επαγγελματικών δραστηριοτήτων.

Από πότε όμως υπάρχουν αυτές οι συντεχνίες ; Τι είναι ; Πώς ήταν δομημένες και ποιος ο ρόλος τους τότε και τώρα ;

Οι συντεχνίες λοιπόν “ ήταν ένας συνεργατικός και συνεταιρικός θεσμός, έτσι όπως αναπτύχθηκε στον ελλαδικό χώρο υπό δυσμενείς ιστορικές συνθήκες. Οι διάφορες μορφές του, οι τρόποι των ποικίλων οργανώσεών του, η δράση του και η σημαντική επαγγελματική και εμπορική του ανάπτυξη και εξάπλωση, αποτελούν ιδιαίτερα ευρύ θέμα, καθώς η σωματειακή και συνεταιριστική οργάνωση στάθηκε μια από τις χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της ελληνικής προβιομηχανικής κοινωνίας.”

Δηλαδή μια συγκροτημένη ομάδα που είχε ως σκοπό την επιβίωση της κάτω υπό δυσμενείς συνθήκες. Συνθήκες δυσβάστακτες για την εποχή εκείνη. Φυσικά και δεν ήταν όλοι μέσα σε αυτήν την ομάδα.

Είχαν δηλαδή ένα κοινοτικό πνεύμα μεταξύ τους.
“ Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας οι οικισμοί, τα χωριά και οι πόλεις ανέπτυξαν ένα κοινοτικό πνεύμα που εγγυάτο τη συνοχή τους. Η συνοχή αυτή ήταν αποτέλεσμα των παραγωγικών, κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων που αναπτύσσονταν μέσα στην κοινότητα. Την περίοδο αυτή οι Έλληνες επαγγελματίες και έμποροι στήριζαν την κοινωνική τους οργάνωση στις συντεχνίες ή 'ισνάφια[1]. Σε αυτές οι οικονομικές λειτουργίες-δραστηριότητες, (παραγωγή) ξεκινούσαν από την διευρυμένη οικογένεια και βασίζονταν σε μια αρχή κοινοκτημοσύνης που σήμαινε συνιδιοκτησία μέσων παραγωγής, εκμετάλλευση από κοινού της περιουσίας, συνεργασία σε όλες τις δραστηριότητες και κοινωνικοποίηση δηλαδή ίση κατανομή του εισοδήματος. Οι συντεχνίες ρύθμιζαν την ποιότητα των προσφερομένων προϊόντων και υπηρεσιών, όριζαν τις τιμές και φρόντιζαν για την ομαλή ζωή των μελών τους (η υπογράμμιση είναι του γράφοντος). Όμοια με τις κοινότητες συνέβαλλαν στην οικονομική, διοικητική και πολιτική αυτονομία των μελών τους.”

Όριζαν τις τιμές και φρόντιζαν για την ομαλή ζωή των μελών τους. Πώς το κατάφερναν αυτό ; Φυσικά με την ανοχή των κατακτητών.
Φυσικά με την συνεργασία αυτών. Με αυτοσκοπό να μπορούνε να έχουν ένα επίπεδο διαβίωσης ανώτερο, σε σχέση με άλλους .
Ποιους άλλους ;
Με άλλους ομόθρησκους τους, με άλλους Έλληνες...

Φαίνεται άλλωστε και από την Διοικητική δομή που είχανε...
“Στη δομή της, η συντεχνία, αποτελείται από τρεις βασικούς συντελεστές: τον μάστορα, τον κάλφα το βοηθό του μάστορα και το τσιράκι ή μαθητευόμενο. Αρχηγός της συντεχνίας ήταν ο πρωτομάστορας, ο εκλεγμένος εκπρόσωπός της και μεσολαβητής μεταξύ των Τούρκων και των Ελλήνων(η υπογράμμιση είναι του γράφοντος) . Πέραν της φροντίδας για τη συλλογή των φόρων, ήταν υπεύθυνος για τη σύναψη συμφωνιών μεταξύ των μαστόρων[2], καθόριζε τις τιμές των ειδών που κατασκεύαζαν ή εμπορεύονταν, όριζε τα ημερομίσθια, εξασφάλιζε γρήγορη και συμφέρουσα προμήθεια των πρώτων υλών από τους τόπους της παραγωγής τους και μεριμνούσε για τη δίκαιη κατανομή τους[3]. Τα περισσότερα ισνάφια διέθεταν μεγάλα οικονομικά αποθέματα που ήταν αποτέλεσμα της μηνιαίας ή ετήσιας εισφοράς των μελών.”

Δεν μας παραξενεύει το γεγονός, ότι τώρα που θα αρθούν αυτοί οι περιοριστικοί για μια μεγάλη μάζα ανθρώπων (νέων κυρίως ) αντιδρούν.
Αντιδρούν, γιατί θα χάσουνε τα συγκεκριμένα προνόμια. Προνόμια που τους έδωσαν κάποιοι “κατακτητές”.

Tελειώνουν όμως. Πλησιάζει και η ώρα της δικαίωσης.
Θα ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα.
Θα κλείσει μια μαύρη σελίδα για την χώρα μας.

Παιδί 44

Όταν οι ιδέες στερεύουν και το μυαλό με δυσκολία υπακούει στα εξωτερικά ερεθίσματα, η λύση έρχεται μέσα σε σε ένα βιβλίο.

Άλλωστε, το Καλοκαίρι ευνοεί τέτοιου είδους πνευματικές δραστηριότητες...

Δραστηριότητες που σε κάνουν να ταξιδέψεις μακριά...Πολύ μακριά..

Όπως οι πρωταγωνιστές στο συγκεκριμένο βιβλίο ( Παιδί 44 ) γραμμένο από τον Tom Rob Smith . Ένα βιβλίο αστυνομικού θρίλερ. Γεμάτο από πλοκή, που εξελίσσεται στην μεταπολεμική ΕΣΣΔ.

Με σκηνές πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. Που περιγράφουν ιστορικές πτυχές της Σοβιετικής κοινωνίας, σε όλες τις εκφάνσεις της.

Το καλύτερο είναι, ότι βασίζεται σε ΑΛΗΘΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΝΤΑ.

Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.Μέχρι να μεταφερθεί και στην μικρή οθόνη...

Καλή ανάγνωση.

Απογραφή στην ηθική

Έτσι απάντησε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων (ΕΔΕ), με ανακοίνωσή της η οποία “συνιστά στα μέλη της να μην συμπληρώσουν και να μην υποβάλουν το δελτίο απογραφής, όπως θα πράξει το πάσης φύσεως προσωπικό του Δημοσίου.”

Αγνοεί λοιπόν, την προσπάθεια του κράτους να απογράψει το σύνολο των Δημοσιών υπαλλήλων. Έναν αριθμό άγνωστο –ακόμα- όχι μόνο για το Ελληνικό κράτος (πράγμα ανεπίτρεπτο) αλλά και για εμάς,τους πολίτες αυτής της χώρας.

Πολίτες, οι οποίοι είναι οι κύριοι χρηματοδότες, όλων αυτών των ανθρώπων που ασχολούνται με τις κρατικές υποθέσεις και έγγραφα.

Μ ε το έγγραφο αυτό, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων προτρέπει δηλαδή να παρακούσουν την ΕΝΤΟΛΗ του Ελληνικού Λαού -στην ουσία- να μάθει και να γνωρίζει.

Τον ακριβή αριθμό και την ειδικότητα που έχει ο καθένας. Πληροφορίες, που θα πρέπει να ξέρει και το ΔΝΤ.

Είναι προϋπόθεση-άλλωστε- για να δοθούν και τα άλλα χρήματα για την διάσωση της οικονομίας από την χρεοκοπία.

Μια χρεοκοπία-ηθική- την οποία δεν απέφυγαν, αυτοί που θα έπρεπε να την πολεμήσουν...

Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων...

Γενέθλια

Γενέθλια σήμερα και πρέπει αν γιορτασθεί....

Η Εθνική χρεωκοπία

Σκέφτομαι εδώ και αρκετές μέρες, να γράψω κάτι σχετικά με την Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου.

Όχι κάτι αμιγώς ποδοσφαιρικό, αν και ζούμε σε μια μουντιαλική περίοδο.

Αφορά την νοοτροπία γενικότερα, ενός τμήματος της Ελληνικής κοινωνίας απέναντι σε συμπεριφορές αυτής.

Μια ομάδα ανθρώπων ,που προσπαθεί να μετασχηματίσει την κοινή γνώμη. Να την τιθασεύσει και να την οδηγήσει σε διαστρεβλωμένα συμπεράσματα .

Προσπαθούν δηλαδή, μετά τα αποτελέσματα που έφερε η Εθνική Ελλάδος να αποδείξουν ότι η πορεία της ομάδας, ήταν γενικά μια «καλή» πορεία....

Για να τα δούμε όμως τα πράγματα τμηματικά.

Πρώτος αγώνας, Ελλάδα –Ν.Κορέα. Τραγική εμφάνιση χάνοντας με τελικό σκορ 2-0.Μια ομάδα άνευρη. Χωρίς αρχή , μέση και τέλος...Αποτυχία

Δεύτερος αγώνας, Ελλάδα-Νιγηρία. Ευτυχώς που ήρθε η –χαζή- αποβολή του Νιγηριανού. Έπειτα η «θρυλική» (;) ανατροπή. Φυσικά, η μοναδική ανατροπή που έχει γίνει στα παγκόσμια αθλητικά χρονικά είναι της ομάδας μας...

Κανείς άλλος, δεν το έχει κατορθώσει αυτό...

Τρίτος αγώνας, Ελλάδα-Αργεντινή. Μεγάλη επιτυχία να μην δεχτεί μια ομάδα (Εθνική Ελλάδος) για 75 λεπτά, από μια άλλη ομάδα που έπαιζε με 8 περίπου απουσίες.

Κάνοντας –μόλις- ΜΙΑ ευκαιρία σε όλο τον αγώνα. Το μοναδικό μας κατόρθωμα.

Δηλαδή, προσπαθούν να μας πείσουν ότι για όλα φταίει η κακοτυχία, οι τραυματισμοί των παικτών κλπ.

Έφταιγε και το γεγονός, ότι παίζαμε με την Αργεντινή. Πιθανώς, να ήθελαν να την αποβάλλουν από το Μουντιάλ.

Ούτε ίχνος για αυτοκριτική και στρατηγικό σχεδιασμό. Αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά, ότι της οικονομικής κρίσης προηγείται πάντα η κοινωνική και πολιτιστική.

Όταν μια κοινωνία, ομφαλοσκοπεί συνεχώς χωρίς να κοιτάζει σε ένα πεδίο 360 μοιρών είναι καταδικασμένη σε κατάπτωση.

Μια κατάπτωση που την βιώνουμε μέσα από ένα οικονομικό πρίσμα...

Αυτό του ΔΝΤ.

Από το παράθυρο...

Όπως μπήκαν από το παράθυρο , έτσι θα φύγουν από την πόρτα.

Δεν υπάρχει άλλη λύση, για την περίπτωση τους. Διοριστήκαν τον Αύγουστο 2009-στην Αττικό Μετρό- χωρίς καμιά νόμιμη διαδικασία. Επειδή ήταν «δικά» τους παιδιά...

Οι περισσότεροι, δεν είχαν καν τα απαραίτητα για να δουλέψουν στο συγκεκριμένο τομέα. Σε ένα τομέα που απαιτείται μια στοιχειώδης εξειδίκευση.

Το παράλογο όμως είναι, ότι όλοι αυτοί (280 συμβασιούχοι) ζητάνε την ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ τους. Μια μονιμοποίηση, την οποία θα κληθούμε να πληρώσουμε ΌΛΟΙ οι Έλληνες φορολογούμενοι....

Φυσικά και δεν θα τους κρατήσουν. Θα φύγουν.
Αυτήν την φορά από την πόρτα....

Να φύγετε, να πάτε αλλού...

Κάπως έτσι, θα απάντησαν οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, στην πρόθεση του κρουαζερόπλοιου Ζenith για στάση στο λιμάνι της Πάτρας.

Άλλωστε –οι συγκεκριμένοι αγωνιστές- δεν έχουν ιδιαίτερη ανάγκη το τουριστικό συνάλλαγμα που θα είχε εισρεύσει στο λιμάνι του Πειραιά (σε μελλοντικό χρόνο, θα γίνει αναφορά και στις συνδικαλιστικές συντεχνίες άλλων επαγγελμάτων).

Από την άλλη πλευρά, οι «μεγαλοκαπιταλιστές μικρομαγαζάτορες», που παραπονιούνται (αλλά και διαμαρτύρονται).Παραπονιούνται, για την μη έλευση και για την μη ρευστότητα των επιχειρήσεων τους.

Σκεπτόμενοι ότι αν το πρώτο μη δεν θα υπήρχε, θα απαλειφόταν και το δεύτερο...

Δυο κόσμοι παράλληλοι. Με διαφορετικές εμπειρίες αλλά και διεκδικήσεις. Αλλά και από διαφορετικές θέσεις.

Κάποιοι βολεμένοι ( με σίγουρο μισθό), προσποιούμενοι ότι διεκδικούν.

Κάποιοι άλλοι αβόλευτοι (με αβέβαιο εισόδημα), που προσπαθούν να επιβιώσουν...

Την θέλουμε την κάθαρση ;

Θα έπρεπε να είναι ένα ρητορικό ερώτημα ,αλλά-δυστυχώς- η απάντηση ακόμη άγνωστη...

Άγνωστη, εξαιτίας της τελευταίας ανακοίνωσης που εξέδωσε ο λαλίστατος –για τέτοιες περιπτώσεις-Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών.

Κατηγορεί λοιπόν την κυβέρνηση ότι στοχοποιεί «συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και τις ρίχνουν βορρά στην κοινή γνώμη με στόχο τον αποπροσανατολισμό της από τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα»

Δηλαδή, εννοεί ότι η στοχοποίηση (ας χρησιμοποιήσουμε και εμείς αυτό τον όρο) είναι άδικη...Δεν στέκει ως επιχείρημα. Δεν πρέπει δηλαδή, να γνωστοποιούνται α ονόματα (γιατί άραγε...;).Με απώτερο στόχο, να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη «από τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα...»

Δηλαδή, ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα –που είναι η διαφθορά- δεν αφορά τον ιατρικό κόσμο....Ούτε καν τον αγγίζει (κατά την ανακοίνωση τους). θεωρείται ξένο σώμα...Φυσικά-για τον σύλλογο- το κράτος δεν ζημιώνεται (μήπως θα έπρεπε να επιβραβεύσουμε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών...;) από αυτούς τους επίορκους.

Επίσης -στη αρχή της ανακοίνωσης- αναφέρει ότι «Η θέση του ΙΣΑ. είναι πάγια και ξεκάθαρη. Τεκμηριωμένες περιπτώσεις φοροδιαφυγής από επαγγελματίες οποιουδήποτε κλάδου και των ιατρών συμπεριλαμβανομένων, είναι καταδικαστέες και οφείλουν να επισύρουν τις νόμιμες συνέπειες.»

Πόσο πάγια και πόσο ξεκάθαρη, φαίνεται από την θέση που είναι η χώρα αυτή την στιγμή. Μια χώρα που ζητά και απαιτεί.
Ζητά, να γίνει κάθαρση σε όλους τους τομείς. Απαιτεί, να τιμωρηθούν οι ένοχοι αυτής της δραματικής κατάστασης που βρίσκεται.
Ο Ιατρικός Σύλλογος θα ακολουθήσει...;

19η Μαΐου.Ημέρα μνήμης.

Η μέρας μνήμης, για τον Ποντιακό Ελληνισμό. Μια ημέρα αφιερωμένη, στην μνήμη εκατοντάδων χιλιάδων ΨΥΧΩΝ.

Ψυχές που χαθήκαν ΑΔΙΚΑ. Άνθρωποι, που δεν έφταιξαν σε τίποτα .Άνθρωποι, που γνώρισαν το πιο σκληρό πρόσωπο του Τουρκικού κράτους.

Ενός κράτους, που μέσα από την γενοκτονία των Ποντίων θέλησε να αναδημιουργηθεί.,Θέλησε να αποκοπεί από, την ιστορία του.Να σβήσει το παρελθόν του...

Είναι γνωστό σε όλους άλλωστε ότι η Τουρκία βασίστηκε για πολλά χρόνια στις μειονότητες που υπήρχαν. Μειονότητες ς –συμπεριλαμβανομένων και της Ελληνοποντιακής -οι οποίες βοήθησαν στον οικονομικό, κοινωνικό αλλά και πολιτιστικό τομέα...

Για ανταμοιβή λοιπόν, θεώρησαν ότι με μια γενοκτονία θα ¨καθάριζαν¨ τον ζωτικό τους χώρο. Νόμιζαν ότι έτσι θα προόδευαν ακόμη περισσότερο. Την θέση της, την γνωρίζουμε ποια είναι στην σύγχρονη εποχή. Μια πλήρης αποτυχία...

Αυτή την μέρα λοιπόν θυμόμαστε και απαιτούμε.

Θυμόμαστε τους νεκρούς προγόνους μας, που χάθηκαν εξαιτίας της θηριωδίας.
Απαιτούμε -έστω την μετά θάνατο-δικαίωση τους από το Τουρκικό κράτος, με την αναγνώριση της γενοκτονίας.

Για να αναπαυθούν οι ψυχές τους και να δικαιωθεί η ιστορία.

Καιρός για αυτοκριτική...

Είναι καιρός για αυτοκριτική। Η καλύτερη απάντηση-για την κρίση- στο παρακάτω άρθρο του Αλέξη Παπαχελά (Καθημερινή, 1/05/2010).


Ολα είναι στο χέρι μας
Tου Αλεξη Παπαχελα

Δεν είναι καθόλου εύκολο να μεγαλώνεις σαν χώρα με το παραμύθι πως όλοι σου χρωστάνε και να ξυπνάς μια μέρα απότομα ανακαλύπτοντας πως (α) δεν σου χρωστάει κανείς τίποτα και (β) εσύ χρωστάς σε όλους. Οσο δυσάρεστο και αν ακούγεται, υπάρχει μια πολύ μεγάλη διάσταση ανάμεσα στο πώς βλέπουμε εμείς τους εαυτούς μας και πώς μας βλέπει ο υπόλοιπος κόσμος.

Εμείς πιστεύουμε ότι ο υπόλοιπος κόσμος μάς χρωστάει πολλά για όσα του δώσαμε πριν από 2.500 χρόνια. Δεν έχει σημασία αν η νεοελληνική κουλτούρα και η μετριοκρατία του σύγχρονου ελληνικού πανεπιστημίου δεν έχουν απολύτως τίποτα να κάνουν με αυτά που διδάσκονται στα μεγάλα δυτικά πανεπιστήμια ως «ελληνική κληρονομιά». Εμείς συνεχίζουμε να κυκλοφορούμε με ένα ιδιαίτερο ύφος στον κόσμο, θεωρώντας πως είμαστε περιούσιος λαός. Το κακό είναι πως τα σχετικά «γραμμάτια» εξοφλήθηκαν πριν από 199 χρόνια με το μεγάλο κίνημα του φιλελληνισμού που βοήθησε καταλυτικά στην κατάκτηση της ανεξαρτησίας μας. Το επιχείρημα «εσείς τρώγατε βελανίδια όταν εμείς σας δίναμε φως και γνώση» όχι απλώς δεν πείθει αλλά εξοργίζει, ενώ και το έπος του 1940 δεν τυγχάνει ιδιαίτερης προσοχής διεθνώς αυτές τις ώρες!

Ολοι μας χρωστούν λοιπόν, αλλά δεν δίνουν τα οφειλόμενα. Ολοι οι άλλοι φταίνε πάντοτε για οτιδήποτε κακό συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο, έστω και αν εμείς έχουμε κάνει απίθανα λάθη. Και βέβαια στο τέλος νιώθουμε και καλά στον ρόλο της «Ελλαδίτσας», του θύματος που όλοι κυνηγάνε γιατί ζηλεύουν τον τρόπο ζωής της ή γιατί δήθεν είναι το άτακτο παιδί της διεθνούς κοινότητος.

Για να κοιταχτούμε λίγο στον καθρέφτη και να συγκρίνουμε τον εαυτό μας ακόμη και με ταραγμένες αλλά παραγωγικές δεκαετίες. Αντί για τον Ελύτη και τον Σεφέρη, τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη μυθοποιήσαμε το πλαστικό και το ηδονιστικό μπουζουκοξεφάντωμα με ατέλειωτες μπουκάλες ουίσκι. Αντί να κυνηγάμε τη γνώση μάθαμε να προοδεύουμε στα πανεπιστήμια με τον συνδικαλισμό και τα «κονέ». Στα τηλεοπτικά μας παράθυρα εκπαραθυρώσαμε τη λογική, αποθεώσαμε το κιτς και τα λαμόγια που το παίζουν «φίλοι του λαού». Μάθαμε την τέχνη, να τα κονομάμε από τα κοινοτικά κονδύλια των κουτόφραγκων, να παριστάνουμε τους αγρότες στα καφενεία και να παίρνουμε τις επιδοτήσεις. Συνηθίσαμε στη λαμογιά και στο λάδωμα στις εφορίες, τις πολεοδομίες και όπου αλλού χρειαζόταν. Δαιμονοποιήσαμε την επιχειρηματικότητα και θεωρούσαμε φυσικό είκοσι παλιόπαιδα με λοστούς να καταστρέφουν τον τουρισμό με την ελπίδα πως θα γίνουν τριάντα την επόμενη φορά οι ροπαλοφόροι. Και όλα αυτά αφού εμείς μυθοποιήσαμε ανθρωπάκια ανίκανα για οτιδήποτε, είτε επειδή μιλούσαν καλά στην τηλεόραση είτε γιατί είχαν ισχυρούς σπόνσορες και τους ψηφίζαμε για να μας κυβερνούν.

Αυτή η ηδονιστική κοινωνία πέρασε υπέροχα αυτές τις δεκαετίες και ασπάσθηκε το δόγμα της νεοελληνικής μαγκιάς, πως δηλαδή μπορεί κάποιος να δουλεύει ελάχιστα, να παίρνει πολλά ή να κάνει αρπαχτές, να είναι μόνιμος και να ζει πιο πλούσια από όσο δικαιολογείται. Το πάρτι τέλειωσε, εδώ και καιρό. Τώρα με το αλκοόλ στο αίμα μας κοιτάμε τον ήλιο και τα συντρίμμια. Δεν μας χρωστάει κανείς τίποτα, δεν μας ζηλεύει κανείς ιδιαίτερα. Εμείς χρωστάμε και πρέπει, χλωρά και ξερά, να πληρώσουμε για τις συσσωρευμένες αμαρτίες δεκαετιών. Στο χέρι μας είναι να βρούμε μέσα μας τον εξωστρεφή, δημιουργικό, άπαικτο και ευρηματικό Ελληνα που χάσαμε στον δρόμο για μια ακόμη τηλεόραση και μια Cayenne. Στο χέρι μας είναι να θυμηθούμε ότι η δουλειά δεν είναι ντροπή, ότι η μονιμότητα δεν είναι το παν, ότι το ρίσκο είναι στο αίμα μας και πως αυτός ο τόπος αξίζει όντως πολλά περισσότερα. Ο άλλος δρόμος είναι να κουκουλιάσουμε στον ρόλο του κυνηγημένου, της Ελλαδίτσας που την φθονούν όλοι και να αυτοκτονήσουμε συλλογικά σαν χώρα περιμένοντας κάποιον να μας δώσει τα χρεωστούμενα.

Δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον ιδιωτικών υπαλλήλων

Είναι ο τίτλος, που ταιριάζει απόλυτα για την κατάσταση που επικρατεί ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες...

Η σκέψη αυτή, πηγάζει από προσωπική εμπειρία. Μετά από συζητήσεις. Οι Δημόσιοι υπάλληλοι ωρύονται (φυσικό ως ένα σημείο) για την περικοπή στον μισθό τους.

Δεν είναι και εύκολο, να σου λένε ότι θα ζεις με λιγότερα. Θα προγραμματίζεις την ζωή σου με διαφορετικά δεδομένα, που ήξερες και είχες.

Από την άλλη, «τα βάζουν» και θέλουν (πολλοί το απαιτούν μάλιστα) να πληρώσουν (με αντίστοιχες περικοπές) και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Χωρίς να σκέφτονται, ότι ο μισθός τους εξασφαλίζεται από τις κρατήσεις που υπόκεινται όλοι οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα.

Δεν φταίνε αυτοί (οι ΔΥ) όμως. Φταίει η νοοτροπία που εδραιώθηκε τόσα χρόνια. Η ασυλία και ο αυταρχισμός (πολλών και όχι όλων), που δουλεύουν στο Δημόσιο.

Ένα Δημόσιο, που ευθύνεται για ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής δυσπραγίας.

Ας το σκεφτούν λοιπόν καλύτερα .Ας ζητήσουν αλλού τις ευθύνες. Στους ανθρώπους που τους βοήθησαν να έχουν τον σταθερό μισθό...

Αυτόν, που δεν ξέρουμε αν θα έχουμε εμείς τον επόμενο μήνα....

Μπορούμε και με λιγότερα...

Τελικά είναι αλήθεια. Μπορούμε και με λιγότερα.

Ο καθένας βλέπει την διαφορά, χωρίς να είναι ειδικός επί των οικονομικών θεμάτων.Απλή λογική χωρίς ανώφελους-πολλές φορές-σχολιασμούς।

Η περικοπή δαπανών -στον Δημόσιο τομέα- μπορεί να επιτευχθεί, συνεχίζοντας όμως απρόσκοπτα την λειτουργία του.

Μια λειτουργία, που θα πρέπει να έχει συνέχεια. Πάνω απ' όλα όμως, θα πρέπει να προσφέρει την ανάλογη ποιότητα υπηρεσιών προς τους πολίτες.

Πολίτες, οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχές ψυχολογικό σοκ. Ίσως, να είναι αυτός-τελικά- ο σκοπός τους. Για να περάσουν τα μέτρα και τις πολιτικές που κάποιοι-εντός και εκτός των τειχών- θέλουν να εφαρμόσουν.

Όταν όμως, φθάσουν σε αυτό το σημείο αλλά -και πάλι- δεν θα έχει έρθει η πολυπόθητη "ανάκαμψη" (στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους) θα τους πούμε...

Μπορούμε και με λιγότερα...

Ματωμένος γάμος

Είναι στην κυριολεξία ένας ματωμένος γάμος.

Μια ψυχούλα 13 χρονών. Αντί να παίζει με τους φίλους της την σκότωσαν.
Τα "ήθη και έθιμα" μιας κοινωνίας. Μια κοινωνία, που της επέβαλε έναν 30 χρονο γαμπρό (ίσως και εκείνος να μην ήθελε).

Ύστερα έπαθε κολπική αιμορρραγία. Άλλωστε, και ο ίδιος δεν νομίζω να ήταν έτοιμος για μια τέτοια κατάσταση.

Προκαλεί όμως την οργή και αγανάκτηση του κόσμου, διαβάζοντας αυτήν την είδηση.

Μια είδηση, που ελπίζω να συνετίσει "κάποιους", ώστε να μην ξαναδιαβάσουμε κάτι παρόμοιο...

Καλό σου ταξίδι κορίτσι μου...

Δεν κάνουν έτσι στους “παλιούς” φίλους

Σαφέστατα δεν κάνουν έτσι .Σαφέστατα, δεν συμπεριφέρνονται με τέτοιο τρόπο στους “παλιούς” φίλους. Δηλαδή στους Έλληνες.

Φανταστείτε σε μια παρέα, όπου υπάρχει κάποιος (Ελλάδα) που συχνά-πυκνά οργανώνει ωραία πάρτυ, στο σπίτι του. Πολλές φορές με περίσσεια-είναι η αλήθεια- χλιδή.

Χλιδή την οποία χαίρονται όλοι (Ευρωπαίοι επιχειρηματίες και κυβερνήσεις) οι καλεσμένοι του. Κάποιες φορές μάλιστα, θέλουν να προσκαλεστούν και άλλοι.

Τα πάρτυ λοιπόν, συνεχίζονται για πολλά χρόνια. Περνάνε καλά όλοι τους. Οικοδεσπότης και καλεσμένοι.

Κάποια στιγμή όμως, τα λεφτά για τα πάρτυ τελειώνουν. Ο οικοδεσπότης, δεν ζητάει να αναλάβουν τα χρέη-οι καλεσμένοι- για τις προηγούμενες γιορτές. Ζητάει να συνεχίζουν να διασκεδάζουν. Να διασκεδάζουν όμως με την διαδικασία του ρεφενέ.

Να προσφέρουν και οι καλεσμένοι, κάτι για την συμμετοχή τους.. Οι καλεσμένοι όμως αρνούνται. Αλλά ψέγουν και τον οικοδεσπότη για την αλόγιστη συμπεριφορά που είχε μέχρι πρότινος.

Στεναχωριέται ο οικοδεσπότης. Δεν του αρέσει αυτή η συμπεριφορά. Θυμάται με πικρία ,πόσο καλά και ωραία τους φερόταν. Πόσο απλόχερα, τους έδινε την διασκέδαση που δεν είχανε οι “άλλοι” στο σπίτι τους.

Δεν κάνουν έτσι όμως στους “παλιούς” φίλους. Γιατί φίλοι υπάρχουν και αλλού. Ίσως και περισσότερο έξυπνοι…

Ελαστικοποίηση ζωών

Έτσι, θέλουν να μεταμορφώσουν την ζωή μας. Δημιουργώντας συνθήκες αλά καρτ.

Να μπορεί δηλαδή ο κάθε εργοδότης, να ενεργεί κατά το δοκούν. Όταν δηλαδή έχει δουλειά να σε καλεί (για να δώσεις τον καλυτερότερο εαυτό σου…).

Όταν δεν έχει, φυσικά και δεν θα χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες σου.

Μετά, τι ;

Φυσικά η ανασφάλεια του εργαζόμενου να βρίσκεται στο μέγιστο σημείο. Καμιά ελπίδα για το αύριο. Καμιά ελπίδα για το μέλλον.

Το αντίκτυπο θα είναι εμφανές στην κοινωνία. Ύφεση σε οικονομικό επίπεδο. Το κυριότερο όμως θα είναι οι αναταραχές που θα ξεσπάσουν.

Ίσως, να είναι μη αναστρέψιμες .Ίσως να οδηγηθούμε για πολύ καιρό σε μια χαοτική κατάσταση. Ανεξέλγκτη.

Μάλλον, βρισκόμαστε σε μια μεταβατική κατάσταση. Το θέμα είναι, ότι δεν γνωρίζουμε τι θα προκύψει στο μέλλον. Ένα μέλλον, ίσως πιο σκληρό από την τωρινή κατάσταση που βιώνουμε.

Ένα μέλλον, χωρίς ελαστικοποίηση.

Οι κερδοσκόποι είμαστε εμείς.

Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που δεν άκουσε για τα νέα μέτρα της κυβέρνησης. Για τις κερδοσκοπικές επιθέσεις. Για την ηθική (;) στήριξη που ζήτησε ο Πρωθυπουργός από όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. Ακόμα και για τις –άνευ σχολίου –επιθέσεις που δέχθηκε η χώρα Από μια –μικρή- μερίδα του Γερμανικού τύπου.

Το σημείο τριβής σε όλα αυτά είναι οι κινήσεις των κερδοσκόπων. Εκεί εστιάζονται (τεχνηέντως) όλοι. Κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση ,λοιπά κόμματα και κυρίως τα ΜΜΕ.

Κανείς όμως –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- δεν λέει την πικρή αλήθεια.
Οι αληθινοί κερδοσκόποι είμαστε εμείς. Εμείς οι ίδιοι, δημιουργήσαμε αλλά και συντηρήσαμε αυτήν την κατάσταση.

Με κύρια πηγή του κακού, ένα Δημόσιο σύστημα που καταβροχθίζει τα πάντα. Σπάταλο και αναποτελεσματικό. Για τους πολίτες, αλλά και για όλους τους εργαζόμενους του.

Με εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ να χάνονται (ποιος ξέρει πού και σε ποιους πηγαίνουν).

Στον αντίποδα εμείς (και του γράφοντα συμπεριλαμβανομένου) να αναρωτιόμαστε συχνά την παραπάνω φράση.

Το χειρότερο όμως είναι ότι την απάντηση την ξέρουμε. Απλά ,προσπαθούμε πάντα να βρούμε έναν «εχθρό».Αν δεν υπάρχει , θα τον κατασκευάσουμε…

Στην πυρά λοιπόν οι κερδοσκόποι .Όχι οι ξένοι (που θέλουν μας καταστρέψουν). Αλλά εμάς τους ίδιους. Γιατί , οι κερδοσκόποι είμαστε εμείς

Υ.Γ. Συνεχίζω να γράφω την λέξη Δημόσιο με Δ κεφαλαίο. Γιατί έτσι θα πρέπει να είναι. Όχι γιατί έτσι το θέλουν κάποιοι.

Τα δικά μας, δικά μας…

">

Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους, …και τα δικά σας ,δικά μας.

Κάπως έτσι, θα σκέφτονται οι οι επαναστατημένοι αγρότες.

Να διαβάσουμε κάποια από τα εννιά αιτήματα, που έθεσαν για τον τερματισμό των κινητοποιήσεων. Όπως, την «προστασία της ντόπιας παραγωγής από ομοειδή εισαγόμενα».

Δηλαδή, να παράγουμε εμείς προϊόντα, αλλά ίδια προϊόντα από το εξωτερικό να μην μπορούν να εισαχθούν…

Τα δικά μας όμως προϊόντα, να μπορούν να εξαχθούν σε άλλες χώρες (…και τα δικά σας, δικά μας).

Έτσι –οι αγρότες-θα πουλάνε πιο εύκολα τα, αλλά και πιο εύκολα θα πλουτίζουν και οι μεσάζοντες. Φυσικό άλλωστε .Αφού λόγω έλλειψης ανταγωνισμού, οι τιμές θα πάρουν την ανηφόρα δημιουργώντας μονωπολιακές καταστάσεις.

¨Όσον αφορά τους καταναλωτές. Ποιος νοιάζεται ;

Είπαμε. Τα δικά μας, δικά μας…

Η οικονομική κρίση ως φυσικό επακόλουθο…

Πολλά γράφηκαν, πολλά ακουστήκαν και ακόμα περισσότερα θα δούμε, για την κρίση της οικονομίας στην χώρα μας…

Άλλωστε, από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, οι δύο αυτές λέξεις (οικονομική κρίση) κυριαρχούν στον πολιτικό και κοινωνικό βίο…

Στην συγκεκριμένη συγκυρία όμως υπάρχουν κάποιες διαφορές. Κάποια κυρίαρχα στοιχεία.

Πρώτον , ας υποθέσουμε ότι είμαστε μια μεγάλη παρέα. Βγαίνουμε συνεχώς έξω τα μεσημέρια, τα βράδια και γενικά διασκεδάζουμε. Περνάμε ωραία όλοι μαζί. Στην παρέα όμως, υπάρχουν και κάποιοι που δε μπορούν να πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί.
Εμείς όμως, επειδή είμαστε σε καλύτερη οικονομική κατάσταση «τσοντάρουμε» πάντα, όταν έρχεται ο λογαριασμός του καταστήματος. Άλλωστε τι φίλοι είμαστε…
Κάποια στιγμή όμως, έρχεται ο καιρός όπου δεν έχουμε αρκετά λεφτά για να ανταπεξέλθουμε οικονομικά. Τι κάνουμε τότε…;
Ζητάμε από αυτούς που δανείζαμε (και βοηθούσαμε επιχορηγώντας τους), αυτά που δώσαμε στο παρελθόν…
Έτσι και οι «πλούσιες» χώρες ζητάνε από εμάς τα «χρωστούμενα»…

Δεύτερον. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα μεγάλο ποσό, για να επενδύσουμε σε προθεσμιακές τραπεζικές καταθέσεις. Φυσικά και θα κάνουμε μια έρευνα αγοράς, για να βρούμε το μεγαλύτερο επιτόκιο…
Έτσι κάνουνε και τα επενδυτικά σχήματα με την χώρα μας. Μας πιέζουν. Με δημοσιεύματα και στοιχεία (για να αυξήσουν το επιτόκιο δανεισμού), και να επενδύσουν με υψηλό επιτόκιο.

Απλά και ξεκάθαρα. Όσο για τις θεωρίες συνωμοσίας, που ακούμε και διαβάζουμε για την χώρα μας ;
Ήρθε ο λογαριασμός για να τον πληρώσουμε…

Είναι πολλά τα λεφτά …Παναγιώτατε.

Θέλει και η Εκκλησία το management της. Έτσι είναι. Ψυχρά. καθαρά λογιστικά και κυρίως επιχειρηματικά πράγματα.

Όπως λέει και στο άρθρο «ΠΟΔΙ... ΠΑΤΑΕΙ στην Εθνική Τράπεζα η Εκκλησία, διεκδικώντας να έχει λόγο στα διοικητικά. Ζητεί δηλαδή να έχει εκπροσώπηση στο Διοικητικό Συμβούλιο - υποστηρίζοντας ότι είναι από τους βασικούς μετόχους της- αλλά και να της διανεμηθούν τα προβλεπόμενα μερίσματά της.» (Πηγή : Τα Νέα 14/01/2010)

Ζητάει να έχει ΛΟΓΟ. Φυσικό άλλωστε .Όταν δεν κυριαρχεί ο λόγος στην κύρια ασχολία σου, στα εσωτερικά σου. Μεταξύ των συνεργατών σου. Πρέπει κάπου να επιβληθείς, να ξεσπάσεις…

Υπάρχουν δύο περιπτώσεις. Ή να επιβληθείς με την δύναμη του χρήματος ή να επιβληθείς με την δύναμη της βίας…

Ευτυχώς -για την ώρα- διάλεξε το πρώτο. Μόνο που δεν κατάλαβε κάτι (ή το ήξερε από πριν…;). Με 1,5% των μετοχών δεν μπορείς να έχεις και λόγο για την διαχείριση. Δεν μπορείς να επηρεάσεις σημαντικές καταστάσεις και αποφάσεις…

Η αλήθεια είναι όμως ότι διεκδικεί κάτι άλλο. Θέλει να αντιτεθεί, στην μη διανομή μερίσματος, γιατί... «με τη μη διανομή των μερισμάτων η Εκκλησία στερείται περίπου 20 εκατομμύρια ευρώ. Ποσό σημαντικό, όπως ανέφερε, αφού τα μοναδικά έσοδα της Εκκλησίας είναι από τα μισθώματα και τις μετοχές. Και όπως εκτιμούν εκκλησιαστικές πηγές, εάν η Εκκλησία στερηθεί και φέτος τα μερίσματά της κινδυνεύει να έχει ελλειμματικό προϋπολογισμό.» (Πηγή : Τα Νέα 14/01/2010).

Δεν υπάρχουν λόγια, για τις πράξεις της Εκκλησίας. Μήπως όμως υπάρχουν πράξεις…?

Κρατική επιδότηση στα ταξί…

Λίγες μέρες, μετά τον άτυχο χαμό του συμπολίτη μας ταξιτζή στην Θεσ/νίκη, οι συνδικαλιστές ταξιτζήδες, πέτυχαν συνάντηση με τον Υφυπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Νίκο Σηφουνάκη.

Ο λόγος ; Η πίεση προς την πολιτεία (δηλαδή το κράτος ) μέσω αιτημάτων

« όπως την τοποθέτηση συστημάτων GPS και καμερών μέσα στα ταξί, αλλά και καλύτερη αστυνόμευση από την πλευρά της πολιτείας.»

Ναι, σωστά διαβάζετε. Οι ελεύθεροι (;) αυτοί επιχειρηματίες, να ζητάνε την οικονομική συνδρομή του κράτους. Για να εγκαταστήσουν- τα προαναφερθέντα συστήματα -στην επιχείρηση τους (δηλαδή στα ταξί τους)…

Σε μία επιχείρηση, οι οποίοι πρώτοι οι ίδιοι θα έπρεπε να διασφαλίσουν και να προστατέψουν.

Σε τι να πρώτοαναφερθούμε ? Στις διπλές, τριπλές και τετραπλές διαφορετικές διαδρομές ? Στην υπέρβαση ωραρίου, σχετικά με τα όρια ανθρώπινης ξεκούρασης που ο καθένας έχει? Στα ¨πειραγμένα¨ ταξίμετρα και στην κάλυψη μερικών ανεύθυνων συναδέλφων τους ? Στη διατήρηση του επαγγέλματος τους ως ¨κλειστό», με αποτέλεσμα την συνεχή υποβάθμιση των υπηρεσιών ?

Αντί αυτού, παρακαλούν –αλλά και διεκδικούν-από το κράτος την συνδρομή του. Σε θέματα τα οποία οι ίδιοι, θα έπρεπε να είχανε μεριμνήσει…

Φανταστείτε λοιπόν, ένας συμπαθέστατος μπουγατσατζής, να διεκδικεί από το κράτος την οικονομικής συνδρομή του. Για να αγοράσει πιο σύγχρονα μπουγατσομάχαιρα (αφού υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού…).

Ένας φαρμακοποιός, να θέλει επιδότηση για να τοποθετήσει κάμερες. Γιατί κάθε μέρα στο φαρμακείο του, μπαίνουνε διαφόρων ειδών ασθενείς. Επικίνδυνοι,όπως σχιζοφρενείς, τοξικομανείς (με σύνδρομο στέρησης) κλπ.

Αυτή είναι η χώρα μας. Ο κάθε κλάδος να διεκδικεί, χωρίς να προσφέρει.
Άλλωστε, το είχε πριν από κάποια χρόνια κάποιος άλλος.

Καλή μας χρονιά.

Όλα τελικά είναι ένας κύκλος…

Μάλλον, έτσι θα είναι .Ένας κύκλος που φτάνει πάντα στην αρχή…

Αναφέρομαι στις συνήθειες ανθρώπων που γνωρίζω από καιρό.Τις παρακολουθώ από καιρό. Μιλάμε για πολλά χρόνια φιλίας ή και απλής γνωριμίας.

Θα μπορεί να δει κανείς, ότι συνήθειες που είχαν σε μικρή ηλικία «ξαναγυρνάνε». Με διαφορετικούς τρόπους εκδήλωσηςΛόγω ηλικιακής ωριμότητας και εκδήλωσης…

Δεν έχει σημασία ότι πέρασαν πολλά χρόνια Δεν έχει σημασία, ότι αποκόμισαν διαφορετικές –και έτσι είναι το σωστό –εμπειρίες.

Άλλωστε όλοι αλλάζουμε με την πάροδο των χρόνων. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά…

Κάποιες συνήθειες όμως, οι οποίες ήταν ξεχασμένες σε κάποιο ντουλάπι αναμνήσεων τις βλέπεις να ξεπροβάλουν και πάλι…

Να τις συναντάς, και να σου έρχονται στην μνήμη θύμησες που είχανε ξεθωριάσει. Ίσως και να είχανε σβηστεί…

Σε ανύποτη και χρόνο στιγμή.Να επιβεβαιώσουν το γεγονός, ότι ο ομφάλιος λώρος των (παιδικών) εμπειριών δεν κόπηκε ποτέ...

Τελικά, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…

Πως θα τους συνετίσετε ;

Το ερώτημα αναφέρεται στους φοιτητές που μετείχαν στις τελευταίες διαδηλώσεις. Απευθύνεται στο σύνολο της Ελληνικής αστυνομίας .Αλλά και στον Υπουργό Προστασίας (;) του Πολίτη.

Πως θα μπορέσετε να «συνετίσετε», να νουθετήσετε τους νέους που με την ενεργητικότητα τους παραβαίνουν –η αλήθεια είναι- πολλές φορές τα όρια ;

Με ενέργειες τύπου προβοκάτσιας ή μιμητισμού των τρόπων δράσης των ;

Δεν είναι δυνατόν, να «φορτώνεις» μία τσάντα με μολότοφ σε έναν νέο. Είναι άδικο για εκείνον, αλλά και για τους σωστούς –στα καθήκοντα- αστυνομικούς. Αμαυρώνεται όχι μόνο η φήμη της Αστυνομίας. Αμαυρώνεται και η υπόσταση του Κράτους .Ενός Κράτους που θέλει να λέγεται ευνομούμενο.

Ούτε είναιη σωστή αντιμετώπιση διαδηλωτών (στα Χανιά,οι οποίοι μεταξύ άλλων δεν είχαν παραβεί τα άκρα) από κουκουλοφόρους ασφαλίτες.


Δεν μπορώ να φανταστώ, ότι όλα αυτά είναι ενταγμένα σ ένα ευρύτερο σχέδιο δράσης.
Τέτοιες δράσεις δυστυχώς, δεν φέρνουν την καταστολή φέρνουν την αντίδραση.

Γιατί είναι λίγα τα 2.000 ευρώ (στο Δημόσιο) ;

Αυτό είναι το ερώτημα που με απασχολεί εδώ και καιρό. Μάλιστα απασχολεί και πολλούς άλλους φίλους και γνωστούς .

Φυσικά, αναφέρομαι στις διαμαρτυρίες πολιτικών (κάθε χρώματος),δημοσιογράφων αλλά και συνδικαλιστών για το μη πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων.Όσων έχουν μηνιαίο εισόδημα 2.000 ευρώ μεικτα.

Πώς μπορεί να θεωρηθεί «μικρό» το ποσό αυτό ; Ποια είναι τα κριτήρια ; Φυσικά σε σχέση με αριθμούς μεγαλύτερους (π.χ. 5.000 ή 6.000 ευρώ) είναι σαφέστατα λίγα. Πόσοι είναι όμως αυτοί που κερδίζουν τέτοια ποσά…;

Συγκρινόμενα όμως με την πλειοψηφία των μισθών, που υπάρχουν στον ιδιωτικό τομέα φαντάζουν τεράστια. Αν αναλογισθούμε και την σιγουριά της μονιμότητας, τότε η κατάσταση υπερτερεί υπέρ του Δημόσιου τομέα.

Γιατί λοιπόν, τόσες φωνές υπέρ των δημ. υπαλλήλων; Μήπως δεν φταίει ο τομέας αυτός για το έλλειμμα στην οικονομία ; Μήπως θα πρέπει να δουλεύουμε ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ που ανήκουμε στον ιδιωτικό, για να τροφοδοτούμε ένα κράτος ανεπαρκές ; Μήπως θα πρέπει να πληρώσουμε ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ τα «σπασμένα» ;

Σαφέστατα, οι δημόσιοι υπάλληλοι αποτελούν μια μεγάλη δεξαμενή ψήφων, αλλά και καταναλωτικού κοινού. Είναι γνωστό, ότι εκεί οφείλεται το χάϊδεμα.

Να είναι γνωστό όμως, ότι οι και οι μισθωτοί (αλλά και ελεύθεροι επαγγελματίες) δεν είναι λίγοι..

Ρωτήστε και τον Καραμανλή. Αυτός θα ξέρει καλύτερα…

Είναι λίγα το 1.000.000 ευρώ κύριε Καρατζαφέρη

Είναι λίγα το 1.000.000 ευρώ κύριε Καρατζαφέρη. Αναφέρομαι βέβαια, στο ποσό που δόθηκε για την επικήρυξη των δραστών (ή καλύτερα δειλών...;), που επιτέθηκαν στην Κ. Κούνεβα.

Φυσικά, μπροστάρης στην διαφωνία αυτή- που εκφράζεται από τον αρχηγό του ΛΑ.Ο.Σ.- είναι η εφημερίδα Α1.Χαρακτηρίζει την συγκεκριμένη κίνηση "ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ"...
Ο λόγος είναι, ότι δεν δόθηκε "...ούτε ένα ευρώ...", για τον αστυνομικό που σκοτώθηκε σε τρομοκρατική επίθεση...

Οι περιπτώσεις είναι ανόμοιες. Δεν το γράφει αυτό η εφημερίδα.

Από την μία, έχουμε την παραδειγματική τιμωρία για την συνδικαλιστική δράση της Κούνεβα. Μία δράση που ξεσκέπαζε τις απάνθρωπες συνθήκες δουλειάς, αλλά και εξαρτημένης εργασίας. Άλλωστε με την καθαριότητα του Δημόσιου χώρου ασχολούνταν (δεν το σκέφθηκε αυτό ο Καρατζαφέρης...;).

Από την άλλη, ο χαμός του αστυνομικού. Έπεσε θανάσιμα σε ώρα υπηρεσίας. Όπως τόσοι άλλοι -δυστυχώς-συνάδελφοι του.Είναι γνωστό σε όλους, το ρίσκο που αναλαμβάνουν οι αστυνομικοί. Συνεχώς εκτεθειμένοι σε τέτοιου είδους επιθέσεις. Δεν έχουν να κάνουν με κολεγιόπαιδα και μωρές παρθένες...

Μπορεί και να άργησε-λοιπόν- η επικήρυξη. Να χάθηκε ίσως και πολύτιμος χρόνος, για τις σχετικές έρευνες. Δεν χάθηκε όμως η συμπαράσταση που είχε η Κωνσταντίνα από τον απλό κόσμο.

Ένα κόσμο που χρωστάει όχι μόνο 1.000.000 ευρώ, αλλά και την χαμένη αξιοπρέπεια σε μια φίλη της χώρα ς μας.

Ποια επανάσταση σύντροφοι ;

Για ποια επανάσταση, μάχονται οι σύντροφοι των τρομοκρατικών οργανώσεων ;
Μα για αυτήν που θα προασπίζει τα συμφέροντα του κυρίαρχου λαού. Έναν λαό, απαλλαγμένο από αλαζονικές πολιτικές και καταστάσεις.

Πώς θα το καταφέρουν...; Απλό. Να σκοτώσουν καμιά δεκαριά αστυνομικούς. Μέσα σε αυτούς και κανένα πολίτη. Λες και οι αστυνομικοί, τον ελεύθερο χρόνο τους δεν είναι πολίτες.
Αν δεν ήταν, θα φορούσαν πάντα την στολή...

Έτσι όμως σύντροφοι, δεν έρχεται η δικαίωση του αγώνα. Έρχεται η απαξίωση των ιδανικών, τα οποία τόσο αυθαίρετα καπηλευθήκατε. Τα ενσωματώσατε στον αγώνα σας.

Έναν αγώνα που ήδη τον έχετε χάσει. Από την αρχή. Ο λόγος απλός.
Η ένοπλη βία έχει λόγω ύπαρξης μόνο όταν ένα συντριπτικό ποσοστό του απλού κόσμου είναι διατεθειμένο να θυσιαστεί...
Για τα ιδανικά, που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Αλλιώς, θεωρείται κάποιος κοινός εγκληματίας...
Μην αδικείτε λοιπόν τους εαυτούς σας.Τολμήστε την αληθινή επανάσταση.
Την ειρηνική.

Ο Εθνικός ρόλος του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης....

Επικριτικός ο Καλαφάτης σχετικά με την κατάργηση του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης....

Τονίζει μάλιστα τον Εθνικό ρόλο που επιτελούσε (;) το Υπουργείο...
Μα, για ποιο ρόλο μιλάει ο πρώην...?

Τον ρόλο του επίσημου (και μη ) χορηγού για κάθε τυχάρπαστο σύλλογο και οργάνωση...? Όπου φυσικά συμμετείχαν (όλως τυχαίως) τα γνωστά κομματόσκυλα...?

Το ίδιο φυσικά ίσχυε όταν ήταν στην κυβέρνηση και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δεν είναι και αυτό άμοιρο ευθυνών.

Απλά, η κατάργηση του κατάπτυστου αυτού Υπουργείου αποδεικνύει πόσο μπροστά και αποφασισμένος είναι ο Γιώργος Παπανδρέου....

Να καθαρίσει την βρώμα και την δυσωδία.Να πατάξει τα "οικονομικά φιλωδωρήματα" σε κολλητούς και υποψήφιους κολλητούς.Περιμένουμε και άλλες τέτοιες κινήσεις...

Για τους πρώην, περιμένουμε τουλάχιστον την αυτοκριτική και την κάθαρση στα εσωτερικά του κόμματος τους...

Είναι και αυτός ένας Εθνικός ρόλος...

Στην ουρά...

Στην ουρά λοιπόν περίπου 150.000 ασφαλισμένοι για να βγούνε στην σύνταξη. Πόσο περιμένεις στην ουρά?
Μας το λέει στο παρακάτω απόσπασμα από το capital.gr

Στην ουρά για τη σύνταξη, ακόμη και για δύο χρόνια περιμένουν χιλιάδες ασφαλισμένοι, οι οποίοι αν κι έχουν καταθέσει τα χαρτιά τους για συνταξιοδότηση, λόγω της γραφειοκρατίας, η οποία διογκώθηκε εξαιτίας των πρόσφατων ενοποιήσεων, της έλλειψης μηχανοργάνωσης που αποτελεί κοινό πρόβλημα σχεδόν για το σύνολο των ταμείων αλλά και της έλλειψης ρευστότητας δεν έχουν ακόμη πάρει τη σύνταξή τους. Υπολογίζεται πως περίπου 150.000 άνθρωποι περιμένουν την έκδοση απόφασης συνταξιοδότησης και ο χρόνος αναμονής ανέρχεται από 9 έως και 24 μήνες στην περίπτωση της διαδοχικής ασφάλισης. Οι ελλείψεις σε προσωπικό έρχονται να επιδεινώσουν το πρόβλημα, αφού όπως υποστηρίζουν οι εργαζόμενοι στα ασφαλιστικά ταμεία, υπάρχουν χιλιάδες οργανικές θέσεις κενές. Μάλιστα, μέρος των κενών αυτών, καλύφθηκε για κάποιο διάστημα από νέους που συμμετείχαν στα γνωστά προγράμματα stage.

Φανταστείτε δηλαδή, την στιγμή που έχετε δώσει όλα τα χαρτιά σας για να ακολουθηθούν οι διαδικασίες. Την τελευταία μέρα στην δουλειά. Να σας λένε όλοι οι συνάδελφοι "καλοφάγωτη" (εννοώντας φυσικά την σύνταξη...)
Να κάνετε όνειρα για την μετέπειτα πορεία της ζωής σας...

Μια ζωή, σε πιο ήρεμους ρυθμούς και ίσως με σχέδια για κάποια πράγματα, που δεν μπορέσατε να κανετε πριν...

Αργότερα όμως, να ανακαλύπτεις ότι θέλεις έως και 24 μήνες για να πάρεις την πολυπόθητη σύνταξη!!!Άλλο ένα χτύπημα του ανάλγητου κράτους (να την χαίρεστε την ενοποίηση σας...).

Έχουνε φανταστεί-άραγε- αυτοί οι καρεκλοκένταυροι πως μπορεί να περάσει κάποιος χωρίς έσοδα για 24 μήνες...?
Θα μπορούσαν να μην πάνε αυτοί οι ανεγκέφαλοι στην Μύκονο για 24 μήνες ...? Θα μπορούσαν να μην πάρουν μίζες για 24 μήνες...?

Είναι πάρα πολύ...? Ναι, είναι πάρα πολύ!

Όπως πολλή θα είναι και η δουλειά που θα έχει να κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου τις επόμενες μέρες (και όχι μήνες).