Κούραση....

Είναι αρκετά κουραστικές οι μέρες που πέρασαν.Ίσως, φταίει το γεγονός ότι έχω αναλάβει περισσότερες εργασίες ,από ότι τελικά να μπορώ να διεκπεραιώσω...

Μάλλον, θα μπήκα και εγώ στην δίνη του άγχους που σε παρασέρνει, με αποκλειστικό σκοπό να "τα προλάβεις όλα" και "γρήγορα".Χωρίς τελικά να χρειάζεται να τα κάνεις όλα αυτά, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Αυτό το καταλαβαίνεις -κυρίως- όταν έχεις φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, και συνειδητοποιείς ότι δεν κέρδισες και τίποτα το πολύ σημαντικό, ότι θα μπορούσες να το διεκπεραιώσεις σε μεταγενέστερο χρόνο, και με σαφώς μεγαλύτερη άνεση...

ϊσως συμπεριφέρομαι όπως αυτούς που "κορόϊδευα" και "λυπόμουν", όταν τους έβλεπα να χειρίζονται τέτοιες καταστάσεις με παρόμοιο τρόπο.
Ας είναι και έτσι λοιπόν.
Ποτέ δεν είναι αργά...!

Καινούρια αρχή....

Φεύγει λοιπόν σε λίγες ώρες το 2007, και έρχεται -όπως πάντα με τυμπανοκρουσίες-ο καινούριος χρόνος.

Από πολλούς ανθρώπους ακούμε ότι την καινούρια χρονιά θα κάνουν μια καινούρια αρχή, θα προγραμματίσω τα πράγματα διαφορετικά.Περιμένουμε δηλαδή την πρώτη μέρα του χρόνου, για να πάρουμε κάποιες αποφάσεις.Σαν να μην μπορούμε να τις υλοποιήσουμε κάποια άλλη μέρα του χρόνου.

Έχουμε έτσι την ψευδαίσθηση ότιι κάνουμε ένα ξεκίνημα και ότι όλα πια θα αλλάξουν, όλα θα είναι διαφορετικά και τίποτα ίδιο όπως πριν.Στην ουσία να εξαγνίσουμε τα πρόσφατα λάθη μας.Να τα "διαγράψουμε" και να πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων...

Αυτό όμως που μας ξεφεύγει είναι ότι η σημερινή μέρα, είναι μία μέρα όπως οι άλλες.Τίποτα στην ουσία δεν αλλάζει.Μια εντύπωση που δημιουργείται-ίσως τεχνηέντως-για να καλύψουμε κάποια λάθη.Είναι ίσως μια ευκαιρία ...

Καλή αρχή σε όλους λοιπόν...

Χριστουγεννιάτικη φρενίτιδα...

Τέτοιες μέρες, συνηθίζεται να γράφουμε τις κλασικές ευχές μεταξύ μας.Προσωπικά μεγαλύτερη εντύπωση προξενεί, η γενική φρενίτιδα που επικρατεί στις καταναλωτικές συνήθειες.

Είναι γνωστό ότι αυτές τις μέρες,όλοι θέλουμε να περάσουμε με μία σχετική άνεση.Αυτή η άνεση όμως μεταφράζεται σε άγχος και και καταπίεση.Να δείξουμε ότι εμείς κάναμε το πιο "πλούσιο" τραπέζι(τις άλλες μέρες τρώμε Σπαρτιάτικα βλέπετε...), φορέσαμε τα πιο "λαμπερά" ρούχα και γενικά περάσαμε μια πιο "λαμπερή" βραδιά...

Είναι βλέπετε η ψευδαίσθηση που έχουνε ανάγκη να ζήσουν μερικοί, θέλοντας έτσι να ξεφύγουν από την μίζερη καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν καθημερινά.Το αποτέλεσμα είναι όλο αυτό το μαρτύριο, για το κυνήγι της πρόσκαιρης ευτυχίας να το συναντάς σχεδόν παντού...

Στο σούπερ μάρκετ, όπου αλαφιασμένοι καταναλωτές-παίζοντας τα "συγκρουόμενα" με τα καροτσάκια τους-τρέχουν σε όλα τα τμήματα για να βρούνε τον τέλειο "σολομό" (sic!!!), το πιο εκλεπτυσμένο-για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι-κρέας,κρασί "...από τα πιο ακριβά" (έτσι το έχω ακούσει να λένε, άλλωστε πολλές φορές δεν ξέρουν την ονομασία).

Στα καταστήματα ρούχων, όπου ψωνίζουν για τα Χριστούγεννα -και την Πρωτοχρονιά-ενώ οι ντουλάπες τους είναι ήδη γεμάτες από ρούχα, αλλά βλέπετε όταν η "περίστασις το απαιτεί...", πρέπει να δείξουμε ότι είμαστε "λαμπεροί" (έτσι λένε τα περιοδικά μόδας , και όχι μόνο αυτά)

Στο τέλος, η μεγάλη απάτη.Τα καταστήματα παιχνιδιών.Παιχνίδια -αμφιβόλου ποιότητας και πρακτικής-σε απίστευτα υψηλές τιμές, με γονείς προβληματισμένους από τις ψηλές τιμές, αλλά "υποχρεωμένοι" να εκπληρώσουν την επιθυμία του μικρού τους...

Για αυτό πολλές φορές, μετά το τέλος των γιορτών ακολουθεί ένα είδος κατάθλιψης, κατανοώντας ότι ΟΛΑ αυτά που έγιναν ήταν τελικά στιγμές γεμάτες ψεύτικης χαράς και εξαναγκαστικής ευτυχίας.Μένουμε κενοί και αποτελειωμένοι, από το ψεύτικο όραμα που μας έπεισαν ότι θα ζήσουμε,αλλά εμείς φυσικά δεν το ζήσαμε...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ να έχετε...

15 λεπτά αξιοπρέπειας...

Είαναι μία πολύ καλή αρχή αυτή, που προγραμματίστηκε εναντίον της ΔΕΗ. Σήμερα στις 12 το μεσημέρι, καλούμαστε όλοι να κατεβάσουμε τον γενικό διακόπτη για 15 λεπτά.Να κατεβάσουμε λοιπόν τον διακόπτη , και να ανεβάσουμε -έστω και για λίγο - την αξιοπρέπεια μας...

Μια αξιοπρέπεια, που αυτό το αδηφάγο κράτος την έχει καταρρακώσει και ευτελίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό.Επειδή σε θεωρεί σαν την αγελάδα που πρέπει να αρμέγει, δίνοντας όμως την ελάχιστη τροφή για να ζήσει.

Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι με την κίνηση αυτή η ΔΕΗ θα "ζημιωθεί" για αυτά τα 15 λεπτά που δεν θα καταναλώσουμε ηλεκτρικό ρεύμα.Απλά το κέρδος θα είναι ότι θα δυναμώσει και θα γίνει συνείδηση το "ρεύμα" της αντίστασης και της διαμαρτυρίας, απέναντι σε κάθε κρατική αυθαιρεσία.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να εστιάσουν οι διάφορες καταναλωτικές οργανώσεις. Να δημιουργηθεί δηλαδή ένα ισχυρό υπόστρωμα όπου θα μπορέσουν να στηριχθούν χωρίς κλυδωνισμούς και άλλες ενέργειες , ίσως πιο δυναμικές...

Καλή αντίσταση λοιπόν φίλοι συν-καταναλωτές, τα 15 λεπτά που μας αξίζουν ας τα έχουμε σήμερα...

12/12...

Λένε ότι αύριο θα είναι μια κρίσιμη μέρα.Μια μέρα ορόσημο, σχετικά με τις εξελίξεις που δρομολογούνται όσον αφορά το ασφαλιστικό.Το οποίο αφορά πάρα πολλούς, και όχι λίγους.
Αυτοί οι "πολλοί' λοιπόν-όπου μέσα σε αυτούς είμαι και εγώ-είναι που ανησυχούν για το μέλλον τους.Δεν μιλάμε βέβαια για το επαγγελματικό κυρίως μέλλον ,αλλά για την δυνατότητα που θα έχουν στο μέλλον, να μπορούν να παίρνουν μια σύνταξη η οποία να καλύπτει τις στοιχειώδεις ανάγκες που θα έχει ο καθένα ς μας ,όταν θα φτάσει εκείνη η ώρα, να αποσυρθούμε από την ενεργό επαγγελματική δράση...
Το ερώτημα που τίθεται όμως, είναι αν θα έχουμε την ψυχική και σωματική δύναμη να μπορούμε να είμαστε "ωφέλιμοι" και αποδοτικοί στον εκάστοτε εργοδότη-το χρονικό διάστημα- λίγο πριν την σύνταξη έτσι ώστε να κατοχυρώσουμε το δικαίωμα, σχετικά με την συμπλήρωση των απαραίτητων ενσήμων.
Το πιο αξιοσημείωτο του συγκεκριμένου νομοσχεδίου είναι ότι -συνομιλώντας με αρκετούς- συνένωσε διαφορετικές μάζες ανθρώπων από διάφορα κοινωνικά στρώματα, τα οποία δεν είχαν μέχρι τώρα και πολλά κοινά επαγγελματικά σημεία και κουλτούρα.
Ελπίζω λοιπόν όχι τόσο σε μια μαζική απεργία- αυτήντην θεωρώ δεδομένη-αλλά στην κατανόηση των κοινών προβλημάτων που έχουμε όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά και στον κοινό αγώνα για την αντιμετώπιση αυτών.

Beowulf και τρισδιάστατη εικόνα...

Το περασμένο Σάββατο, δόθηκε η ευκαιρία να δω την φημισμένη ταινία Beowulf. Μια ταινία γεμάτη όχι μόνο από ψηφιακά εφέ, (άλλωστε αυτά ποτέ δεν με συγκινούσαν...) αλλά με εικόνα ποιότητας 3D.
Aυτή η εικόνα λοιπόν, δίνει μια φοβερή αίσθηση όσο αφορά την παρακολούθηση της ταινίας.Μια ταινία με σενάριο- σχετικά- προβλέψιμο, επικό και με παγανιστικούς χρωματισμούς σε αρκετά σημεία.
Ένα σενάριο που -ίσως- λίγοι πρόσεξαν, γιατί όλοι σχεδόν αφεθήκαμε στην μαγεία της τρισδιάστατης εικόνας.Έτσι λοιπόν, βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα ήρθαν αυθόρμητα στο μυαλό διάφορες σκέψεις.
Σκέψεις πάνω στο "κλασικό" κινηματογράφο που βλέπουμε μέχρι τώρα (με τα θετικά και τα αρνητικά του) αλλά και στον ¨μελλοντικό" ψηφιακό-τρισδιάστατο κινηματογράφο, που θα κυριαρχήσει-είναι σίγουρο-στα επόμενα χρόνια...
Ίσως είναι παρακινδυνευμένο, να βγάλουμε αυθόρμητα και αυθαίρετα συμπεράσματα τονίζοντας τα υπέρ ή τα κατά.
Αυτό άλλωστε δεν γίνεται σε κάθε τομέα, όπου η τεχνολογία είναι το κυρίαρχο στοιχείο ?Το θεμελιώδες στοιχείο όπου κάθε αντικείμενο, παίρνει διαφορετικές διαστάσεις και μάλιστα σε μικρό χρονικό διάστημα...?
Το σίγουρο είναι ότι ο κινηματογράφος θα αλλάξει, και δεν θα είναι ίδιος με τον τωρινό...
Δεν μένει παρά να περιμένουμε τις εξελίξεις, και να κρίνουμε.

Προσωπικά δεδομένα

Το ερώτημα που κυριαρχεί στις μέρες μας : "Είναι ασφαλή τα προσωπικά μας δεδομένα...?".
Την απάντηση δεν ξέρω ποιος την γνωρίζει...
Οι περισσότεροι πάντως-συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου-πιστεύουν ότι τα προσωπικά μας δεδομένα βρίσκονται σε χέρια -και διαθέσεις- πολλών "διαφορετικών" ανθρώπων, οι οποίοι είναι έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν...
Για χρήσεις τις οποίες δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αλλά ούτε και να αποτρέψουμε.
Ίσως ούτε να ξέρουμε ότι τα "αληθινά" προσωπικά μας δεδομένα, τα χειρίζονται κάποιοι για κάποιους λόγους που δεν θα μάθουμε ποτέ...Να γίνεται δηλαδή η ζωή μας, ένα κομμάτι παζλ... ένα κακόγουστο παζλ με το οποίο θα παίζουν, αλλά και θα το εκμεταλλεύονται σε διάφορες περιστάσεις...
Aυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε ΟΛΟΙ και να προασπίσουμε την προσωπική μας ζωή , αλλά πάνω από όλα την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ μας...

Ασέλγεια στη φύση...

Με την διαδικασία του "κατεπείγοντος", λοιπόν η παραχώρηση 2.600 στρεμμάτων στην περιοχή της Ζαχάρως-όπου υπήρξε ολοκληρωτική καταστροφή, το περασμένο καλοκαίρι από τις πυρκαγιές-για τουριστική ανάπτυξη...
Το γεγονός βέβαια, ότι είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα Natura δεν σήμαινε τίποτα για αυτούς.Ποιοι είναι οι αυτοί...? Το Υπουργείο οικονομίας και Οικονομικών.Είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την τσιμεντοποίηση της περιοχής.Μια περιοχή όπου θα έπρεπε να είναι το πρότυπο αναδάσωσης και για τις υπόλοιπες.
Μάλλον, πρότυπο οικολογικής υποβάθμισης θα γίνει...
Ντροπή τους...!

Καριέρα και ποιότητα ζωής...

Είναι-πιστεύω- από τις χαρές της ζωής, οι συναντήσεις με φίλους τους οποίους δεν βλέπεις συχνά αλλά δεν τους ξεχνάς, και προσπαθείς πάντα να τους δεις και να τα πεις "από κοντά" μαζί τους.
Μια τέτοια συνάντηση υπήρξε λοιπόν το περασμένο Σάββατο, σε ένα από τα πολύ ωραία και χαμηλών τόνων καφέ, που υπάρχουν στην Θεσσαλονίκη.Ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στα προβλήματα που συναντά ο σύγχρονος εργαζόμενος...
Ένα από αυτά, είναι η αφόρητη πίεση που δημιουργεί η εκάστοτε εργοδοσία και ο ελάχιστος χρόνος ως αποτέλεσμα αυτής.Αρκετοί-ίσως- θα συμφωνήσετε με την επισήμανση αυτή, η οποία ζητάει όμως και την δική της εξήγηση.Μια εξήγηση που χρειάζεται να δοθεί περισσότερο στους ίδιους τους εαυτούς μας.
Φτάσαμε λοιπόν στο συμπέρασμα-το οποίο συμπίπτει και με αντίστοιχες θέσεις άλλων συνομήλικων μας-ότι τελικά η "καριέρα" είναι μια ψευδαίσθηση, ένα ψεύτικο όραμα που σε μπολιάζουν στην αρχή ιδίως του επαγγελματικού σου βίου, έτσι ώστε να γίνεις στην ουσία ένας σκλάβος της, παντοτινά υποταγμένος σε αυτήν.Μια καριέρα γεμάτη αμέτρητο άγχος, ατέλειωτες υποχωρήσεις -παραχωρήσεις και ελάχιστο προσωπικό χρόνο...
Το θέμα είναι να το καταλάβει κάποιος -έστω και αργά- και να πάρει τις κατάλληλες αποφάσεις,όπως έκανε και ο συγκεκριμένος φίλος.Λιγότερη δουλειά-χωρίς την μανία της "επιτυχημένου μάνατζερ"-και περισσότερος χρόνος για τους εαυτούς μας...
Τελικά, είναι ίσως μονόδρομος η λύση αυτή για κάθε άνθρωπο που δεν θέλει να χάσει την αξιοπρέπεια αλλά και την αυτοεκτίμηση του.
Σας προτρέπω λοιπόν να πιείτε και εσείς, έναν αντίστοιχο καφέ με κάποιον φίλο.
Τον χρόνο θα τον βρείτε, είμαι σίγουρος...

Εξετάσεις 1ο μέρος,τέλος...

Τέλειωσαν λοιπόν και τα μαθήματα, για το πρώτο μέρος της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος για φαρμακοποιούς...
Υπήρξε επιτυχία ως προς το αποτέλεσμα, η οποία γίνεται ακόμη πιο μεγάλη, αν αναλογιστεί κανείς ότι το διάβασμα έγινε κάτω από αντίξοες συνθήκες...Ο χρόνος λιγοστός (λόγω δουλειάς),η οικογένεια να πιέζει,τα μαθήματα (εργαστηριακά χωρίς καθορισμένη ύλη) σχεδόν άγνωστα...Το αποτέλεσμα είναι όμως που μετράει.
Όμως, δεν θα μπορούσαν να μείνουν ασχολίαστες οι εντυπώσεις, από το Ελληνικό Δημόσιο μπάχαλο που επικρατεί-και σε αυτόν τον χώρο-στις υπηρεσίες της Νομαρχίας αφού εκεί υπαγόμαστε πια διοικητικά.
Καταρχήν, δεν γίνεται ΚΑΜΙΑ ταυτοποίηση των υποψηφίων που καλούνται να δώσουν εξετάσεις.Συγκεκριμένα δεν μας ζητήθηκε ΚΑΜΙΑ φορά η αστυνομική μας ταυτότητα ή κάποιο άλλο Δημόσιο έγγραφο, που να πιστοποιεί τα αληθινά μας στοιχεία.Δηλαδή θα μπορούσε ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ να λάβει μέρος στις εξετάσεις, και να δώσει στο τέλος το δικό μου το όνομα...
Για τα ωράρια τα οποία είχαν ανακοινωθεί, φυσικά και δεν τηρούνταν, θα ήταν παράξενο αν τηρούνταν...
Οι αίθουσες δεν έφταναν -αν και ήξεραν τον αριθμό των υποψηφίων από πριν- οπότε μέχρι και την τελευταία στιγμή ψάχναμε αίθουσες.Φανταστείτε ότι στην ομάδα που ήμουν το γραπτό μέρος το κάναμε ΟΡΘΙΟΙ, και η κόλλα Α4 να ακουμπάει πάνω στον ΠΑΓΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ.
Για τις αλλαγές στα ωράρια, είναι περιττό να πω ότι τις μαθαίναμε από "σπασμένο τηλέφωνο" μεταξύ μας...
Άλλη μια τραγική εικόνα της Δημόσιας διοίκησης σε όλο της το μεγαλείο.
Τελικά αυτή η χώρα πορεύεται όντως, με αυτόματο πιλότο...

Ελάχιστος χρόνος

Είναι αλήθεια ότι οελεύθερος χρόνος μου, είναι ελάχιστος τελευταία...
Η αιτία είναι, ότι διαβάζω για να δώσω στις εξετάσεις για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος (Φαρμακοποιός), με αποτέλεσμα να είμαι συνεχώς πάνω από σημειώσεις και βιβλία...Για τις συγκεκριμένες εξετάσεις-όπως και για τα "κλειστά επαγγέλματα- θα επεκταθώ μιαν άλλη φορά, για να δώσω τις πραγματικές διαστάσεις των συντεχνιών και κλειστών clubs που βασανίζουν τους πολίτες...
Ελπίζω σε μια καλή απόδοση,αλλά και σε περίπτωση που δεν θα υπάρξει θετικό αποτέλεσμα θα ξαναπροσπαθήσω...

Υ.Γ. είναι καταπληκτικό, πως αντιμετωπίζω πια τέτοιου είδους καταστάσεις, σχετικά με τις εξετάσεις.Με περισσότερη ωριμότητα και χαλαρή διάθεση πια...

Πετρέλαιο και ενεργειακή κρίση...

Ορμώμενος, από την απότομη μεταβολή του καιρού-και ακούγοντας κάποιους σχολιασμούς-μου ήρθανε στο μυαλό κάποιες ,απλές κατά την γνώμη μου σκέψεις που ζητάνε-όπως είναι λογικό-και τις αντίστοιχες απαντήσεις τους.
Το πρόβλημα λοιπόν, με την χρήση του πετρελαίου δεν είναι των τελευταίων χρόνων.Ίσως να επιδεινώθηκε αλλά από πάντα υπήρχαν εντάσεις , σχετικά με την τιμή του βαρελιού και για τις επιπτώσεις του στο περιβάλλον.Το ερώτημα λοιπόν, που μου δημιουργήθηκε είναι το εξής : Αφού υπάρχουν τόσες εκμεταλλεύσιμες και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας -ενδεικτικά είναι η αιολική,υδροηλεκτρική ,ηλιακή ενέργεια, βιοκαύσιμα και άλλες μορφές- γιατί πολλές κυβερνήσεις-και ιδιαίτερα η δική μας- δεν θεσπίζει τα κατάλληλα μέτρα για την υποχρεωτική παραγωγή ,διάθεση και χρησιμοποίηση τους από τους πολίτες...?
Στην ουσία,οι πολίτες αυτοί θα είναι οι καταναλωτές από τους οποίους θα έχουν οικονομικά οφέλη, αλλά συγχρόνως και καθαρότερο περιβάλλον για όλους μας...
Ναι, για όλους.Ακόμα και για αυτούς, που προσπαθούν να αποκομίσουν υπερκέρδη από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος ,νομίζοντας ότι θα ξεφύγουν την τελευταία στιγμή και θα μετακομίσουν σε κάποιο άλλο πλανήτη, για να ζήσουν μια δεύτερη καθαρή ζωή...
Ελπίζω να μην πάει το-πονηρό(;)-μυαλό σας,ότι πίσω από όλα αυτά υπάρχουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα...
Δεν θα την δεχόμουνα ποτέ ως απάντηση,άλλωστε εσείς δεν είστε προκατειλημένοι...
Απλά, είμαστε όλοι απηυδησμένοι...
Όλοι μας.

Η εποχή Νταβατζήδων...

Η αφορμή για τον τίτλο, βρίσκεται σε ένα μέρος μιας συνέντευξης-σχετικά με την καινούρια του ταινία με τίτλο "να μου το υποσχεθείς"- που παραχώρησε ο σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα, για το περιοδικό Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 7/10/2007, στον Νίνο Φενέκ Μικελίδη.
Ρωτάει λοιπόν ο δημοσιογράφος: "Μιας και αναφέρθηκε στους Νταβατζήδες, αλήθεια,είναι σήμερα ο καιρός τους;"
Η απάντηση του Κουστουρίτσα : "Ξέρεις, το πρόβλημα σήμερα είναι πως οι νταβατζήδες είναι παντού: στο ποδόσφαιρο, στην πολιτική,στις επιχειρήσεις.Γιατί σήμερα η κοινωνία λατρεύει ως μοναδικό θεό την επιτυχία.Βλέπεις ένα προαγωγό και λες,να ένας πολύ πετυχημένος ιδιοκτήτης μπορντέλου.Η ηθική έχει γίνει σχετική.Θέλησα, πάντως,στην ταινία μου να το παρουσιάσω σαν ένα αστείο"
Όταν διάβασα λοιπόν αυτήν την απάντηση, μου ήρθε στο μυαλό η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα.Η αποθέωση της επιτυχίας, με όποια μέσα και να επιτυγχάνεται.Στο μυαλό, να κυριαρχεί ο γρήγορος πλουτισμός.Ένας πλουτισμός, όμως ο οποίος δεν μπορεί να επιτευχθεί σε πολύ μικρό διάστημα,αλλά και για πολλούς δεν θα έρθει ίσως ποτέ...
Εκεί λοιπόν έρχεται, η κατάπτωση της ηθικής, μιας ηθικής που συνδέεται με τις ανθρώπινες αξίες, την προσωπική μας αξιοπρέπεια και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο μας.Το χειρότερο βέβαια, είναι ότι η νοοτροπία αυτή τείνει να νομιμοποιηθεί και να γίνει καθεστώς, στην καθημερινή μας σκέψη, να μας αλλοτριώσει και να γίνουμε και εμείς "στρατιωτάκια" της συγκεκριμένης ιδεολογίας.Στην ουσία, να γίνουμε οι ακραιφνείς υποστηρικτές των νταβατζήδων, με κρυφό όνειρο να μεταλλαχτούμε και εμείς, σε κάποια στιγμή-αν όχι, ίδιοι τουλάχιστον- σε "μικρούς νταβατζήδες"...
Πόσες φορές λοιπόν, δεν κάναμε και εμείς παρόμοιες σκέψεις, όπως αυτές που ανέφερε ο Κουστουρίτσα...
Πόσες φορές όμως, κατακρίναμε τους νταβατζήδες...?
Ελπίζω τις περισσότερες...

Ελεύθερος επαγγελματίας...

Σε συνέχεια λοιπόν του προηγούμενου post ήρθε η στιγμή να πω, ποια πρέπει να είναι η επιλογή κάποιου που πρέπει να δουλέψει για να βγάλει τα προς το ζην...
Η επιλογή θα πρέπει να είναι -κατά την γνώμη μου πάντα-του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ. Ήδη από το επίθετο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, μπορεί κάποιος να κατανοήσει γιατί θα έπρεπε κάποιος να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα.
Ας προσπαθήσουμε όμως, να καταγράψουμε τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία , αρχίζοντας από τα δεύτερα.
Έλλειψη χρόνου, ίσως το πιο σημαντικό από όλα. Γίνεσαι όντως -τις περισσότερες φορές-"σκλάβος" της δουλειάς σου, δεν έχεις καθόλου προσωπικό χρόνο, αλλά ούτε και την ευχέρεια να περάσεις κάποιες στιγμές , τις οποίες θα σε χρειάζεται η οικογένεια σου-αλλά και τα αγαπημένα σου πρόσωπα- μαζίτους.Είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα.Επίσης είναι και ο παράγοντας εφορία, γνωστό σε όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες ότι το κράτος-μέσω της εφορίας- για κάποιους άγνωστους (;) λόγους (που δεν θέλω να μπω στον κόπο να αναλύσουμε) αποκτά μία "συνεταιρική" σχέση μαζί σου, χωρίς βέβαια να σε ρωτήσει κανείς, αν το θέλεις.Για κάποιο παράξενο (;) λόγο ο "συνεταιρισμός" απενεργοποιείται όταν υπάρχει παθητικό στο οικονομικό σκέλος (γιατί άραγε...;)
Στα θετικά είναι η μεγαλύτερη οικονομική ευρωστία που έχει ένας ελεύθερος επαγγελματίας-σε σχέση με έναν μέσο μισθωτό-το οποίο δίνει (ας το παραδεχτούμε τελικά) μία "ασφάλεια" και μια άνεση, για να κάνεις κάποια πράγματα που σου αρέσουν.Ίσως να το θεωρήσετε αυτό, σαν "ωδή προς τον καταναλωτισμό", αλλά πόσοι από εμάς δεν θα ήθελαν να έχουν περισσότερα χρήματα για προσωπικές μας ανάγκες-όποιες είναι αυτές-και όχι για να σώσουμε κάποια παιδάκια που πεθαίνουν από την πείνα σε μια ξεχασμένη Αφρικανική χώρα.Ο πιο σημαντικός όμως παράγοντας είναι η "σιγουριά" που έχεις ότι θα μπορείς να πάρεις έστω σύνταξη από την δουλειά που είναι δική σου, ότι θα δουλεύεις χωρίς να πλανάται από πάνω σου απειλητικά η μεγάλη σπάθα της απόλυσης (έχω βλέπετε, και προσωπική εμπειρία...).
Τελικά, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι καλύτερα είναι να είσαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ, με προϋπόθεση βέβαια να θέλεις να δημιουργείς και να μην καθησυχάζεσαι, αλλά να διατηρείς "ανοιχτούς " τους ορίζοντες της σκέψης σου. Να είσαι πάντα έτοιμος για αλλαγές, που ίσως να σε κάνουν να βελτιώσεις όλους τους τομείς που αφορούν την δουλειά σου.
Θα μπορούσε κάποιος να γράψει και άλλες σκέψεις, πάνω στο συγκεκριμένο θέμα-σωστές και λανθασμένες-γιατί είναι πολύπλοκο, αλλά και απλό μαζί.Το σίγουρο όμως, είναι ότι πάντα θα είναι στο μυαλό μας και αντικείμενο συζήτησης για πολλούς.

Μισθωτός ή ελεύθερος επαγγελματίας...;

Πόσες φορές δεν το έχουμε εμείς οι μισθωτοί αυτό το ερώτημα.Είναι αλήθεια ότι βασανίζει πολλούς, και γίνεται όλο και πιο πιεστικό ιδίως σε στιγμές έντασης με τον προϊστάμενο ή με κάποιο δύστροπο πελάτη...
Σε φτάνουν σε ένα σημείο όπου -τις πιο πολλές φορές- έχεις δώσει και την ψυχή σου στην δουλειά αλλά η ανταμοιβή- όχι μόνο η υλική αλλά και η ηθική- είναι μηδαμινή.Τότε, επανέρχεται λοιπόν το βασανιστικό αυτό ερώτημα...
Αν όμως καθίσεις και μιλήσεις, με αρκετούς ελεύθερους επαγγελματίες θα σου πουν οι περισσότεροι, "κάτσε στα αυγά σου καημένε...", και μετά θα σου αραδιάζουν όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά, με κυριότερο ίσως την έλλειψη χρόνου στην προσωπική τους ζωή...
Η απάντηση βέβαια-ενός μισθωτού- είναι ότι τουλάχιστον για τον ελεύθερο επαγγελματία, είναι πιο σίγουρο ότι θα πάρει την σύνταξη του ενώ ένας μισθωτός-χάριν ασφαλιστικού-είναι σχεδόν αδύνατον ότι θα μπορέσει να επιζήσει, στην ολοένα και πιο απαιτητική αγορά εργασίας.
Μια αγορά αδηφάγα, που συνεχώς σε πιέζει να δουλεύεις με ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς, αντιστρόφως ανάλογοι των ανθρωπίνων...
Δύσκολη η απάντηση, θα μπορούσε να πεις κανείς.Αν όμως, έχεις ξεκαθαρίσει τι θες από την ζωή σου τότε τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Η συνέχεια, στο επόμενο...

Ρουτίνα...

Σίγουρα όλοι μας-λίγο ή πολύ- σε κάποια στιγμή της επαγγελματικής μας ζωής, έχουμε αισθανθεί στο πετσί μας την ρουτίνα που δημιουργεί η καθημερινότητα.
Μια καθημερινότητα, που επαναλαμβάνεται άλλοτε με αργό βασανιστικό τρόπο και άλλοτε με πολύ γρήγορους ρυθμούς.Ρυθμούς τους οποίους δύσκολα μπορούμε να ελέγξουμε, γιατί γινόμαστε δέσμιοι τους.Είναι η ρουτίνα λοιπόν, που καταλαμβάνει το μυαλό μας και που μας κάνει να αισθανόμαστε ανικανοποίητοι και κενοί...
Πολλές φορές μάλιστα- ενώ έχουμε κάνει κάποια σημαντικά πράγματα-μας δημιουργείται η αίσθηση της αδράνειας.Μιας αδράνειας ψεύτικης και παραπλανητικής συνάμα.Που σου "ρίχνει" αρκετές φορές την διάθεση, και σου βγάζει αρνητικά συναισθήματα...
Από την άλλη πλευρά είμαστε-όλοι μας λίγο ή πολύ- ανικανοποίητοι.Ανικανοποίητοι και απαιτητικοί με τους εαυτούς μας , με την οικογένεια μας αλλά και με την κοινωνία ολόκληρη.Η λύση δεν μπορεί τόσο εύκολα να βρεθεί, αν και τα αίτια είναι γνωστά. Ο καταναλωτισμός, η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα πράγματα και οι καταστάσεις, η πίεση για "άμεση επιτυχία" που έχει δημιουργηθεί, τεχνηέντως από πολλές πλευρές.
Απλά, πρέπει κάποιος να κάνει την δική του ενδοσκόπηση και να δει ξεκάθαρα, ποια είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή...
Προϋπόθεση βέβαια όλων αυτών, είναι να βρεθεί ο πολύτιμος χρόνος για να τα σκεφτεί κάποιος όλα αυτά με την ησυχία του, και να τα συνειδητοποιήσει με καθαρό μυαλό και ηρεμία...
Ελπίζω -και εύχομαι- να βρείτε τον δικό σας πολύτιμο χρόνο...

Έρχονται...

Σε λίγες ώρες, θα ξέρουμε λοιπόν τα αποτελέσματα...Αγωνία για πολλούς , αλλά όχι για μένα πάντως.
Για αυτούς που ελπίζουν σε ένα μεγάλο ή μικρό ρουσφέτι, σε κάποια μονιμοποίηση-νομιμοποίηση αλλά και σε κάποιους που έχουν κατάλοιπα από άλλες πιο φανατισμένες εποχές...
Εποχές όπου κυριαρχούσαν οι ιδεολογικές διαφορές, και όχι οι διαφορές μεταξύ του επιτοκίου της ΕΚΤ και του Ελβετικού φράγκου στα στεγαστικά δάνεια...
Αυτή είναι η υπάρχουσα κατάσταση στην Ελληνική κοινωνία.Θα κερδίσει ο Γιώργος ή ο Κώστας-μα καλά τόσο οικείοι τους φαίνονται-έχει πολύ λίγη σημασία...
Σημασία έχει ότι την Δευτέρα εγώ , εσύ και εμείς θα πάμε στις δουλειές μας για να κυνηγήσουμε τους στόχους μας...
Αλλά και για να μάθουμε, αν αυξήθηκε το επιτόκιο στο στεγαστικό μας δάνειο...

Αθήνα...

Αναχωρώ αύριο λοιπόν-όχι με μεγάλη προθυμία - για την Αθήνα, για επαγγελματικούς λόγους. Θα μείνω μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου...
Αρκετός χρόνος θα έλεγα -περίπου μία εβδομάδα-μακριά από την οικογένεια μου.
Δεν πειράζει όμως,θα περάσει γρήγορα.
Πιστεύω να βρω λίγο χρόνο, να πάω σε ένα Ίντερνετ -καφέ για να μαθαίνω νέα...
Σε μια εβδομάδα λοιπόν.

Χάρης.

Videos...

Ίσως, από τα καλύτερα στο You Tube...

Σε εσένα μιλάω, αγαπητέ ψηφοφόρε...

Χαίρετε αγαπητέ.
Ναι, σε εσένα μιλάω αγαπητέ ψηφοφόρε των δύο μεγάλων κομμάτων.Ναι, σε εσένα που τρέχεις για τον ΔΙΚΟ σου βουλευτή-λες και θα εκλεγεί μόνο από τις δικές και των συγγενών σου ψήφους-που πίνεις νερό, στο όνομα του...
Ορκίζεσαι μάλιστα, ότι αυτός είν9α καλό παιδί(!!!)-ας είναι και πάνω από 70 χρονών- δεν είναι σαν τους άλλους.Άλλωστε αυτός, δεν αγόρασε το τελευταίο μοντέλο Mercedes ή BMW, όπως οι "άλλοι", οι οποίοι μπορεί να είναι και στο δικό του κόμμα.Θα είναι πάντα οι άλλοι...
Λοιπόν, σου πέρασε η θλίψη για τα αποκαΐδια και τους νεκρούς των πυρκαγιών;Βλέπεις και στην τηλεόραση και αναρωτιέσαι... "τι τυχεροί άνθρωποι οι πυροπαθείς"...Θα πάρουν και 3.000 ευρώ αμέσως!Τι άλλο θέλετε λοιπόν...Να τους ξαναχτίσει και τα σπίτια ο "Μεγάλος"...;
Όχι, αυτό δεν γίνεται.Άλλωστε χέρια έχουν, μαθημένοι είναι αυτοί από τέτοια-και ενδόμυχα "ποιος ξέρει πόσα άλλα, θα πάρουν..." -θα τα κάνουν όλα όπως ήταν από την αρχή.
Υπό έναν απαράβατο όρο...
Να "νικήσει" ο Μεγάλος τους...να "βγει" και ο "δικός" τους.Τι να το κάνεις αν δεν βλέπεις τον "μέντορα" στην βουλή μέσα από τα τηλεοπτικά πλάνα...και ποιος ξέρει σε κανένα υφυπουργείο...
Εχεις και μια κορούλα να τακτοποιήσεις-συγνώμη που το άφησα για το τέλος- στο Δημόσιο , για αυτήν αγωνίζεσαι τόσο καιρό, που είσαι στο κόμμα...Τι διάολο, οι άλλοι έχουν "βολέψει" και τις γκόμενες τους, εσύ το Μαράκι δεν θα μπορέσεις...
Μην ανησυχείς...έχεις τον "δικό" σου.
Για ένα πράγμα μόνο να ανησυχείς...μήπως την επόμενη φορά είσαι ΕΣΥ ο πυροπαθείς (...και δεν προλάβεις να "βολέψεις¨το Μαράκι...)