Γιατί Συνέλληνες...?

Γιατί Συνέλληνες...ανέκραξα (εντός μου...) όλη αυτή την εβδομάδα κάνοντας κάποιες σκέψεις.

Σκέψεις οι οποίες- ως συνήθως- γίνονται όταν είμαστε σε κατάσταση χαλαρότητας και περισυλλογής.

Σε μια τέτοια κατάσταση βρισκόμουν και εγώ (κατά το πρώτο μέρος των διακοπών μου στην Χαλκιδική), βλέποντας την συμπεριφορά κάποιων παραλιουμένων και μονίμως διακοπούντων (στο μυαλό) Ελλήνων. Συμπεριφορά η οποία δεν θα έπρεπε να υπόβαλλόταν ούτε από το πιο μικρό χιλιοστό της εγκεφαλικής μας λειτουργίας

Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην συνήθεια που έχουν κάποιοι -να μην γενικοποιήσουμε κιόλας-να αφήνουμε διάφορα σκουπίδια στην παραλία λες και δεν θα επέστρεφαν την επόμενη μέρα για να πάρουνε το υγιεινό τους μπάνιο ,αυτοί και τα τρυφερούδια τους.

Συγκεκριμένα έβλεπες καλαμάκια από τους παγωμένους φραπέ πεταμένα στην άμμο,διάφορα χαρτάκια από παγωτά, τσιγάρα και σελίδες από περιοδικά, αφημένα πλαστικά φτυαράκια (θα πάρουμε άλλα για το μικρό μας αγγελούδι,ε ίμαστε πλούσιοι...).Το χειρότερο όλων?Οι γόπες από τα τσιγάρα. Ενώ τους φέρνουν σταχτοδοχείο,αυτοί επιμένουν να τις πετάνε -και να τις παραχώνουν-στην άμμο μολύντας ακόμα περισσότερο την παραλία...

Υπάρχει λύση?Υπάρχει γιατρειά ?Δεν το γνωρίζω για να σας το μεταφέρω. Μένει όμως μια πικρία και ένας θυμός. Όπως επίσης και μία ερώτηση που θα πλανάται συνεχώς,"γιατί Συνέλληνες ?"...

Αμερική Νο 2...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή της λύτρωσης όπου φτάσαμε λίγο πριν τα μεσάνυχτα στην Αριζόνα. Αφού παραλάβαμε τις βαλίτσες επιβιβαζόμαστε σε ένα ταξί ,όπου πριν μπούμε μας πλησιάζει ένας τύπος και μας δίνει ένα χαρτί λέγοντας μας ότι αν μας φανούνε πολλά τα χρήματα που πρέπει να πληρώσουμε να τηλεφωνήσουμε ΑΜΕΣΩΣ σε κάποια τηλεφωνικά νούμερα!

Η έκπληξη όμως προήλθε από τον ταξιτζή ένα Σομαλό μετανάστη ο οποίος μόλις έμαθε ότι είμαστε Έλληνες άρχισε να μας "ζητάει τον λόγο" γιατί δεν επέτρεψε η Ελλάδα στην σύνοδο του ΝΑΤΟ την είσοδο της FYROM με το όνομα Μακεδονία!Το εκπληκτικό ήταν ότι μιλούσε και συμπεριφερόταν σαν τον πιο συντηρητικό Αμερικανό...

Αφού φτάνουμε στο ξενοδοχείο τα μεσάνυχτα καταλαβαίνουμε ότι αρχίζουν τα σοβαρά προβλήματα. Η αρχή του Jet lag. Διήρκεσε όλες τις μέρες που μείναμε εκεί. Να ξυπνάς δηλαδή στις 02:30 το πρωί γεμάτος όρεξη και ενέργεια περιμένοντας όμως το πρωί να πάρεις το αμάξι για να πας στην δουλειά...Βέβαια η κούραση κατά την διάρκεια της μέρας να είναι αφόρητη και να σου δημιουργεί μια αφόρητη κατάσταση

Την επόμενη μέρα (Κυριακή) ξεκούραση στην πισίνα του ξενοδοχείου (δεν είχαμε κουράγιο να κάνουμε ούτε ένα εκατοστό έξω από τον χώρο...) όπου βλέπαμε τους Αμερικάνους να "λιάζονται", γιατί μόνο αυτό έκαμναν...Δηλαδή δεν είδαμε ΚΑΝΕΝΑΝ να κολυμπά. Απλά, μόνο "έβρεχαν" τα σώματα τους και τίποτα άλλο...

Οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες με εξουθενωτικές εκπαιδεύσεις (όπου δεν μάθαμε και κάτι το απόλυτο καινούριο βέβαια...) και κάποιες βόλτες στα τεράστια Malls. Μεγάλη εντύπωση μας έκανε το γεγονός, ότι τα περισσότερα αμάξια ήταν πολύ μεγάλου κυβισμού, δείχνοντας την εμμονή των Αμερικάνων και την επίδειξη τους, ως προς την έκταση που χαρακτηρίζει την χώρα τους. Αυτό έχει και σαν αποτέλεσμα την κατασπατάληση- άσκοπα- μεγάλων ενεργειακών πόρων.

Οι άνθρωποι είναι πολύ ευγενικοί, δείχνοντας μια -επίπλαστη κατά πολλούς-αλλά πολύ θετική συμπεριφορά απέναντι στον άλλον. Σίγουρα είναι η χώρα όπου τα πάντα κινούνται με μεγάλη ταχύτητα. Μην νομίζετε ότι δουλεύουν πολύ περισσότερο από εμάς. Απλά έχουν πολλά μέσα τα οποία διευκολύνουν την δουλειά τους, και έτσι γίνονται πιο αποδοτικοί.

Γενικά όλες οι ημέρες τις οποίες μείναμε στην Αμερική ήταν πολύ κουραστικές. Ίσως ήταν η καταπόνησης από το ταξίδι,ίσως το γεγονός ότι δεν είχαμε προσαρμοστεί ολοκληρωτικά στο κλίμα, στην νοοτροπία αλλά και στον τρόπο σκέψης. Ας είναι όμως, το κέρδος ήταν ότι γνωρίσαμε-έστω και για λίγο -έναν λαό για τον οποίο έχουν ειπωθεί τόσα πολλά,θετικά και αρνητικά.

Αμερική Νο 1...

Ήρθε λοιπόν η ώρα για να σας διηγηθώ τις εντυπώσεις από το επαγγελματικό ταξίδι που έκανα μέσα Μαΐου στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Phoenix στην Arizona...

Καταρχήν, πρέπει να ειπωθεί πως ότι έχετε ακούσει για τους Αμερικάνους -αρνητικό φυσικά- δεν είναι προϊόν Αντιαμερικανικής προπαγάνδας και υστερίας...Οι εξηγήσεις θα δοθούν παρακάτω.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή του ταξιδιού. Αναχώρηση -την προηγούμενη μέρα-από την θεσ/νίκη για Αθήνα (θα ήταν υπερβολικό να υπήρχε πτήση απ' ευθείας από την πόλη μας...) και την επόμενη μέρα πτήση για Philadelphia και από εκεί- μετά από τέσερις ώρες αναμονής-την ανταπόκριση για το Phoenix.

Στο Ελ.Βενιζέλος λοπόν οι απαραίτητες διαδικασίες που αφορούν τις πτήσεις για Αμερική. Φυσικά συνεχείς ερωτήσεις σχετικά με την ασφάλεια των πτήσεων. Δηλαδή, αν γνωρίζαμε τα μέτρα που ισχύουν, αν καταλάβαμε ότι κάποιος άνοιξε την βαλίτσα μας (!!),αν ετοιμάσαμε την βαλίτσα εμείς οι ίδιοι και όχι κανένας άλλος (!!!!!)...Επιτέλους μετά από κάποια ώρα επιβίβαση στο αεροπλάνο και τακτοποίηση των χειραποσκευών μας στην διακεκριμένη θέση, την οποία πολύ ευγενικά μας είχε βάλει η εταιρεία για την οποία δουλεύουμε..

Οι αεροσυνοδές ήταν κυρίες- πιστέψτε με -πολύ "περασμένης" ηλικίας, φοβερά ευγενικές και γεμάτες νεέργεια.¨Διαρκώς στο πόδι και έτοιμες να σε εξυπηρετήσουν...Ένα καλό μάθημα για την δική μας ραθυμία και απροθυμία για δουλειά...

Στο αεροπλάνο ένα ζευγάρι Αμερικανών δίπλα μας, κατά την διάρκεια της πτήσης πίνει τουλάχιστον 4 ποτήρια ουίσκι ο καθένας. Τους βλέπαμε και ανακατευόμασταν μόνο με την εικόνα του γεμάτου ποτηριού.

Μετά από οκτώμισι περίπου ώρες πτήσης φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Philadelphia. Ένας αχανές , βρώμικο και πολύβουο αεροδρόμιο. Στεκόμαστε για μισή ώρα περίπου στην ουρά ,για έλεγχο στη βίζα και μετά οι συνηθισμένες ερωτήσεις από τον αστυνομικό,"τι ήρθες να κάνεις στην Αμερική","πού θα μείνεις", τι σεμινάριο θα παρακολουθήσεις" κλπ. Περιττό να αναφερθεί, ότι όλα αυτά ήταν γραμμένα...Στο τέλος, με αυστηρό βλέμμα και ύφος να σου λέει ότι η βίζα θα λήξει αυτόματα μετά από 10 μέρες (τι χαρά και τι ευτυχία για μας...

Ο έλεγχος τελειώνει και μετά παίρνουμε τις βαλίτσες για να βρούμε την ανταπόκριση για Phoenix. Σε μια στιγμή κατά την διάρκεια του ελέγχου προσωπικών χειραποσκευών βλέπουμε τους Αμερικανούς να βγάζουν τα παπούτσια και να κυκλοφορούν ξυπόλυτοι...Τραγικό!Είναι ότι πιο εξευτελιστικό έχω νιώσει...

Έτσι λοιπόν περιμένουμε για άλλες τεσσεράμισι περίπου ώρες στο αεροδρόμιο κάνοντας βόλτες και κοιτάζοντας τους Αμερικάνους (?) ταξιδιώτες. Κάπου όμως - αφού έχουμε τακτοποιηθεί και βρει την έξοδο για το αεροπλάνο- παθαίνουμε ένα είδους πολιτισμικού σοκ...Αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε -εμείς οι λευκοί- μειοψηφία σε σχέση με τους έγχρωμους που κυκλοφορούσαν...Είτε ήταν ταξιδιώτες ,είτε ήταν εργαζόμενοι...Εναι η πρώτη φορά που νιώθεις ότι είσαι από την πλευρά των λίγων , και όχι των πολλών όπως ήσουν μέχρι πριν.Ένα πολύ καλό μάθημα, για να γνωρίζεις πως νιώθουν και οι άλλοι όταν έρχονται στην δική σου θέση.Αυτό που δεν μπορείς να ξεπεράσεις όμως είναι η πολύωρη αναμονή για την πτήση σου...

Mια αναμονή που δεν βλέπεις την ώρα να τελειώσει.Να κοιτάς συνέχεια την οθόνη των αναγγελιών και να περιμένεις την δική σου πτήση...Δεν θα την ξεχάσω ποτέ...

(συνεχίζεται...)

Μποϋκοτάζ...

Διαβάζω λοιπόν σε ανακοίνωση της Γενικής Ομοσπονδίας Καταναλωτών Ελλάδος-ΙΝΚΑ. Συγκεκριμένα είναι σε ένδειξη αντίδρασης για την ακρίβεια...

Κάθε Πέμπτη λοιπόν. Τις επόμενες μέρες δηλαδή, ξεσπαθώστε και βγάλτε τα σπασμένα της Πέμπτης. Να αναπληρώσουν οι επιχειρήσεις και την "χασούρα" από την αποχή από τις αγορές...

Μα, είναι δυνατόν να γίνονται τέτοιου είδους μποϋκοτάζ...; Τι μπορούμε να κερδίσουμε εμείς οι καταναλωτές από μια τέτοια ενέργεια ;Μάλλον τίποτα.

Ίσως ένα μικρό μειδίαμα από τους επιχειρηματίες και την ψευδαίσθηση ότι χτυπήσαμε και αυτή την φορά την ακρίβεια...

Κλειστό λόγω φόρτου εργασίας...

Κλειστό λόγω φόρτου εργασίας λοιπόν...Πνευματικής όμως και όχι σωματικής...

Ποιο από τα δύο είναι χειρότερο, δεν το γνωρίζω.

Προσωπικά θα προτιμούσα το δεύτερο...

Λίγες ημέρες υπομονή...

Λίγες ημέρες υπομονή λοιπόν -για μένα -γιατί το μπλογκ μου έλειψε και δεν θέλω να το βλέπω έτσι ανημέρωτο.

Είναι βλέπετε οι υποχρεώσεις-διπλωματική εργασία για το μεταπτυχιακό οποίες καταναλώνουν ένα μεγάλο μέρος της φαιάς ουσίας σε μεγάλο βαθμό...

Συμβαίνει δηλαδή να θέλεις να γράψεις, αλλά όταν ακουμπάς τα πλήκτρα του υπολογιστή να τα νιώθεις σαν να είναι ηλεκτροφόρα καλώδια...

Σε αναμονή λοιπον...

Αμαλία...

Σήμερα θυμόμαστε την Αμαλία...
Τίποτε άλλο...

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΛΑ

Επειδή η τιμή του γάλακτος είναι 2,69 ευρώ τα δύο λίτρα δηλαδη 916 παλιές καλές δραχμές ποσό που θεωρώ υπερβολικό.Επειδή ανεξάρτητα των διεθνών εξελίξεων οι τιμές του όλο ανεβαίνουν και ποτέ δεν κατεβαίνουν.Επειδή είναι είδος πρώτης ανάγκης.Επειδή δεν θεωρώ οτι πρέπει να δουλεύω σαν σκλάβος όλη μου την ζωή για να προσφέρω στα παιδιά μου μόνο ένα ποτήρι γάλα.Επειδή θεωρώ οτι με κοροιδεύουν.Γιαυτό λοιπόν καλούμε όλους τους αναγνώστες και bloggers σε αποχή απο την αγορά γάλακτος για τρείς μόνο ημέρες 9 με 11 Ιουνίου σαν ελάχιστη ένδειξη διαμαρτυρίας.

Εντυπώσεις από την Αμερική...

Τις επόμενες μέρες θα γράψω όλες τις εντυπώσεις μου, από το επαγγελματικό ταξίδι στην Αμερική.

Απλώς, προσπαθώ να τακτοποιήσω πρώτα κάποιες εκκρεμότητες και μετά να αποτυπώσω τις εντυπώσεις μου με νηφαλιότητα...

Θα ειπωθούν πολλά...

Αριζόνα...

Τις επόμενες μέρες θα λείψω γα επαγγελματικό ταξίδι στην Αμερική, και συγκεκριμένα στην Αριζόνα...

Από εκεί λοιπόν θα έρθουν τα επόμενα σχόλια (αλλά και φωτογραφίες), σχετικά με την καθημερινή ζωή των Αμερικανών πολιτών...

Θα τα πούμε την επόμενη εβδομάδα...

Άλλη μια δοκιμασία...

Άλλη μια δοκιμασία που θα περάσω αύριο και μεθαύριο, για την άδεια άσκησης επαγγέλματος Φαρμακοποιού (τρομάρα μου...).

Μια καθαρή παράνομη κρατική διαδικασία -αφού παίρνεις πανεπιστημιακό τίτλο , τι σχέση έχουν οι περαιτέρω εξετάσεις ? -που ελπίζω τουλάχιστον στο μέλλον να καταργηθεί, λόγω εξομοίωσης εργασιακών συνθηκών στην Ε.Ε.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...

Επτά χρόνια ακρίβειας...

Μία πολύ καλή έρευνα υπάρχει σήμερα στην εφημερίδα Τα Νέα σχετικά με τις ανατιμήσεις που έχουν δεχθεί όλα τα προϊόντα από την ημέρα που μπήκε και επίσημα το ευρώ στην ζωή μας.

Μέχρι και 240% ανατιμήθηκαν τα προϊόντα από το 2001.Βέβαια δεν περιμέναμε την έρευνα της εφημερίδας για να κατανοήσουμε πόσο ακριβή έγινε η "καθημερινή" μας ζωή. Μια ζωή η οποία γέμισε από πολλές-τεχνητές τις περισσότερες φορές- ανάγκες τις οποίες δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε στον οικονομικό τομέα.

Ένας πολύπαθος τομέας στην χώρα μας,όπου ΟΛΟΙ οι πολιτικοί τον επικαλούνται όταν θέλουν να πάρουν οδυνηρά μέτρα,τα οποία θα είναι πάντα σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων, όντας τα εύκολα θύματα σε αυτήν την ιστορία...

Θύματα των οποίων οι μισθοί βέβαια-όπως θα αναρωτηθήκατε- δεν αυξήθηκαν ούτε κατά 40% τα τελευταία 6 χρόνια. Το ερώτημα που προκύπτει είναι "ως πότε...?"

Ως πότε θα ανεχόμαστε όλη αυτήν την μαύρη κωμωδία που παίζεται στις πλάτες μας...?

Οι απαντήσεις πολλές...οι πράξεις?

Kιοτέ(ο)-ψατε για ακόμη μια φορά...

Μάλιστα κύριοι της Ελληνικής Κυβέρνησης (το Κ κεφαλαίο μάλλον αποτελεί ύβρη προς εσάς που διαβάζετε αυτό το post).Για ακόμη μια φορά δείξατε πόσο "κιότηδες " είστε εσείς, και όλοι αυτοί που ασχολείστε με την οικολογική πολιτική...

Μια πολιτική που θα έπρεπε να στοχεύει στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των Ελλήνων πολιτών. Θα έπρεπε να είναι υποχρέωση σας,όπως αρμόζει σε κάθε εκλεγμένο αντιπρόσωπο από τον λαό...

Έτσι λοιπόν μετά τον ΟΗΕ, και η κομισιόν παραπέμπει την Ελλάδα για την μη τήρηση των κανόνων του πρωτοκόλου του Κιότο...O λόγος είναι ότι η χώρα μας δεν έχει ένα αξιόπιστο σύστημα μέτρησης εναέριων ρύπων, με αποτέλεσμα οι μετρήσεις που δίνονταν να είναι τελείως πλασματικές και σε λάθος βάση.

Φαίνεται λοιπόν ότι δεν δόθηκε ΠΟΤΕ η πρέπουσα σημασία για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Ένα θέμα που αφορά όλους τους πολίτες αυτής της χώρας. Η οποία πασχίζει να μπει σε ένα σωστό δρόμο περιβαλλοντικής συμπεριφοράς αλλά και ευαισθητοποίησης σε ένα τόσο σημαντικό θέμα...

Από την άλλη πλευρά υπάρχει και μια κυβέρνηση η οποία πασχίζει να κάνει τα αδύνατα δυνατά, ώστε να ακυρωθούν όλες οι καλοπροαίρετες προσπάθειες για βελτίωση των περιβαλλοντικών συνθηκών, από τη πλευρά πολιτών και αρμόδιων μη κυβερνητικών φορέων...

Συνθήκες οι οποίες χρειάζονται αποφάσεις, σε κεντρικό επίπεδο. Πράγμα δύσκολο βέβαια για την χώρα μας. Βλέπετε είναι πιο εύκολο να αμφισβητούμε την κομισιόν από τους ίδιους μας τους εαυτούς, και να χαρακτηρίζουμε την υπόθεση "προσωπική αντιπαράθεση"...

Ολυμπιακοί αγώνες..

΄Εχει καταλαγιάσει εδώ και λίγες μέρες-όπως γίνεται συνήθως-μετά από την καταιγίδα των πλληροφοριών, σχετικά με το θέμα που προέκυψε με τους αθλητές της Εθνικής ομάδας της άρσης βαρών.Είναι πιο εύκολο τώρα, για κάποιον να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα....

Συμπεράσματα τα οποία για όλους σχεδόν, είναι ίδια και ταυτόσημα.Οι ένοχοι είναι πια γνωστοί-και επίσημα-και μάλιστα έχουν μείνει και ένοχοι στην συνείδηση του κόσμου...

Ο λόγος γνωστός.Η επιτυχία με κάθε κόστος...

Υπάρχουν όμως και κάποιοι λόγοι για τους οποίους δεν θα ήταν κάποιος διατεθειμένος να παρακολούθήσει τους Ολυμπαικούς αγώνες στο Πεκίνο.Άλλωστε το ίδιο κάνει και ο υπογράφων εδώ και οκτώ περίπου χρόνια...

Δεν θα δούμε λοιπόν τους αγώνες, γιατί δεν θέλουμε να παρακολουθήσουμε αγωνίσματα όπου κυριαρχούν οι (απαγορευμένες και επιβλαβείς) φαρμακευτικές ουσίες και όχι ο ανθρώπινος παράγοντας...

Δεν θα δούμε αγώνες όπου η ευγενής άμιλλα, έχει μετατραπεί σε ατελείωτο κυνήγι της επιτυχίας με κάθε δυνατό και αδύνατο κόστος...

Δεν θα δούμε αγώνες που διοργανώνονται από ένα κράτος όπου η ανθρώπινη αξία -και αξιοπρέπεια-βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της κοινωνικής κλίμακας...

Η λίστα αυτή θα μπορούσε να συνεχιστεί περισσότερο...Δεν έχει σημασία όμως πόσοι είναι οι λόγοι, αλλά ποιοι...

Τα υπόλοιπα είναι για εσάς,κάτι παραπάνω θα έχετε να πείτε...

Κράτος...? Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

Πόσες φορές δεν ακούστηκε από τα χείλη -πολιτικών κυρίως -να μιλάνε για το κράτος, για την συνέχεια του, την αξιοπιστία του κλπ...

Πόσες φορές εμείς, οι απλοί πολίτες ακούγοντας αυτά τα λόγια δεν κουνήσαμε απελπισμένοι το κεφάλι αποδοκιμάζοντας τα λεγόμενα τους.Λεγόμενα τα οποία απευθύνονται -κατά την σκέψη αυτών που τα εκστομίζουν-σε πολίτες με πολύ χαμηλό νοητικό επίπεδο...

Για ποιο κράτος μιλάμε κύριοι "άρχοντες"...? Για αυτό το τερατούργημα που έχετε δημιουργήσει όπου κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας και του ισχυρότερου...? Όπου η αναξιοπιστία είναι ο κύριος πυλώνας υποστήριξης του καθεστώτος το οποίο έχετε εγκαθιδρύσει...?

Τα αποτελέσματα όλων αυτών είναι ολοφάνερα.Στον οικονομικό τομέα (ακρίβεια τιμών) συγκλίνουμε διαρκώς-και σε πολλές περιπτώσεις έχουμε ξεπεράσει- όλα σχεδόν τα κράτη της Ε.Ε, ενώ στους μισθούς το χάσμα διαρκώς αυξάνει με τους άλλους εταίρους.Τα υπόλοιπα οικονομικά-δημοσιονομικά στοιχειά είναι σε μια τελματώδη κατάσταση (απλά αναφέρουμε τα πιο κραυγαλέα, και άμεσα κατανοητά στον μέσο πολίτη όπως τις τιμές των προϊόντων)

Στην κοινωνία επικρατεί η τέλεια και διαρκής αποχαύνωση...Μια γενική ακινησία και έκπτωση αξιών(ηθικών και όχι ψευτοηθικολογικών) σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού ιστού...

Τέλος, στην πολιτική ζωή, το απόλυτο κενό, με κατηγορίες να εκτοξεύονται από όλα τα πολιτικά κόμματα για μίζες, δολοπλοκίες και αλόγιστη σπατάλη δημόσιου χρήματος...

Αυτή είναι λοιπόν η δική σας Ελλάδα, και το δικό σας κράτος...Ένα κράτος που αλλιώς το φανταζόμαστε, όπου θέλουμε να ζήσουμε χωρίς την δική σας παρουσία...

Κρατείστε το λοιπόν...εμείς δεν θα πάρουμε!

Σκληρή δουλειά ή γνωριμίες...

Είναι ένα ερώτημα που πολλές φορές-όχι μόνο στον επαγγελματικό χώρο-απασχόλησε αρκετά.Πιστεύω, ότι το ίδιο ερώτημα δημιουργείται και σε πολλούς άλλους ανθρώπους.

Άνθρωποι, οι οποίοι δουλεύουν ¨με τον σταυρό στο χέρι" τηρώντας όσο περισσότερο γίνεται τους ηθικούς κανόνες.Οι οποίοι τις περισσότερες φορές, αδυνατούν να δικαιώσουν τους κόπους τους, εξαιτίας κάποιων "χρήσιμων" γνωριμιών που χρησιμοποιούν κάποιοι άλλοι...

Γνωριμίες που μπορεί να προέρχονται και μέσα από νόμιμες διαδικασίες, αλλά που δίνουν την απαιτούμενη ώθηση για να φτάσει κάποιος γρήγορα και χωρίς κόπο στον στόχο του...

Ένα στόχο που πολλές φορές τον πετυχαίνουμε με δυσκολία,όμως άλλοι τον θεωρούν δεδομένο -χρησιμοποιώντας πάντα τις γνωριμίες-και σίγουρο...

Το σίγουρο πάντως είναι, ότι δύσκολα θα βρεθεί απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα που απασχολεί πολύ κόσμο.Ας ελπίσουμε ότι κάποια μέρα θα την βρούμε...

Blogs, ενημέρωση και μπλογκο-νόμος...

Μεγάλη αναταραχή τις τελευταίες ημέρες στην μπλογκόσγφαιρα, σχετικά με τον επικείμενο νόμο που θέλει να εφαρμόσει η Ελληνική κυβέρνηση, για να "φιμώσει" την φωνή δεκάδων χιλιάδων μπλόγκερς...

Θα είναι βέβαια μια αποτρόπαια πράξη από την πλευρά της, η οποία θα θέσει σε δοκιμασία την Δημοκρατική ευαισθησία των Ελλήνων, στο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης αλλά και της δημιουργικής ενημέρωσης για πολλούς ανθρώπους.

Να σημειωθεί επίσης ότι η τάση αυτή της ενημέρωσης από τα Blogs όχι μόνο διατηρείται σε υψηλά επίπεδα, αλλά διευρύνεται κιόλας με τάση να αντικαταστήσουν με τον καιρό παραδοσιακάμέσα μαζικής ενημέρωσης (εφημερίδες κλπ).Μάλλον αυτό θα ήταν το κυρίαρχο στοιχείο που έκανε όλους αυτούς τους "σοφούς" των ειδήσεων (κυρίως των τηλεοπτικών παραθύρων) για να κυνηγήσουν και να προκηρύξουν την μαζική ανάπτυξη των ιστολογίων...

Παράθυρο αχτίδας είναι όμως η φράση του Νίκου Δήμου σε άρθρο του, στην Καθημερινή της Κυριακής όπου γράφει "από την πρώτη στιγμή της διάδοσής του το Διαδίκτυο ενοχλούσε τις πάσης φύσεως εξουσίες που προσπαθούν να το ελέγξουν. Ευτυχώς αυτό δεν είναι τεχνολογικά δυνατόν. Καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε να λογοκρίνει το περιεχόμενο του Internet – ούτε καν οι ΗΠΑ".

Περισσότερο μοιάζουν, με σπασμωδικές κινήσεις σε καταστάσεις που δεν μπορούν να ελέγξουν και να διαχειριστούν με ωριμότητα και Δημοκρατική ευαισθησία.Μια ωριμότητα που δείχνει -προς το παρόν-η μεγάλη πλειονότητα των μπλόγκερς και αυτή την φορά...

"...και καλούς απογόνους"

Πόσες φορές, δεν έχει ειπωθεί αυτή φράση σε νεόνυμφα ζευγάρια.Με πόση χαρά βγαίνει από τα στόματα συγγενών και φίλων.Ευχές ειλικρινείς, γεμάτες θετική ενέργεια...

Τις δέχονται όμως το ίδιο και τα νιόπαντρα ζευγάρια ?Πάρα πολλοί-πιστέψτε με δεν και λίγοι-σηκώνουν τα χέρια, στην ιδέα της γέννησης ενός παιδιού.Ενός παιδιού που θα φέρει με την σειρά του όχι μόνο έλλειψη χρόνου -σημαντικό για όσους εργάζονται σκληρά- αλλά και επιπρόσθετα οικονομικά βάρη...

Βάρη για τα οποία πολλά ζευγάρια αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα -όχι μόνο για την επιβίωση τους-αλλά και για την ανατροφή κάποιου μελλοντικού παιδιού.Παραθέτω ένα απόσπασμα από τον Ριζοσπάστη όπου λέει :"H φροντίδα και η φύλαξη του 80,5% των παιδιών έως 2 ετών γίνεται από συγγενείς ή άλλα άτομα. Για την ηλικία των 3 έως 5 ετών, το ποσοστό όσων φυλάσσονται από συγγενείς ή άλλα άτομα ανέρχεται στο 56,8%, ενώ μόνο το 7,3% συμμετέχει σε προγράμματα φύλαξης σε σχολείο."

Καταλαβαίνετε λοιπόν σε ποια κατάσταση "κινδυνεύει" να πέσει ένα νέο ζευγάρι...Που προσπαθεί να βγάλει με δυσκολία " τα προς το ζην", και ταυτόχρονα να "πρέπει" -μετά από κοινωνικές πιέσεις-να "μεγαλώσει" την οικογένεια του...

Ίσως φάνηκαν λίγο απαισιόδοξα τα παραπάνω, αλλά είναι η στυγνή πραγματικότητα.Μια πραγματικότητα που για πολλούς γίνεται εφιάλτης, και όχι μια σταθερή βάση για ένα καλύτερο μέλλον...

Κράτος δικαίου...

Τελικά εμείς οι Έλληνες πρέπει να έχουμε μεγάλα αποθέματα υπομονής.Γιατί είμαστε σε αυτή την κατάσταση, και δεν έχουμε επαναστατήσει βάζοντας φωτιά και γκρεμίζοντας τα πάντα.

Όλοι οι κρίσιμοι τομείς στην Ελλάδα είναι σε πλήρη -και το εννοώ-αποσύνθεση. Ο πολιτικός χώρος σε πλήρη απαξίωση, γεμάτος σκάνδαλα (φημολογούμενα και μη),και τους πολιτικούς να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα...

Η οικονομία να διολισθαίνει συνεχώς, με τους αριθμούς να βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με συνθήκες μιας εύρωστης οικονομίας.Με το ασφαλιστικό "προ των πυλών" το οποίο θα είναι η πέτρα που θα μας τραβήξει στον βυθό...

Η κοινωνία σε μια συνολική αποχαύνωση , με τα τηλεοπτικά ριάλιτυς να ζούνε μέρες δόξας στους δέκτες.Να εξαντλείται κάθε ίχνος φαντασίας αποκλειστικά στην δημιουργία παρόμοιων εκπομπών που προωθούν-κατά την γνώμη μου-τον σκληρό -δίχως κανόνες- ανταγωνισμό
ανάμεσα σε συνανθρώπους, και όχι την αλληλεγγύη μεταξύ τους...

Ίσως φαίνονται λίγο απαισιόδοξα αυτά , όμως δυστυχώς είναι η αλήθεια.Υπομονή λοιπόν, ίσως βγει κάτι καλό από αυτή την ιστορία...
Υπομονή...

Στα Τίρανα αδελφές μου, στα Τίρανα...

Ίσως κάποιοι διαβάζοντας τον τίτλο να παραξενευτήκατε.Αν όμως διαβάσετε για αυτό που συμβαίνει στα Τίρανα, σε ρεπορτάζ της Καθημερινής δεν θα παραξενευτείτε καθόλου...

Είναι-η δική μου- μια πολύ φυσική αντίδραση ενός ανθρώπου που έχει μπουχτίσει, βλέποντας τους δικούς μας δημοτικούς-αλλά και πολιτικούς -άρχοντες να σχεδιάζουν, να προκηρύσσουν,να αδρανούν και στο τέλος να μην ενεργούν...

Να μένουν απαθείς , σε μια αιώνια χειμερία νάρκη από την οποία απελπισμένοι -αλλά και κουρασμένοι-εμείς οι πολίτες τους ζητάμε να ξυπνήσουν...

Να ξυπνήσουν για να δουν την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στην καθημερινή μας ζωή.Όπου συναντάμε πλείστες δυσκολίες όλη την ημέρα, χωρίς να βλέπουμε έστω μια αχτίδα φωτός στην άκρη του τούνελ..

Έρεβος και παγωνιά στις σκέψεις, και στο μέλλον μας.
Για αυτό λοιπόν "Στα Τίρανα αδελφές μου, στα Τίρανα..."