Προσωπικά δεδομένα

Το ερώτημα που κυριαρχεί στις μέρες μας : "Είναι ασφαλή τα προσωπικά μας δεδομένα...?".
Την απάντηση δεν ξέρω ποιος την γνωρίζει...
Οι περισσότεροι πάντως-συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου-πιστεύουν ότι τα προσωπικά μας δεδομένα βρίσκονται σε χέρια -και διαθέσεις- πολλών "διαφορετικών" ανθρώπων, οι οποίοι είναι έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν...
Για χρήσεις τις οποίες δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αλλά ούτε και να αποτρέψουμε.
Ίσως ούτε να ξέρουμε ότι τα "αληθινά" προσωπικά μας δεδομένα, τα χειρίζονται κάποιοι για κάποιους λόγους που δεν θα μάθουμε ποτέ...Να γίνεται δηλαδή η ζωή μας, ένα κομμάτι παζλ... ένα κακόγουστο παζλ με το οποίο θα παίζουν, αλλά και θα το εκμεταλλεύονται σε διάφορες περιστάσεις...
Aυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε ΟΛΟΙ και να προασπίσουμε την προσωπική μας ζωή , αλλά πάνω από όλα την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ μας...

Ασέλγεια στη φύση...

Με την διαδικασία του "κατεπείγοντος", λοιπόν η παραχώρηση 2.600 στρεμμάτων στην περιοχή της Ζαχάρως-όπου υπήρξε ολοκληρωτική καταστροφή, το περασμένο καλοκαίρι από τις πυρκαγιές-για τουριστική ανάπτυξη...
Το γεγονός βέβαια, ότι είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα Natura δεν σήμαινε τίποτα για αυτούς.Ποιοι είναι οι αυτοί...? Το Υπουργείο οικονομίας και Οικονομικών.Είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την τσιμεντοποίηση της περιοχής.Μια περιοχή όπου θα έπρεπε να είναι το πρότυπο αναδάσωσης και για τις υπόλοιπες.
Μάλλον, πρότυπο οικολογικής υποβάθμισης θα γίνει...
Ντροπή τους...!

Καριέρα και ποιότητα ζωής...

Είναι-πιστεύω- από τις χαρές της ζωής, οι συναντήσεις με φίλους τους οποίους δεν βλέπεις συχνά αλλά δεν τους ξεχνάς, και προσπαθείς πάντα να τους δεις και να τα πεις "από κοντά" μαζί τους.
Μια τέτοια συνάντηση υπήρξε λοιπόν το περασμένο Σάββατο, σε ένα από τα πολύ ωραία και χαμηλών τόνων καφέ, που υπάρχουν στην Θεσσαλονίκη.Ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στα προβλήματα που συναντά ο σύγχρονος εργαζόμενος...
Ένα από αυτά, είναι η αφόρητη πίεση που δημιουργεί η εκάστοτε εργοδοσία και ο ελάχιστος χρόνος ως αποτέλεσμα αυτής.Αρκετοί-ίσως- θα συμφωνήσετε με την επισήμανση αυτή, η οποία ζητάει όμως και την δική της εξήγηση.Μια εξήγηση που χρειάζεται να δοθεί περισσότερο στους ίδιους τους εαυτούς μας.
Φτάσαμε λοιπόν στο συμπέρασμα-το οποίο συμπίπτει και με αντίστοιχες θέσεις άλλων συνομήλικων μας-ότι τελικά η "καριέρα" είναι μια ψευδαίσθηση, ένα ψεύτικο όραμα που σε μπολιάζουν στην αρχή ιδίως του επαγγελματικού σου βίου, έτσι ώστε να γίνεις στην ουσία ένας σκλάβος της, παντοτινά υποταγμένος σε αυτήν.Μια καριέρα γεμάτη αμέτρητο άγχος, ατέλειωτες υποχωρήσεις -παραχωρήσεις και ελάχιστο προσωπικό χρόνο...
Το θέμα είναι να το καταλάβει κάποιος -έστω και αργά- και να πάρει τις κατάλληλες αποφάσεις,όπως έκανε και ο συγκεκριμένος φίλος.Λιγότερη δουλειά-χωρίς την μανία της "επιτυχημένου μάνατζερ"-και περισσότερος χρόνος για τους εαυτούς μας...
Τελικά, είναι ίσως μονόδρομος η λύση αυτή για κάθε άνθρωπο που δεν θέλει να χάσει την αξιοπρέπεια αλλά και την αυτοεκτίμηση του.
Σας προτρέπω λοιπόν να πιείτε και εσείς, έναν αντίστοιχο καφέ με κάποιον φίλο.
Τον χρόνο θα τον βρείτε, είμαι σίγουρος...

Εξετάσεις 1ο μέρος,τέλος...

Τέλειωσαν λοιπόν και τα μαθήματα, για το πρώτο μέρος της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος για φαρμακοποιούς...
Υπήρξε επιτυχία ως προς το αποτέλεσμα, η οποία γίνεται ακόμη πιο μεγάλη, αν αναλογιστεί κανείς ότι το διάβασμα έγινε κάτω από αντίξοες συνθήκες...Ο χρόνος λιγοστός (λόγω δουλειάς),η οικογένεια να πιέζει,τα μαθήματα (εργαστηριακά χωρίς καθορισμένη ύλη) σχεδόν άγνωστα...Το αποτέλεσμα είναι όμως που μετράει.
Όμως, δεν θα μπορούσαν να μείνουν ασχολίαστες οι εντυπώσεις, από το Ελληνικό Δημόσιο μπάχαλο που επικρατεί-και σε αυτόν τον χώρο-στις υπηρεσίες της Νομαρχίας αφού εκεί υπαγόμαστε πια διοικητικά.
Καταρχήν, δεν γίνεται ΚΑΜΙΑ ταυτοποίηση των υποψηφίων που καλούνται να δώσουν εξετάσεις.Συγκεκριμένα δεν μας ζητήθηκε ΚΑΜΙΑ φορά η αστυνομική μας ταυτότητα ή κάποιο άλλο Δημόσιο έγγραφο, που να πιστοποιεί τα αληθινά μας στοιχεία.Δηλαδή θα μπορούσε ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ να λάβει μέρος στις εξετάσεις, και να δώσει στο τέλος το δικό μου το όνομα...
Για τα ωράρια τα οποία είχαν ανακοινωθεί, φυσικά και δεν τηρούνταν, θα ήταν παράξενο αν τηρούνταν...
Οι αίθουσες δεν έφταναν -αν και ήξεραν τον αριθμό των υποψηφίων από πριν- οπότε μέχρι και την τελευταία στιγμή ψάχναμε αίθουσες.Φανταστείτε ότι στην ομάδα που ήμουν το γραπτό μέρος το κάναμε ΟΡΘΙΟΙ, και η κόλλα Α4 να ακουμπάει πάνω στον ΠΑΓΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ.
Για τις αλλαγές στα ωράρια, είναι περιττό να πω ότι τις μαθαίναμε από "σπασμένο τηλέφωνο" μεταξύ μας...
Άλλη μια τραγική εικόνα της Δημόσιας διοίκησης σε όλο της το μεγαλείο.
Τελικά αυτή η χώρα πορεύεται όντως, με αυτόματο πιλότο...

Ελάχιστος χρόνος

Είναι αλήθεια ότι οελεύθερος χρόνος μου, είναι ελάχιστος τελευταία...
Η αιτία είναι, ότι διαβάζω για να δώσω στις εξετάσεις για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος (Φαρμακοποιός), με αποτέλεσμα να είμαι συνεχώς πάνω από σημειώσεις και βιβλία...Για τις συγκεκριμένες εξετάσεις-όπως και για τα "κλειστά επαγγέλματα- θα επεκταθώ μιαν άλλη φορά, για να δώσω τις πραγματικές διαστάσεις των συντεχνιών και κλειστών clubs που βασανίζουν τους πολίτες...
Ελπίζω σε μια καλή απόδοση,αλλά και σε περίπτωση που δεν θα υπάρξει θετικό αποτέλεσμα θα ξαναπροσπαθήσω...

Υ.Γ. είναι καταπληκτικό, πως αντιμετωπίζω πια τέτοιου είδους καταστάσεις, σχετικά με τις εξετάσεις.Με περισσότερη ωριμότητα και χαλαρή διάθεση πια...

Πετρέλαιο και ενεργειακή κρίση...

Ορμώμενος, από την απότομη μεταβολή του καιρού-και ακούγοντας κάποιους σχολιασμούς-μου ήρθανε στο μυαλό κάποιες ,απλές κατά την γνώμη μου σκέψεις που ζητάνε-όπως είναι λογικό-και τις αντίστοιχες απαντήσεις τους.
Το πρόβλημα λοιπόν, με την χρήση του πετρελαίου δεν είναι των τελευταίων χρόνων.Ίσως να επιδεινώθηκε αλλά από πάντα υπήρχαν εντάσεις , σχετικά με την τιμή του βαρελιού και για τις επιπτώσεις του στο περιβάλλον.Το ερώτημα λοιπόν, που μου δημιουργήθηκε είναι το εξής : Αφού υπάρχουν τόσες εκμεταλλεύσιμες και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας -ενδεικτικά είναι η αιολική,υδροηλεκτρική ,ηλιακή ενέργεια, βιοκαύσιμα και άλλες μορφές- γιατί πολλές κυβερνήσεις-και ιδιαίτερα η δική μας- δεν θεσπίζει τα κατάλληλα μέτρα για την υποχρεωτική παραγωγή ,διάθεση και χρησιμοποίηση τους από τους πολίτες...?
Στην ουσία,οι πολίτες αυτοί θα είναι οι καταναλωτές από τους οποίους θα έχουν οικονομικά οφέλη, αλλά συγχρόνως και καθαρότερο περιβάλλον για όλους μας...
Ναι, για όλους.Ακόμα και για αυτούς, που προσπαθούν να αποκομίσουν υπερκέρδη από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος ,νομίζοντας ότι θα ξεφύγουν την τελευταία στιγμή και θα μετακομίσουν σε κάποιο άλλο πλανήτη, για να ζήσουν μια δεύτερη καθαρή ζωή...
Ελπίζω να μην πάει το-πονηρό(;)-μυαλό σας,ότι πίσω από όλα αυτά υπάρχουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα...
Δεν θα την δεχόμουνα ποτέ ως απάντηση,άλλωστε εσείς δεν είστε προκατειλημένοι...
Απλά, είμαστε όλοι απηυδησμένοι...
Όλοι μας.

Η εποχή Νταβατζήδων...

Η αφορμή για τον τίτλο, βρίσκεται σε ένα μέρος μιας συνέντευξης-σχετικά με την καινούρια του ταινία με τίτλο "να μου το υποσχεθείς"- που παραχώρησε ο σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα, για το περιοδικό Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 7/10/2007, στον Νίνο Φενέκ Μικελίδη.
Ρωτάει λοιπόν ο δημοσιογράφος: "Μιας και αναφέρθηκε στους Νταβατζήδες, αλήθεια,είναι σήμερα ο καιρός τους;"
Η απάντηση του Κουστουρίτσα : "Ξέρεις, το πρόβλημα σήμερα είναι πως οι νταβατζήδες είναι παντού: στο ποδόσφαιρο, στην πολιτική,στις επιχειρήσεις.Γιατί σήμερα η κοινωνία λατρεύει ως μοναδικό θεό την επιτυχία.Βλέπεις ένα προαγωγό και λες,να ένας πολύ πετυχημένος ιδιοκτήτης μπορντέλου.Η ηθική έχει γίνει σχετική.Θέλησα, πάντως,στην ταινία μου να το παρουσιάσω σαν ένα αστείο"
Όταν διάβασα λοιπόν αυτήν την απάντηση, μου ήρθε στο μυαλό η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα.Η αποθέωση της επιτυχίας, με όποια μέσα και να επιτυγχάνεται.Στο μυαλό, να κυριαρχεί ο γρήγορος πλουτισμός.Ένας πλουτισμός, όμως ο οποίος δεν μπορεί να επιτευχθεί σε πολύ μικρό διάστημα,αλλά και για πολλούς δεν θα έρθει ίσως ποτέ...
Εκεί λοιπόν έρχεται, η κατάπτωση της ηθικής, μιας ηθικής που συνδέεται με τις ανθρώπινες αξίες, την προσωπική μας αξιοπρέπεια και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο μας.Το χειρότερο βέβαια, είναι ότι η νοοτροπία αυτή τείνει να νομιμοποιηθεί και να γίνει καθεστώς, στην καθημερινή μας σκέψη, να μας αλλοτριώσει και να γίνουμε και εμείς "στρατιωτάκια" της συγκεκριμένης ιδεολογίας.Στην ουσία, να γίνουμε οι ακραιφνείς υποστηρικτές των νταβατζήδων, με κρυφό όνειρο να μεταλλαχτούμε και εμείς, σε κάποια στιγμή-αν όχι, ίδιοι τουλάχιστον- σε "μικρούς νταβατζήδες"...
Πόσες φορές λοιπόν, δεν κάναμε και εμείς παρόμοιες σκέψεις, όπως αυτές που ανέφερε ο Κουστουρίτσα...
Πόσες φορές όμως, κατακρίναμε τους νταβατζήδες...?
Ελπίζω τις περισσότερες...

Ελεύθερος επαγγελματίας...

Σε συνέχεια λοιπόν του προηγούμενου post ήρθε η στιγμή να πω, ποια πρέπει να είναι η επιλογή κάποιου που πρέπει να δουλέψει για να βγάλει τα προς το ζην...
Η επιλογή θα πρέπει να είναι -κατά την γνώμη μου πάντα-του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ. Ήδη από το επίθετο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, μπορεί κάποιος να κατανοήσει γιατί θα έπρεπε κάποιος να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα.
Ας προσπαθήσουμε όμως, να καταγράψουμε τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία , αρχίζοντας από τα δεύτερα.
Έλλειψη χρόνου, ίσως το πιο σημαντικό από όλα. Γίνεσαι όντως -τις περισσότερες φορές-"σκλάβος" της δουλειάς σου, δεν έχεις καθόλου προσωπικό χρόνο, αλλά ούτε και την ευχέρεια να περάσεις κάποιες στιγμές , τις οποίες θα σε χρειάζεται η οικογένεια σου-αλλά και τα αγαπημένα σου πρόσωπα- μαζίτους.Είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα.Επίσης είναι και ο παράγοντας εφορία, γνωστό σε όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες ότι το κράτος-μέσω της εφορίας- για κάποιους άγνωστους (;) λόγους (που δεν θέλω να μπω στον κόπο να αναλύσουμε) αποκτά μία "συνεταιρική" σχέση μαζί σου, χωρίς βέβαια να σε ρωτήσει κανείς, αν το θέλεις.Για κάποιο παράξενο (;) λόγο ο "συνεταιρισμός" απενεργοποιείται όταν υπάρχει παθητικό στο οικονομικό σκέλος (γιατί άραγε...;)
Στα θετικά είναι η μεγαλύτερη οικονομική ευρωστία που έχει ένας ελεύθερος επαγγελματίας-σε σχέση με έναν μέσο μισθωτό-το οποίο δίνει (ας το παραδεχτούμε τελικά) μία "ασφάλεια" και μια άνεση, για να κάνεις κάποια πράγματα που σου αρέσουν.Ίσως να το θεωρήσετε αυτό, σαν "ωδή προς τον καταναλωτισμό", αλλά πόσοι από εμάς δεν θα ήθελαν να έχουν περισσότερα χρήματα για προσωπικές μας ανάγκες-όποιες είναι αυτές-και όχι για να σώσουμε κάποια παιδάκια που πεθαίνουν από την πείνα σε μια ξεχασμένη Αφρικανική χώρα.Ο πιο σημαντικός όμως παράγοντας είναι η "σιγουριά" που έχεις ότι θα μπορείς να πάρεις έστω σύνταξη από την δουλειά που είναι δική σου, ότι θα δουλεύεις χωρίς να πλανάται από πάνω σου απειλητικά η μεγάλη σπάθα της απόλυσης (έχω βλέπετε, και προσωπική εμπειρία...).
Τελικά, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι καλύτερα είναι να είσαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ, με προϋπόθεση βέβαια να θέλεις να δημιουργείς και να μην καθησυχάζεσαι, αλλά να διατηρείς "ανοιχτούς " τους ορίζοντες της σκέψης σου. Να είσαι πάντα έτοιμος για αλλαγές, που ίσως να σε κάνουν να βελτιώσεις όλους τους τομείς που αφορούν την δουλειά σου.
Θα μπορούσε κάποιος να γράψει και άλλες σκέψεις, πάνω στο συγκεκριμένο θέμα-σωστές και λανθασμένες-γιατί είναι πολύπλοκο, αλλά και απλό μαζί.Το σίγουρο όμως, είναι ότι πάντα θα είναι στο μυαλό μας και αντικείμενο συζήτησης για πολλούς.

Μισθωτός ή ελεύθερος επαγγελματίας...;

Πόσες φορές δεν το έχουμε εμείς οι μισθωτοί αυτό το ερώτημα.Είναι αλήθεια ότι βασανίζει πολλούς, και γίνεται όλο και πιο πιεστικό ιδίως σε στιγμές έντασης με τον προϊστάμενο ή με κάποιο δύστροπο πελάτη...
Σε φτάνουν σε ένα σημείο όπου -τις πιο πολλές φορές- έχεις δώσει και την ψυχή σου στην δουλειά αλλά η ανταμοιβή- όχι μόνο η υλική αλλά και η ηθική- είναι μηδαμινή.Τότε, επανέρχεται λοιπόν το βασανιστικό αυτό ερώτημα...
Αν όμως καθίσεις και μιλήσεις, με αρκετούς ελεύθερους επαγγελματίες θα σου πουν οι περισσότεροι, "κάτσε στα αυγά σου καημένε...", και μετά θα σου αραδιάζουν όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά, με κυριότερο ίσως την έλλειψη χρόνου στην προσωπική τους ζωή...
Η απάντηση βέβαια-ενός μισθωτού- είναι ότι τουλάχιστον για τον ελεύθερο επαγγελματία, είναι πιο σίγουρο ότι θα πάρει την σύνταξη του ενώ ένας μισθωτός-χάριν ασφαλιστικού-είναι σχεδόν αδύνατον ότι θα μπορέσει να επιζήσει, στην ολοένα και πιο απαιτητική αγορά εργασίας.
Μια αγορά αδηφάγα, που συνεχώς σε πιέζει να δουλεύεις με ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς, αντιστρόφως ανάλογοι των ανθρωπίνων...
Δύσκολη η απάντηση, θα μπορούσε να πεις κανείς.Αν όμως, έχεις ξεκαθαρίσει τι θες από την ζωή σου τότε τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Η συνέχεια, στο επόμενο...

Ρουτίνα...

Σίγουρα όλοι μας-λίγο ή πολύ- σε κάποια στιγμή της επαγγελματικής μας ζωής, έχουμε αισθανθεί στο πετσί μας την ρουτίνα που δημιουργεί η καθημερινότητα.
Μια καθημερινότητα, που επαναλαμβάνεται άλλοτε με αργό βασανιστικό τρόπο και άλλοτε με πολύ γρήγορους ρυθμούς.Ρυθμούς τους οποίους δύσκολα μπορούμε να ελέγξουμε, γιατί γινόμαστε δέσμιοι τους.Είναι η ρουτίνα λοιπόν, που καταλαμβάνει το μυαλό μας και που μας κάνει να αισθανόμαστε ανικανοποίητοι και κενοί...
Πολλές φορές μάλιστα- ενώ έχουμε κάνει κάποια σημαντικά πράγματα-μας δημιουργείται η αίσθηση της αδράνειας.Μιας αδράνειας ψεύτικης και παραπλανητικής συνάμα.Που σου "ρίχνει" αρκετές φορές την διάθεση, και σου βγάζει αρνητικά συναισθήματα...
Από την άλλη πλευρά είμαστε-όλοι μας λίγο ή πολύ- ανικανοποίητοι.Ανικανοποίητοι και απαιτητικοί με τους εαυτούς μας , με την οικογένεια μας αλλά και με την κοινωνία ολόκληρη.Η λύση δεν μπορεί τόσο εύκολα να βρεθεί, αν και τα αίτια είναι γνωστά. Ο καταναλωτισμός, η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα πράγματα και οι καταστάσεις, η πίεση για "άμεση επιτυχία" που έχει δημιουργηθεί, τεχνηέντως από πολλές πλευρές.
Απλά, πρέπει κάποιος να κάνει την δική του ενδοσκόπηση και να δει ξεκάθαρα, ποια είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή...
Προϋπόθεση βέβαια όλων αυτών, είναι να βρεθεί ο πολύτιμος χρόνος για να τα σκεφτεί κάποιος όλα αυτά με την ησυχία του, και να τα συνειδητοποιήσει με καθαρό μυαλό και ηρεμία...
Ελπίζω -και εύχομαι- να βρείτε τον δικό σας πολύτιμο χρόνο...

Έρχονται...

Σε λίγες ώρες, θα ξέρουμε λοιπόν τα αποτελέσματα...Αγωνία για πολλούς , αλλά όχι για μένα πάντως.
Για αυτούς που ελπίζουν σε ένα μεγάλο ή μικρό ρουσφέτι, σε κάποια μονιμοποίηση-νομιμοποίηση αλλά και σε κάποιους που έχουν κατάλοιπα από άλλες πιο φανατισμένες εποχές...
Εποχές όπου κυριαρχούσαν οι ιδεολογικές διαφορές, και όχι οι διαφορές μεταξύ του επιτοκίου της ΕΚΤ και του Ελβετικού φράγκου στα στεγαστικά δάνεια...
Αυτή είναι η υπάρχουσα κατάσταση στην Ελληνική κοινωνία.Θα κερδίσει ο Γιώργος ή ο Κώστας-μα καλά τόσο οικείοι τους φαίνονται-έχει πολύ λίγη σημασία...
Σημασία έχει ότι την Δευτέρα εγώ , εσύ και εμείς θα πάμε στις δουλειές μας για να κυνηγήσουμε τους στόχους μας...
Αλλά και για να μάθουμε, αν αυξήθηκε το επιτόκιο στο στεγαστικό μας δάνειο...

Αθήνα...

Αναχωρώ αύριο λοιπόν-όχι με μεγάλη προθυμία - για την Αθήνα, για επαγγελματικούς λόγους. Θα μείνω μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου...
Αρκετός χρόνος θα έλεγα -περίπου μία εβδομάδα-μακριά από την οικογένεια μου.
Δεν πειράζει όμως,θα περάσει γρήγορα.
Πιστεύω να βρω λίγο χρόνο, να πάω σε ένα Ίντερνετ -καφέ για να μαθαίνω νέα...
Σε μια εβδομάδα λοιπόν.

Χάρης.

Videos...

Ίσως, από τα καλύτερα στο You Tube...

Σε εσένα μιλάω, αγαπητέ ψηφοφόρε...

Χαίρετε αγαπητέ.
Ναι, σε εσένα μιλάω αγαπητέ ψηφοφόρε των δύο μεγάλων κομμάτων.Ναι, σε εσένα που τρέχεις για τον ΔΙΚΟ σου βουλευτή-λες και θα εκλεγεί μόνο από τις δικές και των συγγενών σου ψήφους-που πίνεις νερό, στο όνομα του...
Ορκίζεσαι μάλιστα, ότι αυτός είν9α καλό παιδί(!!!)-ας είναι και πάνω από 70 χρονών- δεν είναι σαν τους άλλους.Άλλωστε αυτός, δεν αγόρασε το τελευταίο μοντέλο Mercedes ή BMW, όπως οι "άλλοι", οι οποίοι μπορεί να είναι και στο δικό του κόμμα.Θα είναι πάντα οι άλλοι...
Λοιπόν, σου πέρασε η θλίψη για τα αποκαΐδια και τους νεκρούς των πυρκαγιών;Βλέπεις και στην τηλεόραση και αναρωτιέσαι... "τι τυχεροί άνθρωποι οι πυροπαθείς"...Θα πάρουν και 3.000 ευρώ αμέσως!Τι άλλο θέλετε λοιπόν...Να τους ξαναχτίσει και τα σπίτια ο "Μεγάλος"...;
Όχι, αυτό δεν γίνεται.Άλλωστε χέρια έχουν, μαθημένοι είναι αυτοί από τέτοια-και ενδόμυχα "ποιος ξέρει πόσα άλλα, θα πάρουν..." -θα τα κάνουν όλα όπως ήταν από την αρχή.
Υπό έναν απαράβατο όρο...
Να "νικήσει" ο Μεγάλος τους...να "βγει" και ο "δικός" τους.Τι να το κάνεις αν δεν βλέπεις τον "μέντορα" στην βουλή μέσα από τα τηλεοπτικά πλάνα...και ποιος ξέρει σε κανένα υφυπουργείο...
Εχεις και μια κορούλα να τακτοποιήσεις-συγνώμη που το άφησα για το τέλος- στο Δημόσιο , για αυτήν αγωνίζεσαι τόσο καιρό, που είσαι στο κόμμα...Τι διάολο, οι άλλοι έχουν "βολέψει" και τις γκόμενες τους, εσύ το Μαράκι δεν θα μπορέσεις...
Μην ανησυχείς...έχεις τον "δικό" σου.
Για ένα πράγμα μόνο να ανησυχείς...μήπως την επόμενη φορά είσαι ΕΣΥ ο πυροπαθείς (...και δεν προλάβεις να "βολέψεις¨το Μαράκι...)

Τετάρτη 29/08/2007...

Οργή...

Σε αντίθεση με πολλούς-και από την πρώτη στιγμή- δεν ένιωσα θλίψη , αλλά ΟΡΓΗ...
Ναι, και μάλιστα μεγάλη , ατελείωτη...
Δεν θέλω να γράψω άλλο...
Φτάνει!

Τι δεν θα κάνω μέχρι τις εκλογές...

Ήρθαν λοιπόν και αυτές οι εκλογές.Τις περιμέναμε βέβαια, αλλά ίσως θέλαμε να ξέρουμε και ποια ήταν η πραγματική αιτία, που τις προκήρυξε ο πρωθυπουργός...
Προσωπικά, το κλίμα που επικρατεί μου είναι από αδιάφορο έως βαρετό.Αποφάσισα λοιπόν, να γράψω κάποια πράγματα που δεν θα κάνω, μέχρι τις εκλογές.
Δεν θα βλέπω τα δελτία των οκτώ-όπως και δεν τα βλέπω και τώρα- για να μου προκαλούν αηδία οι σκυλοκαυγάδες των πολιτικών...
Δεν θα κοιτάξω τις δημοσκοπήσεις, άλλωστε όποιος και να κερδίσει από τους δύο η πολιτική που θα ακολουθήσουν θα είναι ίδια, με διαφορετικές χρωματικές πινελιές.
Δεν θα πάρω ούτε ΕΝΑ προεκλογικό πρόγραμμα-ιδίως των μεγάλων κομμάτων-αφού δεν θα τηρήσουν ούτε το 5% από αυτά που γράφουν...
Δεν θα παραστώ σε προεκλογική συγκέντρωση-ποτέ δεν το έκανα άλλωστε-βουλευτή δεχόμενος πρόσκληση κάποιου παρατρεχάμενου του, έτοιμος να του εξομολογηθείς το προσωπικό σου πρόβλημα, και να το προωθήσει στον "μεγάλο".Συγκεντρώσεις τέτοιου είδους, γίνονται με ατελείωτα τραπέζια καλυμμένα με δεκάδες εδέσματα,πολιορκούμενα από ατέλειωτα κοράκια...
Δεν θα επηρεαστώ από καμιά εφημερίδα, δημοσίευμα ή φήμη από εκείνες που συζητιούνται- από έγκυρους "ειδήμονες"-στα καφενεία, μπαράκια, καντίνες,πάρκα και σουπερμάρκετς...
Η λίστα με τα Δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί, με ακόμη πιο πολλά...καλύτερα όμως να σταματήσω εδώ.
Τα υπόλοιπα δεν τα αφήνω σε εσάς...

Νεοελληνικός (Καλοκαιρινός) Πολιτισμός...

Στο σύντομα χρονικό διάστημα, που ήμουνα στην Θάλασσα με την οικογένεια μου, παρατήρησα αλλά και έγινα μάρτυς, αρκετών περιστατικών, που δείχνουν την απεριόριστη νεοελληνική βλακεία που μας κατακλύζει...
Είμαι λοιπόν στην παραλία, κάτω από την ομπρέλα, και δίπλα κάθονται δύο "μπαμπάδες" με τα παιδιά τους.Σε κάποια στιγμή, περνάει ένας πλανόδιος πωλητής με λουκουμάδες.Τα παιδιά εν τω μεταξύ είναι στην θάλασσα και κάνουν το μπάνιο τους, αλλά στα ρηχά. Δηλαδή μερικά μέτρα από την ακτή...Οι καλοί "μπαμπάδες" λοιπόν, αγοράζουν από ένα λουκουμά για τα-υπέρβαρα μεταξύ άλλων- παιδιά τους, και εκεί αρχίζει το δράμα...
Αφού λοιπόν πληρώσουν τον πωλητή, προσπαθούν να φωνάξουν τα παιδιά-με τον παρακάτω τρόπο- για να τους φάνε , με στεντόρεια φωνή, και κοιτώντας προς τα παιδιά που απορροφημένα από το παιχνίδι τους, έπαιζαν αμέριμνα στην παραλία, εκείνη την στιγμή...
-Εεεεεεεεεε.....λουκουμάδες...εεεεεεεεεεεεεε....λουκουμάδες... (ακολουθούν δευτερόλεπτα ησυχίας).
-Εεεεεεεεεε.....λουκουμάδες είπα...εεεεεε.....λουκουμάδες, είπα... (απτόητα τα παιδάκια...).
-Ρεεεεεεεεε.....λουκουμάδες....ρεεεε.....λουκουμάδες.... (με ακόμα πιο δυνατή φωνή)
Στο τέλος τα παιδιά γύρισαν τα κεφάλια τους και κατάλαβαν ότι οι στοργικοί τους "μπαμπάδες", είχανε αγοράσει λουκουμάδες για αυτούς...
Ηθικό δίδαγμα...?
Τα παιδιά στην Ελλάδα δεν έχουν όνομα...
Με ένα Ρεεεεεεεεε , είσαι εντάξει, θα σε ακούσουν στα σίγουρα...

Διακοπές για όλους...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή, να κάμω και εγώ τις διακοπές μου...
Πρώτα στην Χαλκιδική, μέχρι τις 09/08, και μετά από 10/08 έως 15/08 στην Ρώμη...
Εύχομαι σε όλους, καλές διακοπές γεμάτες ξεκούραση, με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, πάντα μαζί τους

Life style και ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Πριν από λίγες μέρες, βρέθηκα σε ένα βενζινάδικο όπου είχα πάει, για να πλύνω το αμάξι.Πολλοί θα γνωρίζετε, ότι ο χρόνος αναμονής για το πλύσιμο του αυτοκινήτου είναι (ή φαίνεται..) ιδιαίτερα μακρύς. Ίσως, γιατί δεν δίνουμε και τόσο πολύ σημασία στην συγκεκριμένη ενέργεια, ίσως επειδή το θεωρούμε ανιαρό...
Το θέμα όμως, δεν είναι αυτό.Απλά, κατά την διάρκεια της αναμονής έπεσε το μάτι μου, σε ένα σωρό από περιοδικά.Μερικά ήταν για αυτοκίνητα αγωνιστικού τύπου, και άλλα τύπου Life style (δεν τον κατάλαβα ποτέ αυτόν τον όρο...). Επειδή όμως έχω μια ιδιαίτερη σχέση- γενικά με τα περιοδικά και με τον γραπτό λόγο,τρελαίνομαι να τα διαβάζω- άρχισα να τα ξεφυλλίζω ένα προς ένα...
Ιδιαίτερη εντύπωση όμως, μου έκανε ένα τοπικό (τύπου life style) περιοδικό της πόλης μας, και συγκεκριμένα οι τελευταίες του σελίδες,οι οποίες ήταν αφιερωμένες σε στυλιστικές (απλές!!!) προτάσεις, ακολουθούμενες από διάφορα λουσάτα πεντάστερα ξενοδοχεία με υπέροχες φωτογραφίες...
Θα ήθελα να σταθώ όμως στο χρηματικό αντίτιμο, που έπρεπε να πληρώσεις για να αποκτήσεις κάποια ρούχα...Σχεδόν 800 ευρώ, για να ντυθείς- κατά τα πρότυπα τους-όπως "αυτοί¨επιθυμούν...
Ναι,800 ευρώ...
Και εγώ ρωτάω... Πώς να αισθανθεί κάποιος, που -μετά βίας- αμοίβεται και "φυτοζωεί" με 650 ευρώ...Το χειρότερο βέβαια είναι ότι ξέρει, πως δύσκολα θα ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση, ότι δεν υπάρχει μέλλον για αυτόν...
Άνθρωποι χωρίς όραμα, άνθρωποι που ισοδυναμούν με ένα ολόκληρο κενό, με συνεχώς σκυμμένο το κεφάλι...
Γιατί κύριοι "υπεύθυνοι" ( ανεύθυνοι), του συγκεκριμένου τμήματος του περιοδικού, δεν υπολογίζετε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και προβληματισμό-των εν δυνάμει μάλιστα- αναγνωστών σας... Μάλλον τους τιμολογείτε πολύ φτηνά, ίσως να τους προορίζετε και για τα ανθρώπινα στοκατζίδικά σας...
Τώρα ξέρω, τι θα κάνω την επόμενη φορά, που θα πάω για να μου πλύνουν το αυτοκίνητο...Θα διαβάσω για την Φόρμουλα ένα... τουλάχιστον εκείνοι είναι πιο ειλικρινείς.