Διακοπές για όλους...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή, να κάμω και εγώ τις διακοπές μου...
Πρώτα στην Χαλκιδική, μέχρι τις 09/08, και μετά από 10/08 έως 15/08 στην Ρώμη...
Εύχομαι σε όλους, καλές διακοπές γεμάτες ξεκούραση, με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, πάντα μαζί τους

Life style και ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Πριν από λίγες μέρες, βρέθηκα σε ένα βενζινάδικο όπου είχα πάει, για να πλύνω το αμάξι.Πολλοί θα γνωρίζετε, ότι ο χρόνος αναμονής για το πλύσιμο του αυτοκινήτου είναι (ή φαίνεται..) ιδιαίτερα μακρύς. Ίσως, γιατί δεν δίνουμε και τόσο πολύ σημασία στην συγκεκριμένη ενέργεια, ίσως επειδή το θεωρούμε ανιαρό...
Το θέμα όμως, δεν είναι αυτό.Απλά, κατά την διάρκεια της αναμονής έπεσε το μάτι μου, σε ένα σωρό από περιοδικά.Μερικά ήταν για αυτοκίνητα αγωνιστικού τύπου, και άλλα τύπου Life style (δεν τον κατάλαβα ποτέ αυτόν τον όρο...). Επειδή όμως έχω μια ιδιαίτερη σχέση- γενικά με τα περιοδικά και με τον γραπτό λόγο,τρελαίνομαι να τα διαβάζω- άρχισα να τα ξεφυλλίζω ένα προς ένα...
Ιδιαίτερη εντύπωση όμως, μου έκανε ένα τοπικό (τύπου life style) περιοδικό της πόλης μας, και συγκεκριμένα οι τελευταίες του σελίδες,οι οποίες ήταν αφιερωμένες σε στυλιστικές (απλές!!!) προτάσεις, ακολουθούμενες από διάφορα λουσάτα πεντάστερα ξενοδοχεία με υπέροχες φωτογραφίες...
Θα ήθελα να σταθώ όμως στο χρηματικό αντίτιμο, που έπρεπε να πληρώσεις για να αποκτήσεις κάποια ρούχα...Σχεδόν 800 ευρώ, για να ντυθείς- κατά τα πρότυπα τους-όπως "αυτοί¨επιθυμούν...
Ναι,800 ευρώ...
Και εγώ ρωτάω... Πώς να αισθανθεί κάποιος, που -μετά βίας- αμοίβεται και "φυτοζωεί" με 650 ευρώ...Το χειρότερο βέβαια είναι ότι ξέρει, πως δύσκολα θα ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση, ότι δεν υπάρχει μέλλον για αυτόν...
Άνθρωποι χωρίς όραμα, άνθρωποι που ισοδυναμούν με ένα ολόκληρο κενό, με συνεχώς σκυμμένο το κεφάλι...
Γιατί κύριοι "υπεύθυνοι" ( ανεύθυνοι), του συγκεκριμένου τμήματος του περιοδικού, δεν υπολογίζετε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και προβληματισμό-των εν δυνάμει μάλιστα- αναγνωστών σας... Μάλλον τους τιμολογείτε πολύ φτηνά, ίσως να τους προορίζετε και για τα ανθρώπινα στοκατζίδικά σας...
Τώρα ξέρω, τι θα κάνω την επόμενη φορά, που θα πάω για να μου πλύνουν το αυτοκίνητο...Θα διαβάσω για την Φόρμουλα ένα... τουλάχιστον εκείνοι είναι πιο ειλικρινείς.

Μάλλον...

Μάλλον, έτσι θα είναι...
Στην Ελλάδα, οι εταιρείες (Ελληνικές και πολυεθνικές) προσλαμβάνουν σχεδόν πάντα ανθρώπους, με λιγότερα προσόντα από τους προϊσταμένους, ενώ στο εξωτερικό προσλαμβάνουν σχεδόν πάντα ανθρώπους με περισσότερα προσόντα από τους προϊσταμένους...
Μπορεί να κάνω και λάθος (για την κατάσταση που επικρατεί στο εξωτερικό, αν και έζησα 7,5 χρόνια στην Ευρώπη), αλλά για την Ελλάδα είμαι σχεδόν σίγουρος. Μετά από οκτώ χρόνια εργασιακής εμπειρίας για πολυεθνικές εταιρείες έφθασα σε αυτό το συμπέρασμα...
Δεν πρέπει ΠΟΤΕ να δείχνεις ότι ξέρεις κάτι παραπάνω από αυτούς -πράγμα λογικό για τους νοήμονες, δεν μπορούμε να τα γνωρίζουμε όλα- γιατί αισθάνονται την ανασφάλεια να τους κυριεύει. Το αποτέλεσμα είναι, να γίνονται επιθετικοί, ειρωνικοί και να σε αμφισβητούν συνεχώς...
Δηλαδή με λίγα λόγια, έχεις μπει στο στόχαστρο τους. Στην καλύτερη περίπτωση θα σε παροπλίσουν, στην χειρότερη...
Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις, αλλά είναι λίγες...ελάχιστες...Δύσκολα, τις βρίσκεις.
Υπομονή λοιπόν και μάτια ανοιχτά, και αυτιά ακομη περισσότερο για να ανακαλύψουμε αυτές τις περίφημες εξαιρέσεις...
Έτσι δεν είναι...?
Μάλλον, έτσι θα είναι...

Παλιά φρουρά...

Πόσες φορές, δεν μας έχει τύχει να συνεργασθούμε με ανθρώπους που έχουν μεγάλη εμπειρία στον εργασιακό βίο...
Ανθρώπους οι οποίοι έχουν ζήσει αρκετές "καταστάσεις", έχουν δει πολλές αλλαγές - θετικές και αρνητικές- και που έχουν πάντα να σου διηγηθούν, κάποια αξιοσημείωτα γεγονότα (με κάποιες υπερβολές μερικές φορές...) τα οποία προκαλούν έκπληξη...
Προσωπικά, σέβομαι αυτούς τους έμπειρους συναδέλφους.Γενικότερα σέβομαι τους μεγαλύτερους.Η θεωρία μου είναι ότι μπορείς να κερδίσεις από αυτούς,και μόνο από την "καλημέρα" που λένε, όχι μόνο σε εμένα , αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο...
Μου αρέσει ειδικότερα, όταν τους παρατηρώ στον χώρο της δουλειάς.Τις κινήσεις τους , το λεξιλόγιο τους, τις εκφράσεις και τους μορφασμούς του προσώπου τους. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πολύ φιλοσοφημένοι, έχουν φτάσει σε κάποιο σημείο όπου γνωρίζουν και οι ίδιοι-αν δεν τους το κάνουν γνωστό "άλλοι"- ότι δεν θα προχωρήσουν παραπέρα, και περιμένουν απλά το τελευταίο σφύριγμα για τα αποδυτήρια...
Εκεί, όπου θα αλλάξουν την ενδυμασία που τους "πλάκωνε" για πολλά χρόνια, να κρεμάσουν τα παπούτσια τους , αλλά και να αλλάξουν συνήθειες,καθημερινές σκέψεις.
Μια αλλαγή δύσκολη, μα συνάμα λυτρωτική...
Για αυτούς, αλλά και για τους οικείους τους...

Όλοι φοράμε, πράσινα σταράκια...?

Αφορμή για το post είναι η περίπτωση του φοιτητή, που "συνελήφθη" να φορά πράσινα σταράκια. Τα παπούτσια αυτά που χρησιμοποίησε η αστυνομία, σαν αποδεικτικό στοιχείο (!!!), για να ενοχοποιήσει τον άτυχο φοιτητή από την Θεσ/νίκη Παναγιώτη Κιτέκη...
Την ιστορία ίσως την γνωρίζετε οι περισσότεροι. Πολλοί με ακόμα πιο πολλές λεπτομέρειες.
Δεν θα σταθώ στην σύλληψη...
Αλλά στο γεγονός ότι ένα ζευγάρι παπούτσια από μόνο του, μπορεί να καταδικάσει-ελπίζω προσωρινά- αλλά και να σε "σημαδέψει" γα όλη σου την ζωή.Είναι η κατάντια της Ελληνικής Αστυνομίας (του Πολύδωρα).Ο φοιτητής 36 μέρες μετά την σύλληψη του, βρίσκεται στην φυλακή-κρίθηκε προφυλακιστέος,βλέπετε-και περιμένει την εκδίκαση της υπόθεσης...
Διαβάζοντας λοιπόν, για το περιστατικό αυτό, πολλές φορές η σκέψη μου πηγαίνει σε αυτόν τον άνθρωπο,που τόσο άδικα τον μεταχειρίστηκαν και του φέρθηκαν με αυτό τον τρόπο.Χάρηκα όμως, και για την έκταση που δίνει-και εδωσε και σήμερα στην εκπομπή του- ο Λάκης Λαζόπουλος στο θέμα αυτό.
Ένα θέμα που πρέπει να το ψάξουμε να ενημερωθούμε αλλά και να ενημερώσουμε όσο περισσότερο μπορούμε...
Ίσως είναι πολύ λίγο...ίσως ένα τίποτα...
Ένα όμως είναι το σίγουρο...
Μου ήρθε η όρεξη, να αγοράσω πράσινα σταράκια...

Video Για την Αμαλία...

Μερικά Videos για την Αμαλία...
Εδώ,εδώ και εδώ...


«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

Για την Αμαλία...

Το ραντεβού μας λοιπόν ήρθε...
Παραθέτω το κείμενο για την Αμαλία...


«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Αμαλία...

Ελπίζω να έχετε ακούσει κάτι, για την Αμαλία και την περιπέτεια της...
Δεν θα ήθελα, να επεκταθώ πολύ στο συγκεκριμένο θέμα...
Ίσως μιαν άλλη φορά...
Απλά, υπάρχει ένα ραντεβού την 1η Ιουνίου...
Θα είμαστε εκεί...?

Πιο πλούσιοι και πιο φτωχοί...

Ίσως η πιο απαίσια αντίθεση, που υπάρχει στην γη...
Πλούσιοι και φτωχοί...
Δηλαδή ακόμα πιο πλούσιοι, ακόμα πιο φτωχοί...
Με το χάσμα-μεταξύ τους- να διευρύνεται συνεχώς, σε παγκόσμιο επίπεδο ,όπως διάβασα σήμερα σε δημοσίευμα της Ναυτεμπορικής.
Αιτία, η συνεχής ανάπτυξη που αντιμετωπίζουν, τόσο οι ανεπτυγμένες χώρες όπως οι ΗΠΑ, αλλά και πολύ φτωχότερες όπως το Μεξικό.Ακούγεται παράδοξο αλλά δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση που περιγράφεται.
Αυτή την φορά οι αριθμοί αντικατοπτρίζουν μια αληθινή -και όχι εικονική-πραγματικότητα, που κυριαρχεί σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Έναν πλανήτη, σε διαρκή βιασμό από τις "πλούσιες" και παραγωγικές χώρες, συναγωνιζόμενες στο ασυγκράτητο αυτό ράλυ κάθε παραγωγικού ρεκόρ...
Ενός ρεκόρ, που θα φέρει ακόμη μεγαλύτερα κέρδη-μέχρι να καταρριφθεί το επόμενο ρεκόρ-για τις πολυεθνικές, κάνοντας χαρούμενους μεγαλομετόχους και ανώτατα διευθυντικά στελέχη.
Το τίμημα...;
Μα βέβαια εμείς, με το χάσμα να διευρύνεται συνεχώς, και τις αδικίες να γίνονται καθημερινές συνήθειες στην κοινωνία, στην δουλειά αλλά και στις προσωπικές μας σχέσεις...
Το ερώτημα που προκύπτει από τα παραπάνω, είναι το εξής: αυτή είναι η παγκοσμιοποίηση που μας υποσχέθηκαν...;
Η απάντηση...;
Χάρισμα τους.

Φιλία...

Σίγουρα πολλά μελάνια θα έχουν χυθεί, και ακόμη πιο πολλές συζητήσεις και σκέψεις, θα έχουν γίνει για αυτήν την ιερή λέξη....
"Τους φίλους τους διαλέγουμε, τους συγγενείς μας όχι...", λέει μια παροιμία,και μάλλον δεν έχει άδικο.
Ο φίλος είναι που θα σου συμπαρασταθεί, στην πιο δύσκολη στιγμή, και ο φίλος είναι που θα είναι δίπλα σου στις χαρές σου...
Είναι το λιμάνι σου, αλλά και η όαση, στην έρημο που συναντάμε πολλές φορές, μέσα από την καθημερινότητα μας...
Μια καθημερινότητα, που είναι σκληρή και αδυσώπητη, και πολλές φορές ανιαρή...
Ο φίλος όμως πάντα εκεί, με ανιδιοτέλεια , να μας περιμένει και κάποιες φορές να μας συμβουλεύει...
Να μας ακούει, και να μας παρηγορεί.
Με την δική του καθαρή, και κρυστάλλινη κρίση.
Σταθερός σαν βράχος, στο πιο ψηλό σημείο του βουνού, από εκείνο που πιάνεσαι, πριν αρχίσει η κάθοδος χωρίς σταματημό...
Τυχερός, όποιος έχει φίλους...
Ένας από τους τυχερούς, είμαι και εγώ...
Πολύ τυχερός!
Τους ευχαριστώ όλους...

Έλλειψη χρόνου...

Χρόνος...
Αυτός ο πολύτιμος φίλος, εχθρός, συνεργάτης, και ίσως δυνάστης....
Πόσες διαφορετικές έννοιες, θα μπορούσαν να του αποδοθούν...
Ανάλογα ,βέβαια με την περίσταση στην οποία βρισκόμαστε.Αυτή, συνήθως είναι που επηρεάζει την γνώμη μας, για τον χρόνο.
Κάποιοι, τον έχουν σε επάρκεια και κάποιοι δεν έχουν χρόνο ούτε να τον σκεφτούν...
Με τους δεύτερους, να υπερτερούν σαφώς των πρώτων.
Η αιτία...;
Πολλές, καθημερινές διαφορετικές ασχολίες, που μας αναγκάζουν να αφήσουμε πίσω μας κάποιες βασικές ανθρώπινες ανάγκες...
Ανάγκες, που τις αμελούμε αλλά τις ξαναθυμόμαστε, όταν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη...
Μόνο τότε, σκεφτόμαστε-κάνοντας μια αναδρομή-πόσο χρόνο σπαταλήσαμε σε ανούσιες πράξεις και ενέργειες...
"Πες μου, πού πουλάνε χρόνο να αγοράσω...", λένε κάποιοι.
Δύσκολο να απαντήσει κανείς,και ακόμα πιο δύσκολο να βρει χρόνο για να το σκεφτεί...

Ο Γολγοθάς της Μάνας...

Είναι εδώ και πολλές μέρες, όπου έρχεται στο μυαλό η εικόνα της τραγικής-κατά άλλους ηρωίδας,εγώ επιμένω να λέω,τραγικής-μάνας, της Νατέλα Ιτσουάϊντζε...
Η μάνα η οποία έχασε το παιδί της, ένα χρόνο πριν και ψάχνει απεγνωσμένα να το βρει(;),γνωρίζοντας βέβαια και η ίδια, ότι δεν είναι πια ζωντανό...
Οι έρευνες, άκαρπες μέχρι τώρα...η σιωπή μιας πόλης ΕΝΟΧΗ...αρκετοί γνωρίζουν, αλλά δεν μιλάνε...
Θυμίζει την προστασία (omerta), στους μαφιόζους της Σικελίας από ολόκληρα χωριά, που ζούσαν και εξαρτιζόντουσαν οικονομικά από αυτούς...
Τώρα η Νατέλα ζήτησε την συνδρομή της Ιντερπόλ,
για να βρει τι...?
Το επαναλαμβάνω, το άψυχο κορμάκι του παιδιού της...;
Από την άλλη πλευρά, η Ελληνική Αστυνομία του Πολύδωρα...της ζαρντινιέρας, των άσχετων συλλήψεων στις φοιτητικές πορείες,την παντελή απουσία από την διαφύλαξη της τάξης από αληθινά επικίνδυνα στοιχεία...
Στο Blog Του kaltsovrako,υπάρχει ένα πολύ ωραίο κείμενο, για τον αναίσχυντο αυτόν άνθρωπο, που μπορεί να συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην "πατρίδα", χωρίς την παραμικρή τύψη για το περιστατικό της Βέροιας...
Δύο πρόσωπα διαφορετικά, αλλά που συνδέονται στενά μεταξύ τους, μέσα από την δική τους πορεία...
Υπάρχει όμως και μία μεγάλη διαφορά...
Η Νατέλα θα μείνει αξέχαστη... ο άλλος θα ξεχαστεί, και πολύ γρήγορα...
Αγαπημένη μου Νατέλα να το ξέρεις, είμαστε μαζί σου ,και είμαστε πολλοί...πάρα πολλοί...

Εν,δυο στα 18....

Μεγάλος σάλος, και προβληματισμός έχει ξεσπάσει σχετικά με την στράτευση των Ελληνίδων και Ελλήνων πολιτών, μόλις αυτοί έχουν συμπληρώσει τα 18 τους χρόνια.
Καταρχήν, σαν ιδέα μπορώ να πω ότι συμφωνώ.Από την δική μου εμπειρία-όπου εγώ πήγα στον Στρατό, σχετικά μεγάλος,στα 27 χρόνια- είναι καλύτερα, κάποιος να κάνει την θητεία του μικρός ,παρά μεγάλος...
Θα έλεγα, ότι θα έπρεπε να επεκταθεί και ως δια βίου εκπαίδευση, κάθε 3 ή 4 χρόνια, με έμφαση κυρίως στο διασωστικό κομμάτι της εκπαίδευσης, αλλά και στα πλαίσια της Πολιτικής Προστασίας.
Για να γίνουν όμως όλα τα παραπάνω, θα έπρεπε :το στράτευμα να έχει σύγχρονες εγκαταστάσεις, εκπαιδευμένο και συνειδητοποιημένο προσωπικό, έτοιμο να βοηθήσει και όχι να βγάζει κάθε φορά το κόμπλεξ του στους στρατιώτες,διαφάνεια στην διαχείριση οικονομικών,αληθινή οικονομική βοήθεια στους στρατιώτες, άριστο και σύγχρονο υλικοτεχνικό υλικό,στρατιωτικό και μη), και τέλος σεβασμός σε ανθρώπους που θα χάσουν κάποιο παραγωγικό κομμάτι της ζωής τους για να το θυσιάσουν στον βωμό της μητέρας Πατρίδας...
Πιστεύει κανείς, ότι μπορούν να γίνουν όλες αυτές οι αλλαγές...?
Μα , και βέβαια δεν τα πιστεύει κανένας...
Τότε προτείνω, τα παιδιά μας να μην πάνε ποτέ στον στρατό για να γίνουν τα σκαλιά όπου θα πατάνε πάντα οι πολιτικοί (και ενίοτε και οι στρατιωτικοί) έτσι ώστε να γίνει πιο εύκολη η αναρρίχηση τους...
Μια αντίστροφη αναρρίχηση, που αντί να τους οδηγήσει στον τελικό τους στόχο θα τους φέρει ακριβώς αντίθετα, εκεί όπου θέλουν να φτάσουν...

Παιδεία χωρίς το αυτονόητο....

Τον τελευταίο καιρό, έχω παρακολουθήσει αρκετές θα έλεγα συζητήσεις σχετικά με την παιδεία,νόμο πλαίσιο κλπ.
Εκτός του γεγονότος ότι οι περισσότερες ήταν ανιαρές, οι οποίες όπως πάντα, απομακρύνονταν από το κυρίως θέμα (σε αυτό, ευθύνη μεγάλη έχουν και οι συντονιστές της συζήτησης),παρατήρησα τα εξής...
ΚΑΝΕΝΑΣ, μα ΚΑΝΕΝΑΣ δεν αναφέρθηκε στην πλήρη απελευθέρωση-αποδέσμευση του Πανεπιστημίου, από την ψυχοφθόρα και κοστοβόρα διαδικασία των Πανελληνίων εξετάσεων.
Η διάχυση της γνώσης, αλλά και η έρευνα (δύο θεμελιώδη στοιχεία του Πανεπιστημίου),θα πρέπει να είναι σε ελεύθερη πρόσβαση από τον κάθε πολίτη, και σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του αυτός θελήσει...
Δεν μπορεί, κανένα κράτος να περιορίζει και απαγορεύει την είσοδο στον κόσμο της γνώσης σε κάποιον, ο οποίος αποφάσισε να επιμορφωθεί ή και αλλάξει επαγγελματικό προσανατολισμό...
Θα ήταν βέβαια περιττό, να τονίσω ότι δεν αναφέρθηκε και η πρόταση της "εξ'αποστάσεως εκπαίδευση"...
Θα ζητούσα πολλά, όπως πολλά ζητάνε και οι οι ιδιοκτήτες φροντιστηρίων κάθε χρόνο για να πουλήσουν τις ψεύτικες ελπίδες, χαρισμένες αφειδώς από ένα ανάλγητο και αδιάφορο κράτος...

Γεια σου ρε ...Πολύδωρα!

"Γεια σου ρε Πολύδωρα, είσαι παληκάρι
γεια σου ρε Πολύδωρα, βάρα όσο μπορείς..."

Θα μπορούσε να είναι το καινούριο τραγούδι του συγκροτήματος "Τα Παιδιά από την Πάτρα", παραφράζοντας ένα άλλο δικό τους που είχανε τραγουδήσει, με πρωταγωνιστή τον Αλέφαντο.
Θέλει λοιπόν, να τους πλακώσει όλους στο ξύλο ο μεγάλος (ΤάΪσον) Πολύδωρας...
Δεν "μασάει" (κατά τον προσφιλή σε αυτόν πρωθυπουργό του...) από διαδηλωτές,κόμματα, θεσμούς και διαφορετικές αντιλήψεις.
Είναι ΑΥΤΟΣ, ο ΕΝΑΣ και ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ.
Γιατί όλα αυτά? Μα ο λόγος είναι προφανής...
Θέλει να αλιεύσει ψήφους (με την ευχή ίσως του Πρωθυπουργού) από το ακροδεξιό ακροατήριο του ΛΑΟΣ (τρέμε Καρατζαφέρη, μήπως είναι δάκτυλος των Ισραηλινών...?) το οποίο είναι και πολυπληθές, στην περιοχή στην οποία δραστηριοποιείται...
Θα μου πείτε πού είναι το πρόβλημα...πρώτη φορά είναι...;
Το πρόβλημα δεν είναι βέβαια, τόσο μεγάλο στις δηλώσεις του Πολύδωρα,αλλά στις δηλώσεις που θα ακολουθήσουν (και να είστε σίγουροι για αυτό...) από εσωτερικούς ανταγωνιστές του ίδιου του Υπουργού που έχουν κοινή εκλογική πελατεία...
Εκεί είναι το πρόβλημα...
Η λύση όμως που θα είναι ...;

Κρεατομηχανή...

Λένε ότι η εικόνα είναι αδιάψευστος μάρτυρας.Είναι μάρτυρας, σε περιστατικά που συμβαίνουν και που δύσκολα πολλές φορές, λόγω της απόστασης να μπορούσε κανείς να αντιληφθεί.
Αναφέρομαι συγκεκριμένα στις πορείες (φοιτητών ) κυρίως, όπου διαδραματίζονται σκηνές άκρατης βίας, αλλά και ανοησίας...
Για να εξηγηθώ καλύτερα, εννοώ την συντεταγμένη κίνηση που κάνει πάντα η εμπροσθοφυλακή της πορείας, για να σπάσει την άλλη συντεταγμένη διάταξη των ανδρών των ΜΑΤ κυρίως...
Το αποτέλεσμα γνωστό,ψεκασμοί,χτυπήματα με γκλομπς και μη, ενίοτε και σιδερογροθιές, κλωτσιές και την ένταση να χτυπάει κόκκινο, μεταξύ των δύο μερών...
Ερωτώμαι λοιπόν, γιατί πρέπει να γίνεται αυτού του είδους η επίθεση (θυμίζοντας για δευτερόλεπτα παιδάκια του Δημοτικού που μαλώνουν...) από τους διαδηλωτές, γνωρίζοντας ότι η προσπάθεια τους είναι μάταιη...
Γιατί δεν εφευρίσκουν άλλους πιο "έξυπνους" τρόπους, να σπάσουν αυτήν την αλυσίδα...?
Εχω την εντύπωση ότι αυτό γίνεται μόνο στην Ελλάδα.Στο εξωτερικό γίνονται "αληθινές" μάχες, (που φέρνουν και λίγο προς το αντάρτικο πόλης)συνήθως από μακριά και για τα δυο μέρη που κρατάει όμως αρκετή ώρα...
Μήπως οι εκάστοτε αρχηγοί που στέλνουν την εμπροσθοφυλακή θέλουν και κάποιο "τυχαίο-άτυχο" θύμα για να τονώσουν το κίνημα των διαδηλωτών (και στην συγκεκριμένη περίπτωση των φοιτητών...) δικαιολογώντας έτσι την ύπαρξη τους...?
Ελπίζω να βρω κάποτε την απάντηση στο ερώτημα αυτό.
Φτάνει να μην είναι όμως αργά, για τα ανθρώπινα κρέατα που τα κατευθύνουν, στην κρεατομηχανή του κατασταλτικού μηχανισμού...

Το τηλεφώνημα...

Είναι μερικές φορές, που ένα μόνο τηλεφώνημα, από ένα «άγνωστο» σχετικά πρόσωπο μπορεί να σου δώσει, μια απερίγραπτη ικανοποίηση…
Για να εξηγούμαι καλύτερα, πρόκειται για μια κλήση που δέχθηκα την προηγούμενη εβδομάδα (και ακόμα την σκέφτομαι…) από μια ιατρό, την οποία την οποία την επισκεπτόμουν αρκετές φορές, για επαγγελματικούς λόγους.
Οι διάλογοι είναι οι εξής…:
Εγώ: Παρακαλώ…?
Ιατρός : Ναι. παρακαλώ τον κύριο Γρ…..?
Εγώ: Ο ίδιος…
Ιατρός : Χάρη ,καλησπέρα ,είμαι η κυρία Μα…,σε ενοχλώ μήπως…?
Εγώ: Κυρία Μα…,αλλοίμονο, τι λέτε… ?
Ιατρός : Χάρη ,εδώ και λίγες μέρες έμαθα για τον λόγο της απουσίας σου, και γιατί δεν έρχεσαι άλλο να μας δεις…Λυπήθηκα κιόλας πολύ, δεν έπρεπε…
Εγώ: Δεν πειράζει κυρία Μα…,συμβαίνουν αυτά, στην ζωή υπάρχουν και απρόοπτα …
Ιατρός :Τώρα… από δουλειά , τι κάνεις…?
Εγώ: Έχω βρει δουλειά και εκπαιδεύομαι- μάλιστα με πετυχαίνετε στην Αθήνα- στα καινούρια προϊόντα…
Ιατρός : Μπράβο Χάρη, χαίρομαι ίσως να είναι καλύτερα…
Εγώ: …και βέβαια είναι καλύτερα, κυρία Μα…
Ιατρός : Πάντως να ξέρεις Χάρη όπως το συζήτησα, και με άλλους συναδέλφους μου στεναχωρεθήκαμε, γιατί μας ήσουνα τόσο αγαπητός….
Εγώ: Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια κυρία Μα…με συγκινείτε, αληθινά…
Ιατρός : Θα σου πω και κάτι άλλο Χάρη… Σε αυτόν τον ενάμισυ χρόνο άφησες το στίγμα σου το οποίο θα το θυμόμαστε…
Εγώ: …..
Ιατρός : Σε χαιρετώ τώρα και ελπίζω να έρθεις να μας δεις…
Εγώ: ΣΙΓΟΥΡΑ , θα έρθω να σας δω κυρία Μα…,σίγουρα…!

Ίσως, είναι η τελευταία αναφορά, που κάνω σχετικά με την άσχημε εμπειρία που έζησα η οποία όμως όπως θα είδατε,από τα παραπάνω είχα ένα αίσιο αλλά και καλύτερο τέλος…
Μερικές φορές ίσως, μας χρειάζεται να περνάμε από δύσκολες καταστάσεις για να δούμε ποιοι μας εκτιμούν…
Εγώ ,το είδα …

ΤΕΛΟΣ…

Καινούρια αρχή....

Καινούρια αρχή λοιπόν στην επαγγελματική μου καριέρα.
Η θετική απάντηση για συνεργασία, από μέρους μου δόθηκε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, στην εταιρεία για την οποία δουλεύω.
Τελικά κάποια πράγματα που μας συμβαίνουν, γίνονται για να συμβούν κάποια καλύτερα πράγμα τα από τα προηγούμενα.Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση...
Μετά την επαγγελματική ατυχία που είχα και τις πολλές συνεντεύξεις που έδωσα η συγκεκριμένη εταιρεία, ήταν αυτή που όχι μόνο μου έκανε την καλύτερη οικονομική προσφορά (αυτό δεν είναι το ζητούμενο...) αλλά έδειξε ότι με "ήθελε" περισσότερο, και έτσι επικοινώνησε μαζί μου πιο γρήγορα.
Το παράξενο είναι, ότι αμέσως μετά την προσφορά είχα άλλες τρεις προτάσεις για τελικές συνεντεύξεις ή και θετικές απαντήσεις από άλλες εταιρείες.
Μου αρέσει όμως το οικογενειακό κλίμα που υπάρχει σε αυτήν την εταιρεία, και το γεγονός ότι επιμένουν πολύ στο να προσλαμβάνουν άτομα με "καλό" χαρακτήρα.
Μεγαλύτερη εντύπωση όμως μου κάνει, ότι υπάρχουν και πολλά άτομα άνω των 45-50 ετών (οι οποίοι δουλεύουν γεμάτοι με όρεξη...) στην εταιρεία.
Όσον αφορά εμένα με περιμένει πολύ διάβασμα για να εκπαιδευτώ σωστά, πράγμα που το θέλω και εγώ...
Προσωπικά, πιστεύω ότι έκανα την καλύτερη επιλογή, ο χρόνος θα δείξει...
Καλό διάβασμα ,λοιπόν Χάρη...!

Υ.Γ. Σκέφτομαι να στείλω λουλούδια, και ένα μπουκάλι καλό κρασί για να το πιει στην υγειά μου αυτή που μου "έσπρωξε" με τον τρόπο της στην καινούρια εταιρεία...
Την ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά...

Καλή Χρονιά γεμάτη υγεία...

Καλή Χρονιά γεμάτη υγεία να έχουμε για όλους τους ανθρώπους.
Η λέξη υγεία, πάντα τονισμένη για να δοθεί έμφαση σε κάτι το οποίο πολλές φορές το έχουμε σαν δεδομένο και πολλές φορές το αμελούμε, με συνέπεια να έχουμε τραγικά αποτελέσματα...
Να οπλιστούμε καλύτερα με γερές δόσεις αισιοδοξίας, έτσι ώστε να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες με μεγαλύτερη ευκολία.
Καλή χρονιά λοιπόν!!!

Υ.Γ.Δουλεύω ακόμα με PSTN γιατί κάποιοι από την προηγούμενη εταιρεία δεν έκοψαν την σύνδεση ADSL, και έτσι δεν μπορώ να κάνω δική μου...

Απουσία

Θα απουσιάσω για κάποιες μέρες από το δίκτυο, επειδή αλλάζω provider...
Ελπίζω να τα πούμε σύντομα...
Χαιρετίσματα...